Naar de inhoud

Gedichten Ingrid Lenaerts

een keuze uit...
seniorennet.beseniorennet.be

In grijze luchten
vechten wolken een steekspel
de zwaarste verliest

regen bij bakken
over donkere velden
Is er geen licht meer?

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 10:13 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

je ziet

Ik zie een gestrengeld koppeltje
zoals een oude wijnstok tegen de muur
aan de rand van het water
daar waar de  schaduw hen omhelst
in  onverdeelde innigheid.
hun wortels in diepe begeerte
ze genieten met volle teugen
wind en regen kan hen niet deren 

Ik mag niet omzien je voelt je
ongewild toeschouwer en indringer
op deze doodse dag in middagstilte
Wanneer zij nog slechts een stip zijn
dan zeg ik oef  : het hoort erbij 
een aanschouwelijk tafereel 
in lang leve de liefde.

Ingrrid Lenaerts

 



Geschreven door Ingridstanella om 22:52 Reageer op dit bericht

mist

Ze ziet de mist binnenskamers
kan niet meer inschatten
wanneer hij ooit zal optrekken

Ze wil hem grijpen
als een vluchtige wolk
die vormloos voorbijdrijft
weer een andere stuurt
alsof er niets meer rest

Ze blijft geplaagd
met het zinloze werk
in tijd en ruimte.

Ingrrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 23:50 Reageer op dit bericht

tot de aarde

Waar de grond me beroert
onverklaarbare  verbondenheid
wil ik je afbakenen dat terrein
waaruit liefde uit de bodem ontspringt
als een heldere bron
de droom die mij een boodschap brengt
zoals exotische bloesems bedwelmen
het vierkant van veiligeheid
in je armen waar we beiden onsterfelijk zijn
maar heel even  deze absurbditeit handhaven
om te verdwijnen op onze vleugels van papier
de naïvelingen  van diezelfde beminde aarde
diep in haar buik.

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 21:07 Reageer op dit bericht

vertragen

Van vertragen van verlangen
uitstel der dingen
in oneindigheid
onvervulbare wens
stelde ut
vernietigde me
de dromen als speldeprikken in balonnen
de illusie verdwijnt
als een voorbijtrekkende regenbui
in absurde landschappen
de gezegden zijn uitgehold
Ik steek mijn kop
in vertragend zand.


Ingrid Lenaerts


Geschreven door Ingridstanella om 20:55 Reageer op dit bericht

de ambivalentie van theater

Gaan we voor de rol op de planken
van elke dag zo voortreffelijk gespeeld
alsof we echt bezig zijn ?
Niet zo maar geen  schijn  in het water
de weerkaatsing van het licht
die onze schaduw maakt
we beminnen en vierendelen elkaar
als antipoden van de werkelijkheid.

We koesteren onze lijven in de droom
die we nooit spelen maar beleven
als goed en kwaad waar we buiten staan

Dag Jan,dag Mien knijp me in de wang
trek me aan het oor opdat ik nog spelen kan
in de rol die ik nu moet instuderen
het rollenspel van een klucht
bovenop het blijspel en het drama
der levensdgen

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 23:29 Reageer op dit bericht

vis

Vis aan een draad
waaivis draaivis
droogvis in de wind.
Hij glinstert zilver
zonnezilver van zilt
op zijn vel dat krimpt
op zijn vel dat glimt.

hij heeft een vreemde naam
vreemder dan zijn naam
is de stinkende faam
van de droogvis
schelvis stokvis
voor mij geen gemis

was je maar in zee gebleven vis
in zee gegeven diepte
dan werd je gespaard
en niet opgebaard
aan een draad in de wind
dat mij niet zint.

Ingrid Lenaerts




Geschreven door Ingridstanella om 14:31 Reageer op dit bericht

ballade van een koningkind

Zij is koningskind
zorgeloos leven in zon
elke dag een feest
Zij is liefdesdroom
om toomloos te beminnen
denkt zij tevreden 
tot de leenheer komt
zij zijn vazalvrouwe wordt
bij  duistere nacht
het kind in haar breekt
zij verlaten achterblijft
verminkt en verweesd

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 11:35 Reageer op dit bericht

zondagsontbijt

een glas champagne
om een dag te beginnen
echt geen slecht idee 

broodjes op zondag
at jij ze deze morgen ?
ze zijn over-heerlijk

sinaasappelsap
een glaasje zon  bij de zon
wat wil je nog meer?

een kopje koffie
je metgezel bij ontbijt
laat het nu smaken  

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 10:43 Reageer op dit bericht

bosblue

Het eikenbos kaalt in zijn kruinen
vergeelde blaren fluisteren hun afscheid
de rode schreien in hun nervenziel
ze weten het, het wordt nooit meer
weerzien , een blijvend vaarwel

de eikels op de grond kraken van droogte
ze dragen een kleine kiem van leven verder
naar een volgende lente

het eikenbos staat voor schut in de wind
de donkere stammen zingen de blues
hun sappen zijn op de welverdiende rust
de avond valt over het bos
over een groot eenzaam winterhart


Ingrid Lenaerts

Ingrid Lenaerts


Geschreven door Ingridstanella om 10:34 Reageer op dit bericht

Meer van Gedichten Ingrid Lenaerts

↑ Terug naar de berichten