In de schaduw van kerk en graven
incluis het graf van James Ensor
staat een grote spin als wijdpotige griezel
surplus boven het graf van de schilder

Ze heet "Maman" en zou waken
als een moeder over de dood
is zij er neergestreken extravagante
die zich niet associëert met de tijd

Ingrid lenaerts

De tortels zitten in de spar te koeren
Ze vliegen af aan met sprokkerlhout
stro of andere bouwsteen  voor het nest

Hoog in de boom genieten ze van  de zon
een briesje wiegt hen op de takken
als twee filosofen de eenvoud der dagen
analyserend zonder enige pretentie

Hun taal is apart en voor elkaar
waarschijnlijk heel verstaanbaar
een soort liefdescode
 
Ingrid Lenaerts

                                
Ze wou er echt uitbreken
uit de gouden kooi die haar omsloot
een vader die haar stappen telde
een moeder die haar de bel aanbond
allemaal omdat ze zo bekommerd waren

zoals het leven met cola is
 één spetterende fontein megacool
onder de bubbels en bellen suikerzoet
om het even waar vind je het paradijs
om te sprinten te sporten, jezelf te overtreffen
je kameraadschap te belijden
in één groot feest
onder het waakzaam oog van deze wereldgigant
die zijn stroperig credo weerspiegelt
tot op de bodem van onze gedachten
die er zijn onschuld heerlijk koelt
van de morgen tot de avond
de nacht consumeert als een must
waar je bij valt of staat
van geboorte tot de dood
Cola is jebruisende metgezel
zonder weerga.

Ingrid lenaerts

Dat ik de lichtjes van het park zie dansen op het water

dat ze ons telkens vervormen in de wijde rimpeling van de vijver

het maakt ons tot spel binnen het feest

brengt ons dichter bij elkaar als wiegende tortelduifjes

dan zeg je me voor eerst heel zacht dat je van me houdt

ik hoor niets liever, ik zoek mijnadem knijp in je hand

ik verdwijn in de mistvan mijn antwoord en fluister ik  ook

Zouden de pretlichtjes nu ook in onze ogen weerkaatsen?

Ingrid Lenaerts

Op een drafje die middag

plaats en tijd waar we over de dood praatten

waar de angst schijnbaar aan banden lag

als een gevaarlijke hond gemuilkorfd

en wij toen lachten om het geraamte met zijn zeis

daar hebben we de inventaris gemaakt

van zoveel wegen die we wilden mijden

terwijl ik huiverde in dat besneeuwde winterland

dat mijn onmacht verwrong in doffe woorden

naasthet huis dat me lief was als levenskracht

maarzijn deuren nooit ontsloot.

Ingrid Lenaerts

Hij kijkt richting zeegat, staat daar

Zijn jaren uit armen gekruist te turen

In zijn maritieme plunje

Regen en wind moet hij verduren

Onverstoorbaar

De westenwind speelt in zijn holle rug

De vogels zitten op zijn hoofd te schreeuwen

wordt hij oneerbiedig bejegend, bekakt

een verwelkte bloemenkrans aan zijn sokkel

resten friet en ijs van dagjestoeristen

de bouvier die zijn poot licht

Arme dode zeelui hier herdacht

De boten kruisen elkaar aankomst

En vertrek, het wrede vertrek

Zit in zijn hoofd het eeuwige afscheid.


Ingrid Lenaerts