Naar de inhoud

Gedichten Ingrid Lenaerts

een keuze uit...
seniorennet.beseniorennet.be
Zondag 21 oktober 2007

licht

Hij vroeg het licht klaar te worden
het liet zich niet pramen
en verscheen in helder gewaad.
sindsdien hangt een gele zon
aan het uitspansel te stralen
Wij zien haar slechts nu en dan
met mondsjesmaat van een mooie dag
Het leven is de noodzaak
als dagelijks brood
van groei en warmte
dat onze condities bepaalt
Heer en meester
van begin en einde
geboorte en dood

.Ingrid Lenaerts



 

Geschreven door Ingridstanella om 23:15 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Zondag 21 oktober 2007

Ik heb je lief

Ik heb je oneindig lief
zoals de onpeilbare diepte
van een wereldzee 
verklaarde de regenwolk
tot de vele waterdruppels die ze verzamelde
hoog in de lucht.

Zolang ik kan wil ik jullie houden
dicht bij mij onder mijn hart
dat slechts voor jullie alleen klopt
Waneer ik schipbreuk lijdt
vallen jullie op aarde
in de  grote moederschoot
dan zijn jullie mijn kinderen uitgezonden
elk met zijn missie
dan moet ik jullie laten gaan
ook ik verdwijn dan eeuwig
in de tijd van toen.

Ingtrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 22:33 Reageer op dit bericht
Zondag 21 oktober 2007

waterdruppel

Het is geen nieuwe belevenis
bedacht de waterdruppel triest
terwijl hij schoof en schoof
over het raam tussen klevend stof
hij moest neerwaarts ritsen
want de zwaartekracht bood
geen andere keuze ,dat wist de druppel
hij was liever rechtsreeks in zee gevallen
waarbij  hij onmiddellijk weer verbonden was
met zijn vrienden de overige druppels

Nu liept hij maar eenzaam
uit te dunnen in meanders
over een oud raam van een herberg.
Bij de eerste zonnestralen droogde hij op
verdampend in de blauwe lucht.
Dat was dan een banale variante
in zijn heel korte bestaan.

Ingrid Lenaerts







Geschreven door Ingridstanella om 22:13 Reageer op dit bericht
Vrijdag 19 oktober 2007

je ziet

Ik zie een gestrengeld koppeltje
zoals een oude wijnstok tegen de muur
aan de rand van het water
daar waar de  schaduw hen omhelst
in  onverdeelde innigheid.
hun wortels in diepe begeerte
ze genieten met volle teugen
wind en regen kan hen niet deren 

Ik mag niet omzien je voelt je
ongewild toeschouwer en indringer
op deze doodse dag in middagstilte
Wanneer zij nog slechts een stip zijn
dan zeg ik oef  : het hoort erbij 
een aanschouwelijk tafereel 
in lang leve de liefde.

Ingrrid Lenaerts

 



Geschreven door Ingridstanella om 22:52 Reageer op dit bericht
Donderdag 18 oktober 2007

mist

Ze ziet de mist binnenskamers
kan niet meer inschatten
wanneer hij ooit zal optrekken

Ze wil hem grijpen
als een vluchtige wolk
die vormloos voorbijdrijft
weer een andere stuurt
alsof er niets meer rest

Ze blijft geplaagd
met het zinloze werk
in tijd en ruimte.

Ingrrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 23:50 Reageer op dit bericht
Donderdag 18 oktober 2007

tot de aarde

Waar de grond me beroert
onverklaarbare  verbondenheid
wil ik je afbakenen dat terrein
waaruit liefde uit de bodem ontspringt
als een heldere bron
de droom die mij een boodschap brengt
zoals exotische bloesems bedwelmen
het vierkant van veiligeheid
in je armen waar we beiden onsterfelijk zijn
maar heel even  deze absurbditeit handhaven
om te verdwijnen op onze vleugels van papier
de naïvelingen  van diezelfde beminde aarde
diep in haar buik.

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 21:07 Reageer op dit bericht
Maandag 15 oktober 2007

vertragen

Van vertragen van verlangen
uitstel der dingen
in oneindigheid
onvervulbare wens
stelde ut
vernietigde me
de dromen als speldeprikken in balonnen
de illusie verdwijnt
als een voorbijtrekkende regenbui
in absurde landschappen
de gezegden zijn uitgehold
Ik steek mijn kop
in vertragend zand.


Ingrid Lenaerts


Geschreven door Ingridstanella om 20:55 Reageer op dit bericht
Zondag 14 oktober 2007

de ambivalentie van theater

Gaan we voor de rol op de planken
van elke dag zo voortreffelijk gespeeld
alsof we echt bezig zijn ?
Niet zo maar geen  schijn  in het water
de weerkaatsing van het licht
die onze schaduw maakt
we beminnen en vierendelen elkaar
als antipoden van de werkelijkheid.

We koesteren onze lijven in de droom
die we nooit spelen maar beleven
als goed en kwaad waar we buiten staan

Dag Jan,dag Mien knijp me in de wang
trek me aan het oor opdat ik nog spelen kan
in de rol die ik nu moet instuderen
het rollenspel van een klucht
bovenop het blijspel en het drama
der levensdgen

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 23:29 Reageer op dit bericht
Zondag 14 oktober 2007

vis

Vis aan een draad
waaivis draaivis
droogvis in de wind.
Hij glinstert zilver
zonnezilver van zilt
op zijn vel dat krimpt
op zijn vel dat glimt.

hij heeft een vreemde naam
vreemder dan zijn naam
is de stinkende faam
van de droogvis
schelvis stokvis
voor mij geen gemis

was je maar in zee gebleven vis
in zee gegeven diepte
dan werd je gespaard
en niet opgebaard
aan een draad in de wind
dat mij niet zint.

Ingrid Lenaerts




Geschreven door Ingridstanella om 14:31 Reageer op dit bericht

Meer van Gedichten Ingrid Lenaerts

↑ Terug naar de berichten