Naar de inhoud

Gedichten Ingrid Lenaerts

een keuze uit...
akke.beakke.be
Donderdag 1 november 2007

man met zeis

Eenzaam zit ze bij het vuur
staart in  de vlammen
voelt zich verweg afstandelijk
nietszeggend in een syberische kou
gelaten in de dag
gelaten in de nacht
zij die ooit beminde
met hart en ziel
de zon in kinderogen
de vreugde van het samenzijn
het verlangen naar warmte
het geschenk van alle goede dagen
Haar rest niets meer
dan de sleur der dingen

Eenzaam zit ze bij het vuur
daar wordt aan de deur geklopt
en zie daar staat geraamte en zeis
ik ga mee zegt ze,
ik moet je niet zegt de man
ik ben aan het verkeerde adres
later,veel later kom ik weer. 

Ingrid Lenaerts








Geschreven door Ingridstanella om 23:04 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Donderdag 1 november 2007

allerheigenlyriek voor mijn moeder

Ik vertelde aan een wildvreemde
hoe je nu vijftig jaar geleden
plots verdween uit mijn jonge leven
ziekte klopte op onze deur
ze nam je mee voor altijd
de herinnering leeft nog exact
de angst in die kille dagen
knelt me nu nog dicht
onder een te grote taxusboom
die ik niet bedwingen kan
met woorden en waarden
die in mij bevrozen zijn.
Meer dan wie ooit
heb ik je gemist
tot op dit ogenblik
de stigma's nawerken
in mijn lijf geperst
als weerhaken
van schuld en boete.


Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 22:16 Reageer op dit bericht
Donderdag 1 november 2007

jachthaven

In de jachthaven
ligt de stilte aan banden
tot een meeuw schel krijst
rimpelend water
onder de bleekblauwe  lucht
zwijgzaam drukt de tijd.
het donkert al vlug
het novemberlicht deemstert
 waar de poolster pinkt.
inktzwart  het water
boten liggen onder dek
in de maneschijn.

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 21:45 Reageer op dit bericht
Donderdag 1 november 2007

trillend

Trillend als met een oude hand
heeft zij haar loden last neergelegd
in de vriendschap en in het begrip
dat ze in zijn ogen zag.
ze keek in de ogen van haar engel
die haar ware minnaar werd
zonder vragen

Hij was tovenaar van haar liefde
die hij koesterde
lang en gelukkig
hij geloofde dat het mogelijk was
deze schijnbaar oude hand
weer te verjongen.

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 12:43 Reageer op dit bericht
Donderdag 1 november 2007

bloemen van papier

Zoals bloemen van papier
verwaaien in halloweengekte
fragiel  en vergankelijk
zo zijn herfststemmingen
wanneer zij de blues roffelen
in haar bezeerde hart
tussen oranje en zwarte gedachten
spookt een heks in haar hoofd
Ze wil niet luisteren
maar deze zwartrok dwingt
tot overgave 
kent geen mededogen
met bloemen van papier


Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 12:15 Reageer op dit bericht
Donderdag 1 november 2007

laatste avondmaal

Verknoeien wij de tijd
van een zalige liefde?
Dat wat als een hooglied begon
dat wat bloeide als rozen
in een hemelse tuin
dat wat brandde
dat laaiende vuur ?

Bijna gedoofd lijkt de bron
waaruit wij samen dronken
waaruit wij onze dromen putten
het vuur smeult nog na
bij dit laatste avondmaal

Na de passie in kwadraat
werp je me voor de leeuwen 
als een afgedankt stuk vlees

Was dit dan het einde 
de val van een liefde 
zonder ooit weer op te staan?

Ingrid Lenaerts
  

Geschreven door Ingridstanella om 11:01 Reageer op dit bericht
Maandag 29 oktober 2007

in gedachten

de avond was bij ons
als een gewone bezoeker
bleef iets langer dan voorheen
sinds de klok ons terugvoerde
één uurtje reizen in het verleden
alsof het een peulschil is.
wij goochelen met de tijd
alsof we hem uitvonden
alsof wij zon en maan
zouden onderwerpen
een arme fictie in ons brein
daar ebt de zoveelste illusie
als een fatamorgana weg.

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 23:13 Reageer op dit bericht
Maandag 29 oktober 2007

maisveld

Het maisveld is in beige gestorven
wapperend in de noorderwind
het staat er te bibberen
in dat papieren dunne plunje
de lucht is naar water gekleurd
de stilte is er voor de kraaien
die krijsend voorbijvliegen
zich te goed doen veel te gulzig
aan resten maiskolven
het maisveld is in  beige gestorven.

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 21:41 Reageer op dit bericht
Zaterdag 27 oktober 2007

aan de bron

Aan de bron vlakbij levend water
borrelt de dagin kristaljurk
graaft verder met kracht
schuurt de bodem uit
krijgt oevers aan de rand
wordt stroom
van wilde paarden
opweg naar zee
En wat doet de zee?
ze slokt de stroom op
maakt hem gelijk
met haar oppervlak
draagt haar uniform
want de zee vervaagt de bron
is zichzelf en een ander
water op water
daarboven de reizende wolken
in pyjama's allerlei
het zonnelicht breekt door
weerkaatstde hemelpoorten

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 23:54 Reageer op dit bericht
Zaterdag 27 oktober 2007

nu de

Nu de dagen weer langer duisternis dragen
worden mythen en verhalen weer levend
alsof de tijd ons terugzet naar de klok van toen
De heksen en duivels  klieven door de lucht
op bezems en vuurspuwende bokken
ze landen in de bossen  met groot getal
ze gaan er dansen in de levenscirkels
bij het de laaiende warmte van brandend hout
ze vertellen ijzige verhalen die ze hoorden
tijdens hun zomerzwerven in het noorden
ze brouwen elkaar de afgunst en toverformules
voor de grote liefde van de winterkoning
op bezeerde voeten zetten zoeken ze zwammen
ter voorkoming van alle kwalen
de uilen en eksters zitten op takken te wachten
tot de zotte bende vertrekt naar andere tijden

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 20:01 Reageer op dit bericht
Zaterdag 27 oktober 2007

herfstbladeren

Herfstbladeren vliegen in het rond
als kansloze kinderen des doods
zweven hun gedachten aardewaarts
het einde van een al te kort leven
de wind drijft zijn spel ten top
hij laat de blaren ronddedansen
drijft hen als kwajongen de parkvijver in
waar ze spartelen tegen de tijd in
ze dansen het ultieme ballet
van pas de deux en grandécart
waarna ze liggen gaan op het spanvlak
van het water moegetergden uitgeblust.
ze drijven af naar de oever
daar waar ze angtig kleven blijven
tussen fluisterende rietkragen
om tussen het slijk te zinken.
Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 19:35 Reageer op dit bericht
Vrijdag 26 oktober 2007

spokentocht

Schrapende stemmen
van heksen met punthoeden
ze lachen gemeen
vliegen op bezems
bereiken hun kruissnelheid
hoog in de nachtlucht
ze verwachten duivels
met scherpe bokkenpoten
en een vlammenstaart
de maan  bleek van angst
verstopt zich achter wolken 
wil geen spektakel
de sterren verpinken 
schudden hun hoofd meewarig
Wat mag dat wezen?

Ingrid Lenaerts
 

 

Geschreven door Ingridstanella om 22:02 Reageer op dit bericht

Meer van Gedichten Ingrid Lenaerts

↑ Terug naar de berichten