aan de bron

Nu de dagen weer langer duisternis dragen
worden mythen en verhalen weer levend
alsof de tijd ons terugzet naar de klok van toen
De heksen en duivels  klieven door de lucht
op bezems en vuurspuwende bokken
ze landen in de bossen  met groot getal
ze gaan er dansen in de levenscirkels
bij het de laaiende warmte van brandend hout
ze vertellen ijzige verhalen die ze hoorden
tijdens hun zomerzwerven in het noorden
ze brouwen elkaar de afgunst en toverformules
voor de grote liefde van de winterkoning
op bezeerde voeten zetten zoeken ze zwammen
ter voorkoming van alle kwalen
de uilen en eksters zitten op takken te wachten
tot de zotte bende vertrekt naar andere tijden

Ingrid Lenaerts

de reuzeneik zont
terwijl zijn blaren vallen
op donkere grond


Ingrid Lenaerts

Schrapende stemmen
van heksen met punthoeden
ze lachen gemeen
vliegen op bezems
bereiken hun kruissnelheid
hoog in de nachtlucht
ze verwachten duivels
met scherpe bokkenpoten
en een vlammenstaart
de maan  bleek van angst
verstopt zich achter wolken 
wil geen spektakel
de sterren verpinken 
schudden hun hoofd meewarig
Wat mag dat wezen?

Ingrid Lenaerts
 

De watermolen
draait zijn stenen door de tijd
in tanende zon

de beek schuimbekt wild
in een donderend verval
kolkt in haar bochten

de avond valt traag
zoals een sluier verbergt
mist over het land.


Ingrid Lenaerts

Aardebruin stof waait
over droomweiden in wording
groene blaadjes hoop.

 Ingrid Lenaerts

Wilgen in water
met de wintergracht vergroeid
vereenzamen niet

ze zingen luidop
hun lied op tonen van wind
uit het noordergat

ze strekken takken
zoals armen ten hemel
wuivend naar wolken.

Ingrid Lenaerts

geluk van een kind
wat de brief aan de Sint schrijft
blijde verwachting
het speelgoedballet
al in zijn dromen gegroeid
vol levenssprookjes

Ingrid Lenaerts

Een morgenverte
haalt wat licht uit een paars palet
op de heuvelrug
het bos slaapt met deugd
door open stilte gestreeld
koestert dag en dauw. 
 
Ingrid Lenaerts

De nacht is nog jong
de wolken erg dun gezaaid
de maan eenzaam bleek.

Ingrrid Lenaerts

Populierenrij
fluistert in geel het afscheid
van  zacht oktober

een vale herfstzon
begeleidt het laatste blad
weldra volgt winter


Ingrgid Lenaerts

Slaap in zilverstroom
De maanschaduw verbleekt niet
bij rust van de nacht

een torenvalk vliegt
ver weg door de duisternis
met brede vleugels

Ingrid Lenaerts
. 

Op de ruwe berm
verwelkt langzaam bereklauw
 triest in de herfstzon.


Ingrid Lenaerts

Hij vroeg het licht klaar te worden
het liet zich niet pramen
en verscheen in helder gewaad.
sindsdien hangt een gele zon
aan het uitspansel te stralen
Wij zien haar slechts nu en dan
met mondsjesmaat van een mooie dag
Het leven is de noodzaak
als dagelijks brood
van groei en warmte
dat onze condities bepaalt
Heer en meester
van begin en einde
geboorte en dood

.Ingrid Lenaerts

Het is geen nieuwe belevenis
bedacht de waterdruppel triest
terwijl hij schoof en schoof
over het raam tussen klevend stof
hij moest neerwaarts ritsen
want de zwaartekracht bood
geen andere keuze ,dat wist de druppel
hij was liever rechtsreeks in zee gevallen
waarbij  hij onmiddellijk weer verbonden was
met zijn vrienden de overige druppels

Nu liept hij maar eenzaam
uit te dunnen in meanders
over een oud raam van een herberg.
Bij de eerste zonnestralen droogde hij op
verdampend in de blauwe lucht.
Dat was dan een banale variante
in zijn heel korte bestaan.

Ingrid Lenaerts