Naar de inhoud

Gedichten Ingrid Lenaerts

een keuze uit...
seniorennet.beseniorennet.be
Maandag 15 oktober 2007

vertragen

Van vertragen van verlangen
uitstel der dingen
in oneindigheid
onvervulbare wens
stelde ut
vernietigde me
de dromen als speldeprikken in balonnen
de illusie verdwijnt
als een voorbijtrekkende regenbui
in absurde landschappen
de gezegden zijn uitgehold
Ik steek mijn kop
in vertragend zand.


Ingrid Lenaerts


Geschreven door Ingridstanella om 20:55 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Zondag 14 oktober 2007

de ambivalentie van theater

Gaan we voor de rol op de planken
van elke dag zo voortreffelijk gespeeld
alsof we echt bezig zijn ?
Niet zo maar geen  schijn  in het water
de weerkaatsing van het licht
die onze schaduw maakt
we beminnen en vierendelen elkaar
als antipoden van de werkelijkheid.

We koesteren onze lijven in de droom
die we nooit spelen maar beleven
als goed en kwaad waar we buiten staan

Dag Jan,dag Mien knijp me in de wang
trek me aan het oor opdat ik nog spelen kan
in de rol die ik nu moet instuderen
het rollenspel van een klucht
bovenop het blijspel en het drama
der levensdgen

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 23:29 Reageer op dit bericht
Zondag 14 oktober 2007

vis

Vis aan een draad
waaivis draaivis
droogvis in de wind.
Hij glinstert zilver
zonnezilver van zilt
op zijn vel dat krimpt
op zijn vel dat glimt.

hij heeft een vreemde naam
vreemder dan zijn naam
is de stinkende faam
van de droogvis
schelvis stokvis
voor mij geen gemis

was je maar in zee gebleven vis
in zee gegeven diepte
dan werd je gespaard
en niet opgebaard
aan een draad in de wind
dat mij niet zint.

Ingrid Lenaerts




Geschreven door Ingridstanella om 14:31 Reageer op dit bericht
Zondag 14 oktober 2007

ballade van een koningkind

Zij is koningskind
zorgeloos leven in zon
elke dag een feest
Zij is liefdesdroom
om toomloos te beminnen
denkt zij tevreden 
tot de leenheer komt
zij zijn vazalvrouwe wordt
bij  duistere nacht
het kind in haar breekt
zij verlaten achterblijft
verminkt en verweesd

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 11:35 Reageer op dit bericht
Zondag 14 oktober 2007

zondagsontbijt

een glas champagne
om een dag te beginnen
echt geen slecht idee 

broodjes op zondag
at jij ze deze morgen ?
ze zijn over-heerlijk

sinaasappelsap
een glaasje zon  bij de zon
wat wil je nog meer?

een kopje koffie
je metgezel bij ontbijt
laat het nu smaken  

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 10:43 Reageer op dit bericht
Zondag 14 oktober 2007

bosblue

Het eikenbos kaalt in zijn kruinen
vergeelde blaren fluisteren hun afscheid
de rode schreien in hun nervenziel
ze weten het, het wordt nooit meer
weerzien , een blijvend vaarwel

de eikels op de grond kraken van droogte
ze dragen een kleine kiem van leven verder
naar een volgende lente

het eikenbos staat voor schut in de wind
de donkere stammen zingen de blues
hun sappen zijn op de welverdiende rust
de avond valt over het bos
over een groot eenzaam winterhart


Ingrid Lenaerts

Ingrid Lenaerts


Geschreven door Ingridstanella om 10:34 Reageer op dit bericht
Zondag 14 oktober 2007

groene zee

de zee is wat woeliger vandaag
ze wringt zich in meerdere golvenbocht
ze kan zich niet zo goed vinden
in het opzetten van de westenwind
die zijn wrevel uit van kop tot staart
als een tergend groot beest
een groene zee onder een drukke hemel
stapelwolken in zon en schaduw
het zand verwaait in cirkels
over de nog resterende strandcabines
het knarst tussen de planken
als een misnoegde verkrampte  zeur.
Wij haasten ons verder over de dijk
in de portieken huilt de wind zijn deuntje
het gaat vast stormen
wegwezen is de boodschap.
naar het veilige thuisnest.


Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 10:22 Reageer op dit bericht
Zaterdag 13 oktober 2007

de kwelgeest

Aan de oevers van de beek
zit hij te vissen zonder resultaat
hij ziet de vis voorbij trekken
sakkert als een ketter
heeft zijn doel gemist
zint op boosaardigheid
maar weet niet hoe
beloert zijn buurman der onschuld
zet hem voor schut
steelt de vis
jammert dan moord en brand
de vis is gestolen
wie houdt de dief?
triomfeert om zijn laffe daad
lacht in 't geniep van zijn rotte ziel
als een wolf in lamskleren.


Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 23:55 Reageer op dit bericht
Donderdag 11 oktober 2007

geweten

Een geweten lijkt net een ouderwets beest
dat je als een vossenpels om je hals draagt
de kraaloogjes en de poten incluis
een geweten schudt je tegenwoordig uit
zoals een zak pluimen die door de lucht dwarrelt
je maakt er komaf mee van wat je hindert
het is voor de schroothoop of de vuilnisbelt

dat dacht je maar,
ik kan het mijne niet kwijt dat geweten,
het loopt naast mij als een volgeling
het tikt me op de schouder
het loopt me achterna als een schoothondje
het is niet elastisch maar strak als een keurslijf
ik kan het niet temmen of sussen
ik zit er mee en het doet zijn werk naar behoren
het is trouw en respectabe lin functie
dus zal ik het maar niet uidagen
een modernistische visie  kan ik niet bijkleuren
Ik laat het maar tikken.

Ingrid Lenaerts
.


Geschreven door Ingridstanella om 23:18 Reageer op dit bericht
Woensdag 10 oktober 2007

het liefst

Het liefst ontkent hij mij
op het scherp van de dag
ik voel me als een meteoriet
voor hij kraters uitdiept
wanneer de lava uit mijn lijf ontsnapt
verkleum ik van de kou
die de valpartij maakt.
de pijn is als verdoving
die eenzaamheid in haar boodschap heeft
Moet ik honderd worden
alvorens hij me enige vreugde brengt
ik het dwaze verliefde kalf
dat nooit van romantiek geneest?

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 23:14 Reageer op dit bericht
Woensdag 10 oktober 2007

hij schaatst

Hij schaatst als ophefmakende mare
vliegt over ijs als een lichte racewagen 
maakt pirouettes als een draaikolk
in een onderstroom van gretige gratie
de droom van wervelingen voor het oog
de vogel die opzien baart op de baan
de ster die de adem beneemt
bij een verbaasd publiek in de ijsarena
plots gaat hij onderuit  ligt languit geveld
een fractie en de ster breekt bij dom toeval
aan diggelen de roem van kristallijne verwachting.
het noodlot is een wraakgodin.

Ingrrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 22:28 Reageer op dit bericht
Maandag 8 oktober 2007

appelboom

Waar is de tijd  heen
van toen  appelbomen
mijn zielsverwanten leken.?
bij de laagstam Borovicky vierde ik het feest
van licht en bloei
hun bloemblaadjes verwaaiden
als engelenveren in de wind
de rode astrakan was me deelgenoot
in  schuld en schaamte
Wij bloosden met de dezelfde kleur
op onze wangen de warmte

de Signe Tillisch was de hofdame
die me afstandelijk bekeek
wanneer ik op haar takken klom
de uitkijkpost over de grote tuin.
Goudrenetten met hun gerimpeldee schil
de grootmoeders van de boomgaard
omarmde ik in het verhaal.

op een bank
onder de grote transparant  de croncel
vond ik de slaap
in deze levende herinnering.
Ik danste speelde en lachte
huilde en stampvoette bij al deze bomen
als hun liefste appelvriendje.

Ingrid Lenaerts








Geschreven door Ingridstanella om 23:23 Reageer op dit bericht
Maandag 8 oktober 2007

chrysanten

Ze wassen bliksemsnel
de chrysanten veelkeurig en schitterend
de najaarsbloemen  als oktobersterren
in de late zon tegen de tuinmuur

Ze genieten er van het zonnebaden
tussen de rode blaren van de wingerd
die elk jaar een schilderspalet blaren tovert

In mij groeit de verwondering
waar woorden tekort schieten
Seizoenen en wisselende natuurfenomenen
ze blijven adeemloos bloeien.


Ingrid Lenaerts
 

Geschreven door Ingridstanella om 21:17 Reageer op dit bericht
Maandag 8 oktober 2007

hij

Hij draagt licht in zijn ogen
dat me doorboort van verlangen
ik mag het niet zeggen, zei ze
ze loopt verloren tussen noord en zuid
van haar fantasie
die uitrafelt van verdriet
bij gemis aan realieit van haar droom

hij maakt het boeiend wat saai is
met zijn grappen en grollen
in zijn woorden zitten gloeilampen
met schitterende voltage
die het hart sneller doen slaan
ze weet zich verliefd en verkocht
als nooit voorheen
ze durft het niet zeggen aan de sterren
zo broos zo bang hem te verliezen
Alvorens ooit...



Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 21:15 Reageer op dit bericht
Maandag 8 oktober 2007

een zeeverhaal

De zee verhaalt  van de zon
schittering in het water
de witte schuimkoppen
net galloperende paarden
breken het licht in de manen
die over golven wapperen
in de diepte groenglanzend
slaat het water tegen de golfbreker
nog enkele solitaire mosselen
klampen zich vast aan de plaveien
ze zijn bijna verdwenen
nu ze massaal gekweekt worden
voor dure consumptie.

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 21:02 Reageer op dit bericht

Meer van Gedichten Ingrid Lenaerts

↑ Terug naar de berichten