Naar de inhoud

Gedichten Ingrid Lenaerts

een keuze uit...
seniorennet.beseniorennet.be
Zaterdag 1 juli 2006

Van de appelbomen uit het Gellincklaantje
zoveel soorten en zoveel eigenste bloei
dat ik er schijnbaar dronken van word
al dat wit en roze als hier en nu almachtig
dat de Duitse herder bij elke stam verzoekt
er zijn domein af te bakenen zonder waarom
dat elke boom zijn eigen vormen tentoonspreidt
als gedurfde mannequins op het lentedefilé
dat de bladeren en de takken elkaar omstrengelen
als de vredeshaag om een jambouree
dat mijn grootmoeder onder de appelbomen zit
en ze er de lentes van haar leven schetst
Het laat me weer ontwaken uit dromen
Van de appelbomen uit het Gellincklaantje
zijn de herinneringen gestouwd sinds jaren
om open te vouwen waneer deze bomen botten

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 20:54 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Vrijdag 30 juni 2006

kastanjewouden

Door hun grillige kruin
wiegend in zuiderwind
filtert het zonnelicht zichzelf
tot dunne strepen op het mos

waar de bosgoden later feesten
met koele wijn uit de hoorn des overvloeds
in de koelte van de avond
onder pinkende sterrenhemel

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 10:54 1 reactie Reageer op dit bericht
Donderdag 1 juni 2006

leven met cola

zoals het leven met cola is
 één spetterende fontein megacool
onder de bubbels en bellen suikerzoet
om het even waar vind je het paradijs
om te sprinten te sporten, jezelf te overtreffen
je kameraadschap te belijden
in één groot feest
onder het waakzaam oog van deze wereldgigant
die zijn stroperig credo weerspiegelt
tot op de bodem van onze gedachten
die er zijn onschuld heerlijk koelt
van de morgen tot de avond
de nacht consumeert als een must
waar je bij valt of staat
van geboorte tot de dood
Cola is jebruisende metgezel
zonder weerga.

Ingrid lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 06:46 Reageer op dit bericht
Donderdag 1 juni 2006

dat ik de pretlichtjes

Dat ik de lichtjes van het park zie dansen op het water

dat ze ons telkens vervormen in de wijde rimpeling van de vijver

het maakt ons tot spel binnen het feest

brengt ons dichter bij elkaar als wiegende tortelduifjes

dan zeg je me voor eerst heel zacht dat je van me houdt

ik hoor niets liever, ik zoek mijnadem knijp in je hand

ik verdwijn in de mistvan mijn antwoord en fluister ik  ook

Zouden de pretlichtjes nu ook in onze ogen weerkaatsen?

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 06:40 Reageer op dit bericht
Donderdag 1 juni 2006

Op een drafje die middag

plaats en tijd waar we over de dood praatten

waar de angst schijnbaar aan banden lag

als een gevaarlijke hond gemuilkorfd

en wij toen lachten om het geraamte met zijn zeis

daar hebben we de inventaris gemaakt

van zoveel wegen die we wilden mijden

terwijl ik huiverde in dat besneeuwde winterland

dat mijn onmacht verwrong in doffe woorden

naasthet huis dat me lief was als levenskracht

maarzijn deuren nooit ontsloot.

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 06:26 Reageer op dit bericht
Dinsdag 30 mei 2006

schelpen

Op een weids strand waar de zee terugtrekt
en slingerend en kringelend plassen dropt
waar de rimpeling van de wind zich laat voelen
kort bij de vloedlijn daar liggen ze te grabbel

bij duizenden schelpen als kleinood juwelen
in kinderhanden boeiend om kleur en vorm
Ze fluisteren oude zeemansverhalen in het oor
ze verbergen boodschappen van zemeerminnen

resten schatten uit kisten van verzonken schepen
de adem van vele geslachten vissen wel en wee
hun onderwatertuinen en kastelen als wonderen
alvorens aan te meren voor de laatste reis
Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 23:56 Reageer op dit bericht
Maandag 29 mei 2006

zwerm

Over de puinhoop hangen stofwolken rode aarde
niet zomaar zegt een waarzegger die de berg bekijkt
onze meester woont binnenin en rookt ons uit
nu bij zwermen want we hebben zijn toorn opgewekt

orakelt de zielepoot uit angst binnen de chaos
Hij sjokt verder naast zijn aangekondigde gruwelwet
op een stok gaffelvormige uiteinden die hem dragen
verloren in een werveling van zanderige wind

een oude moeder gebrandmerkt met tekens der wijsheid
zij jammert in haar brede schoot om het dode meisje
dat haar hals brak onder het beton van de kelderruïne
nu zij daar zo slap als een ledenpop hangt

Een beverige hond besnuffelt wat hem voor de poot ligt
alsof hij zijn onmacht tot medeleven wil verbergen.
Hij zoekt opnieuw een baas voor dienstbaarheid
Er wordt gezocht naar overlevenden bij de laatste hoop.

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 23:26 Reageer op dit bericht
Maandag 29 mei 2006

ontgoocheling

Veel belovend werd het aanbod op inspraak
de gespreksgroepen paddestoelden uit de grond
wonderbaar de groep met hechte patronen
sterk zoals de ketens DNA-structuur

Algauw profileerde zich een leider en een meute
gelijkgestemde zielen bespeelden dezelfde viool
het fluidum goede gedachten hing boven onze hoofden
apetrots en blijgezind zouden we alles beter maken

Maar toen "maar "de deur opendeed en ons begroette
toen werd het lied der idealen een beetje zwakker
De voorwaarden werden op tafel gezet
de meespelende goden eisten hun recht en hun deel

Langzaam kroop twijfel vanonder tafel nam onze hand
klom tot bij onze rookhoofden waar het mistig werd
en daar werd dan de ontgoocheling geboren
die ons heel onverwachts in de schoot viel

Ingrid Lenaerts



 
Geschreven door Ingridstanella om 23:23 Reageer op dit bericht
Maandag 29 mei 2006

bij een standbeeld

Hij kijkt richting zeegat, staat daar

Zijn jaren uit armen gekruist te turen

In zijn maritieme plunje

Regen en wind moet hij verduren

Onverstoorbaar

De westenwind speelt in zijn holle rug

De vogels zitten op zijn hoofd te schreeuwen

wordt hij oneerbiedig bejegend, bekakt

een verwelkte bloemenkrans aan zijn sokkel

resten friet en ijs van dagjestoeristen

de bouvier die zijn poot licht

Arme dode zeelui hier herdacht

De boten kruisen elkaar aankomst

En vertrek, het wrede vertrek

Zit in zijn hoofd het eeuwige afscheid.


Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 21:50 Reageer op dit bericht
Maandag 29 mei 2006

Ballade van het verzonken dorp

Wie zoveel schoonheid liet verwoesten
in de Polders van Scheepsweegen Roeste
voor een kerncentrale met vier reactoren
liet jammergenoeg de droeve sporen
koeltorens en betonnen bewapening
het leek voor reuzen een versnapering
voor het bergen van verrijkt uranium
niet te vergeten het gevaarlijke strontium
Maar het was er te doen om het geld
dat er werdgeeist met geweld

Het oude boerendorp droeg al jaren rouw
ondanks protest bleef het in de kou
mens en dier werd uit het huis gezet
daarmee ook elke tafel stoelof bed
Het leek net een spookstad aan flarden
hoe grote kapitalen de boeren sarden
Het boerendorp liep toen helemaal leeg
het verdween van de kaart met één veeg
Grote machines braakten het onder zand
en het was gedaan met het polderland.
de nieuwe energiegod was nu onder ons
ondanks protest van Jan Piet en Fons

Wie zoveel schoonheid liet verwoesten
in de Polders van Scheepsweegeen Roeste
voor een kerncentrale met vier reactoren
liet jammergenoeg de droeve sporen
koeltorens en betonnen bewapening
het leek voor reuzen een versnapering
voor het bergen van verrijkt uranium
niet te vergeten het gevaarlijke strontium
Maar het was er te doen om het geld
dat er werdgeeist met geweld
Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 21:16 Reageer op dit bericht
Zondag 28 mei 2006

win

je moet een winner zijn borst vooruit
anders ga je onderuit
men veegt de vloer met je zwakte
geen brave mietje of slapjanussen
geen getreuzel of geneuzel
rechtaan rechtuit plaf boem
klink je niet dan bots je maar
toon je tanden en bal je vuisten
zet je messen op scherp
snoer je maliënkolder vaster aan

wees cool in je blik
neem afstand van het open veld
blik op oneindig
met de vechtlust in je kop
spreek beknopt en gevat
één voor twee ad rem
ga over lijken

Bij al deze goede raad
begin ik te huiveren
te angstzweten
en tol ik als echte volbloedloozer
zet me dan maar liever
bij de afvalsresten

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 23:00 Reageer op dit bericht
Zondag 28 mei 2006

dag van het park

Nog jong van loof dat dorst naar zon
Takken als open armen hemelwaarts gericht
Zo stuwen de beuken hun levensappen
Door de kanalen van hun stammen
Ze vieren feest in de lange laan

Terwijl het licht door hun kruin breekt
Een grillig raster van zon en schaduw
Een wandelaar vervolgt zijn weg
Tot hij aan de horizon overstapt
In een andere lichtgroene wereld

Waar de lente verder doorbreekt
aan de parkvijver onder de treurwilgen
waar de snatereenden en zwierige zwanen
wachten op het brood
dat de man hen bij brokken toewerpt.

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 15:22 Reageer op dit bericht
Zaterdag 27 mei 2006

begrip 2 belediging

'k Heb elk woord uit de belediging geschrapt
dat me aan de kaak stelde alsof ik een roofdier was

Nog nauwelijks durf ik voorbij de lantaarn
waar de contouren door en van het licht zich tekenen
om me te laten weten wie ik ben en niet ben.

'k Wil het niet weten dat mijn oren aangenaaid zijn
dat mijn handen gebrandmerkt werden
dat men  mij muilkorfde zoals een gevaarlijke hond.
'
'k Heb elk woord zoals vrijheid in watten verpakt
dat me niet aan de kaak stelde alsof ik een roofdier was.

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 22:03 Reageer op dit bericht
Zaterdag 27 mei 2006

Hij die aanraakt

Niet goed in die grote huid
die zijn hele lijf overspant
die trilt van opwinding
als hij haar ziet
die hij liefheeft
zou haar wel willen aanraken
verplicht zijn huid
om de burgerregel
haar af te stoten

werd al aangeraakt
weerde haar  af
met alle kracht onder die huid
die moest verstoten met taal en tekens
want aanraken doet verlangen
verlangen dat niet mocht

Die hij liefheeft
die hem laat blozen
hem laat trillen 
weglopen
hij die  aangeraakt wordt
uitdagend kwetst
zichzelf en wie hij liefheeft.

Ingrid Lenaerts


Geschreven door Ingridstanella om 21:38 Reageer op dit bericht
Zaterdag 27 mei 2006

begrip 1 suggestie

 
Door het melkwitte raam kwam de zon
als geen ander het licht dat klaterde
over de rolgordijnen liep geen zucht
een bijna lege kamer naast een silhouet

Wist ik dat jij tegen die muur stond
zoals een bezemsteel die langzaam verglijdt
tegen de vlaktebuiten het kader bezinning

Er klonk geen noot muziek uit de suggestie
een statief met partituur broeddein het decorum
Ik wachtte geduldig tot er maar iets zou
Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 21:11 Reageer op dit bericht

Meer van Gedichten Ingrid Lenaerts

↑ Terug naar de berichten