Jij liep dan  weg en ik draaide met een smak
de loop der dingen als wegwaaiende zaadkorrels
gouden regen na de bloei giftig als nietéén

Cadeau doe ik je mijn afstamming in gedachten
mijn wereldbol met zoeklicht op de schaduw
van mijn rookpotten waar alles  uit verwaait

Mijn parkiet in zijn witte kooi onderhoudt gezang
de kat herinnert zich wel die prooi van begeerte
en dehuismus zit nog ergens zeldzaam onder dak

Grote arend  zag alle vervlogen jaren op zijn scherm
de witte muur die zijn  verzande emoties projecteerde
als clown de eindeloze vlucht die mij verdreef

INGRID LENAERTS

Klant van ridderlijke hoffelijkheid
bood hij zijn zitplaats aan
zomaar als bereidwillige bejaarde 
aan een hooggzwangere vrouw

die hem dan  koud in het gezicht slingerde
dat hij dit toch wel vroeger kon aanbieden

Ze moest al afstappen
bij de volgende halte
Verstoord de oude man
toen hij opnieuw wou gaan zitten
Een andere tiener had dit al gedaan
en grijnsde om de perverse originaliteit.

Ingrid Lenaerts

Narcissen in bloei
mijn grote verwondering
bij elke lente

Ze buigen in wind
voor een klein natuurapplaus
van moeder aarde

Ingrid Lenaerts

Een dode herinnering op het grondgebied deugdzaamheid
Een verzameling krakers in lege panden blowen de maan
Zoals antieke schoorstenen hun rook majeur uitbraakten
Ze sluipen nu langs haar lijf met mentale sloophamers
Toen het ijsfabriek nog op volle toeren draaide bij dag en nacht
Bleef een gat in de tijd zijn muil sperren voor verandering
Die haar verankerden in het heden van staal en beton
Waar eens rijen populieren ruisten als een betovering
Het verhaal van romantiek dat nooit zou overgaan dacht zij
Het leven zo als het ten volle was zwaard danste jaren gelden
Nu nog slechts een glimp voor stadsmussen in de goot.

Ingrid Lenaerts

Om het zout in de wonde gniffelt hij
in zijn baard die krult van leedvermaak
als hij zijn vermeende wijsheid sproeit
over het collectief van sukkelaars
die de reuzenberg willen beklimmen
als ongeoefende keutelkabouters
tot bij de grote Manitou
die zijn vleugels van papier spreidt
om in rook te verdwijnen

Ingrid Lenaerts

In de scherpe wind fluisteren  helmgrassen
hun piraten - en stormverhalen  aan de duinen
die dicht bij elkaar hun ruggen strekken
als muren of reuzenforten tegen overmacht

van een wilde zee zonder enige genade
die beukt en omstuimig  raast in de branding
als een waterduivel die onstanpt uit de diepte
schuimbekkend van woede om de vestoorde rust

De duinen zijn altijd vol begrip en verzoening
Zij houden het bange land op afstand
terwijl het woeste water aan hun voeten likt
maar bedaart  na de woede zoals een nukkig kind.

Ingrid Lenaerts