Bos ik zie bossen
sparren ademen
dampend blauw
uit hun groene longen
stilte tussen de stammen
er kraakt mij hout spontaan
op het  bospad
der traagheid
een kikker springt weg
het water klatert
de beek vertelt
een levensloof
van het bos en bossen
plots is hier alles anders

Ingrid Lenaerts

Een foto
weidse vlakte
omzoomd met rijen bomen
knotwilgen onthoofd
een winterse dag
vrieslucht die kraakt
een reiger bij de gracht
en jij de grote onzichtbare aanwezige
die ik alleen hier weet door de ogen
van mijn gedachten
fraai in winterjas
lachend en speels
waarom ik van je hou

Ingrid Lenaerts.

Wees lief voor de engel in jezelf

Duw hem niet weg hou hem niet af

Verwen hem met je mooiste gedachten

Zing voor hem je hoogste lied

Hou hem te vriend opdat hij niet wegvliegt

naar anderen waar hij verwacht wordt

Hij is een graag geziene gast

en tevens een witte inspiratiebron

met het gezicht naar licht

van alle mooie dingen op aarde

hij laat je oranje vrede geworden

in aquamarijn verpakking groen van hoop

hij praat met je in zachte zinnen

over een klein beetje geluk

dat hij met zich meedraagt

onder zijn weidse vleugels

zodat je schuilen kan in het diepste

van zijn grote verbeelding

Wees lief voor de engel in jezelf

Ingrid Lenaerts

In het park loopt de winter weg
langgenoeg gewallebakt met regen en wind
striemende maartse buien en sneeuw
alsof hij er nooit genoeg van kreeg.

Heel voorzichtig beginnen vogels aan hun nest
het broeden zit hen in de kop
ze zijn op zoek naa god weet wat
takjes, zoden grassprieten
niets is hen vreemd voor een donzig interieur

De zwemvogels zijn de loopplank niet vergeten
ze vonden de weg terug naar de vijver
waar het borrelt van nieuw leven
Ook zij beleven  hun  opwaartse nestgevoelens
aan de oevers tussen het dorre riet.

de bomen breken uit hun winterhabijt
ze zijn niet meer te houden in gevangrnschap
ontluiken uit hun coccon in alle glorie
voor een lente feest onder de prille zon

Ingrid Lenaerts.

de aarde ontbot
in weer en wind haar velden
in groene jurken

Ingrid Lenaerts

Lente in de stad
narcissen schrijven in geel
het grijs heel ver weg

Ingrid Lenaerts

Narcissen geknakt
door de stormwind tussen sneeuw
dat is nu Pasen.

Ingrid Lenaerts

Het regent eentonig liters water
nauwelijks licht bar grijs en wind
troosteloos weet de dag niet te beginnen
kruipt over de natte grond als reptiel
badend in een  bubbelende slijkpoel
het weer weegt als lood om de hals
het regent eentonig dezelfde lites water.

Ingrid Lenaerts