Venetiaans verlangen

Zij ongewenst wil toch erbij
laat zich gelden terugglijdend
in verleden zit de toekomst
tussen lach en chagrijn
op palen ontkenning
zij gooit ze om
zoals de noorderwind bij springtij
Zij eist zonder genade
onderdanigheid
als koude resolutie
met zichzelf.

Ingrid Lenaerts

Een rauwe nacht klauwt
ruw de ziel die hij kaal scheert
Wat rest me de dag?

Ingrid Lenaerts

Ik neem vrije tijd
een dromenmand ontfutseld
wat valt me te beurt ?
 
Ingrrd Lenaerts

Op de  aarde draait
een groep huizen als linten
ik zweef op foto.

Ingrid Lenaerts

Zwemmen slag na slag
water klotst tegen de rand
trekt een zilverspoor

hij nadert de zon
draait als een vinnige vis
in de schaduwbaan.


Ingrid Lenaerts

Een glazen droom slaapt
in de vroege winterzon
mooi exotisch groen


Ingrid Lenaerts

bruisende dagen
van de wervelende dans
wie wordt mijn partner?

Ingrid Lenaerts

Met modder besmeurd
maakt de wandelaar sporen
op het wandelpad 
vermoeid gaat hij door
trekt door de natte weiden 
tot zijn thuishaven.
een huiskamer op maat
het haardvuur knettert takken 
gezelligheid wacht

Ingrid Lenaerts 

Nat en kil de dag
regen striemt op het wegdek
de zon lijkt vermoord

sombere wolken
jagen hitsig door de lucht
het  weer orakelt

met echt kromme zin
welke koers het weer zal varen
in deze tijden.

Ingrrid Lenaerts

Ze laat me niet los de schaduw van België
de olievlek die uitdeint en blijftt drijven
met landstalen als inzet die de koppen stoten
zoals bokken in een tweestrijd
waarbij jan modaal kop noch staart krijgt
aan de schaduw van België
dat monster dat draken tergt
die nu nog slapen  maar dreigend grommen
en weleens gevaarlijk kunnen happen.
Ik huiver bij deze in onschuld.

Ingrid Lenaerts

Zonnebloemenveld
een geelgroene belofte
na de wintertijd

souvenir op doek
blijft van een zomers schilder
   de warmte opslaan.


Ingrrid Lenaerts

Ze zoent een dagdroom
die ze vindt in de tuin
als een kostbaar kleinood
luchtbel als kristalgerinkel

de tijd kortstondig voor hij oplost
in de schimmen van haar hoofd
vervoert haar langs draden nevel
die slierten als een wirwar spinnen

Een moment kanten illusie zweeft mee
voor een kwartje extramedelijden
tot het doek valt stofferig van vergetelheid
in zijn dagelijkse plooien van verveling


Ingrid Lenaerts

Wat lijkt ze verlegen daarboven de maan
ze lijkt wel te blozen als een verliefd wicht
trouwens ze draagt een sluier van mist
verbergt geheimzinnig haar gezicht
ze is een lichtend raadsel voor het oog
de stille getuige van de nacht
die haar omarmt in alle tijden
de rosse maan groet de  donkere aarde
 in de schaduw van haar innerlijke kracht

Ingrid Lenaerts

Dromenland nabij
of binnen realiteit
gulden middenweg
als die dan bestaat
een zoektocht van lichtjaren   
het wonder opweg

Ingrid Lenaerts