dennenbos

De zomer is moe in de buik van het jaar
weldra wil hij vertrekken naar de overkant
de regen schudt hem uit de bomen
de aarde moddert hem maar aan
in trieste plassen en koude rillingen
de lucht met zijn te grijze overjas
heeft zich ter plaatse gevestigd
het vakantieleven draagt de regenjas
zelfs de wolletjes zijn al uit de kast
wat een contrasten in dit eigenste land!.

Ingrid Lenaerts

Blijf bij het vuur na de patio
tot de goden van de nacht springen
uit bolle glazen
In hun sterke armen en benen
verstikt mijn grootmoeder
haar doofheid
zij hoort krekels en schuine moppen
zij bestrooit de wereld met peper en zout

Grootvader jij houdt van bloesempracht
op dit onkristelijk uur der trompetboom
onder de arabesken wacht de oppergod
geniet er van geuren klanken en betovering

Zo juist kwam De Falla langs

Ingrid Lenaerts

Het regent druppels waterverdriet
in het hoge gras dat zich gemarteld weet
deze grillige zomer die tergt als een demoon
eerst met zijn verzengende hitte

schroeit hij de aarde dicht
gebakken klei die barst en water bedelt
even later watersluizen open
dood en vernieling voor de akkers

die verzinken in een modderbad
rillend in hun overnatte vlakte
om evenwicht smeekt de groei
hou de rampen veraf
 
Ingrid Lenaerts

Liefde uit alle windhoeken
als van alle markten thuis
welllicht de kleine registratie
tot boomhut verbouwd

waar wij ons veilig voelen
elkaar licht victorie kraaien in
betere tijden of gewoon zwijgen
tot de dood zijn vennoten haalt

Comptabiliteit van geliefde lijven
waar wij sparen met onthaasting
op de roulette zonder halte
voor vaders in titanenstrijd en moeders

die elkaar verdringen op de troon
de liefde die ze hebben of verlizen
de kleine duimpjes ten voeten uit
de zware lasten die ze verbloemen.

Ingrid Lenaerts

Hebben ze de liefde in hun hoofd
ze horen de vogels roepen  op de akker
terwijl ze elkaar omhelzen
versmelten tot een menhir
op de stoppelvelden van de augustusakker

Nu zon alleen nog hun leven is
terwijl een strakke wind over het land spant
lopen ze verder onder de Canada's
met hun melancholiek geruis
dat oneindige horizonten oproept

Zij zijn jong al heel ver in de liefde
al boven de sterren
zien niets of niemand meer.

Ingrid Lenaerts

Je  loopt op een draf door het mulle zand
schelpen bij de vloedlijn vormen een muur
daar achtergelaten door de wegebbende zee
een frisse wind staat strak op je gelaat
Je voelt je wangen spannen door heilkracht
van lucht licht en water die je ,alsof op vleugels dragen.

Een diepe vreugde zonder meer borrelt in je lijf
terwijl je door het zilte water stapt zo wijds
de horizonten hangen hun wolken aan de einder
het water klotst onaf tegen de golfbreker

Kinderen spelen tikkertje op het  zomerstrand
ze huppelen door de ondiepe rimpelplassen
de zee ruist haar verhalen uit de verte
Nooit hebbben ze een einde of begin
de zee zijn is zoals een moeder van alle dingen.



Ingrid Lenaerts

Ze liep tegen de wind in
onzeker na de storm
die glazen en huisraad slingerde
en rinkelend vertrok

De angst kneep om de wortels
van bestaan de grote vragen
als waarom moest dit gebeuren
wat zij niet begreep.

Geen antwoord bij de vlucht
Waar kon  zij schuilen bij nood ?
de helpende hand moest gevonden
tot de laatste snik het onderdak

Ingrid Lenaerts

Over het land mist
druilerig ontwaakt de dag
maar zon wordt verwacht

Ingrid Lenaerts

Kom uit je schelp mag ik je verzoeken
ik durf je niets als bevel voor de voeten
de wereld wacht tot je scharnieren spreken
als een begroeting aan de nieuwe dag
die soms straalt als een zonnegod
soms druilt als een grijze regenwolk
mag ik een "maar" opwerpen vraag je
we laten maar opzij en doen het
onvoorwaardelijk hebben we gepland.

Ingrid Lenaerts