onze grootmoeders

Het is altijd weer een zilvermeeuw
die haar droom vergezelt
wanneer zij naar Dover reist
de witte krijtrotsen als eerste dames
van lengten herinneringen als bakvis

Ze zieter nog Misses Cunningham staan
ze wacht er en ze praat Engels
"My dear child" zegt en ze kust haar wangen
in tijden die hun koffers al pakten naar later

Misses Cunningham is niet meer aan de kaai
in de dokken drijft nu olie en smeurie
hoovercrafts  zijn lompe zeekarren
zonder enige verfijning of charme in hun romp.

Dover is niet meer als toen zij werveldanste
blootsvoets van geluk met de zilvermeeuw
voor de vrijheid die Dover uitgooide als een ladder

Ingrid Lenaerts

Merels springen rond
na regen  pierverkikkerd
maar als de kat loert...
Ingrid Lenaerts

Ik schrijf jou op zomerwolken

hier ver zoek de laatste tijd

alleen een droevige noot

op de notenbalk van augustus

laat het je niet verstoren

ik schrijf jou toch op zomerwolken

van een nieuw mensenkind

dat nu zijn intrede heeft gedaan

jongen schreeuwt zich gezond

papa en mama trots als pauwen

aaien zijn hoofdje dan zijn neusje

jongen heeft alleen honger zoekt

tot hij de melk vindt zijn grootste troost.

Dit melden je oma en opa.

Ingrid Lenaerts

Van het bed de lakens verdund
tot rafels.zij de huid verdrogen
als gevilde konijnen onder de veranda
waar het tocht en ruikt naar verderf

Van de rimpels van liefde de smaak
naar het verleden alof morgen
alleen nog bestaat uit een zeepbel
die hangt aan hun nog dunnere lippen

Ingrid Lenaerts

Toekomst is een greep in de kabbala
duistere onbekende zones
zoals een geblinddoekte rechtsgodin
die zich verwaardigt om te dobbelen

Om de te verdelen buiten in de grot
de roze schoenen uit het rek
zoals jong en jeugd  zuurstof
een oude dame in minirok

De toekomst op hoge hakken
denken dat het zo moet zijn
een soort woelwater dan de stille vijver
lijkt een soort koffiedik kijken

Ingrid Lenaerts

De zwabbers,de borstels de emmers
en ook het dweilengarnizoen van
werkpaarden, zij slapen na gebruik
hun welverdiende rust.In het hok

Hun eigenheid op rij,de dwaling
drogend of hangend zelfs hijgend
na het lood in de benen
morgen weer paraat voor de veldslag

Dweil op stok als ruiter en paard

Ingrid Lenaerts

Kat en hond leven hier in vrede
ze zitten naast elkaar voor de kachel
staren in het tijdloze vuur
terwijl het water ronkt
in een moor gewoontegezind.

zij filosoferen over hun grenzen
doortastend van slaap
terwijl de regen striemt als een gesel
op de verdoemde ramen druipend
van wateroverlast

Ingrid Lenaerts

Ze woelt met haar beide handen 
in de aarde bij de olijfboom haar thuiskomst
ze ziet haar hoeve ruw gehalveerd
verwoest door brand  en geweld
leeggeplunderd dat wat overeind bleef

Aan  flarden gordijnen wapperend
als spoken in de bijtende wind
ze proeft  het zand tussen de lippen
het gruis rolt onder haar voeten
het dak hangt treurend te bengelen

De tuin is een  wrede woesternij
de dieren zijn gestolen of gevlucht
tenzij een dode geit met overgesneden keel
haar lijk is druk bezet door gonsende insecten
slachtafval  van haar kippen ligt er te grabbel

Ze strekt haar armen ten hemel wanhoop
wat van deze chaos s verder komen moet
ze huilt van ellende bij een brandende zon

Zelfs het drinkwater werd bezoedeld
in dit kleine dorp op een vergeten plaats
waar miserie nog  amper vermeld wordt


Ingrid Lenaerts

Zij zag vooreerst de zee
 eerbiedwaardige leeftijd
van zeventig jaren verlangen

haar hele leven had ze gevraagd
alvorens ze sterven zou
de zee te zien

en nu was haar bede verhoord
de zee was van haar
haar lied en liefde
in duizend varianten

het ruisen van en  een golfslag
ebbe en vloed
zand en zon duinen op rij
het avontuur onbeschrijfelijk
voor dagen en nachten
haar romance en haar ballade
de weidse luchten zacht en woest
als luchtschepen aan de einder
de boten als dromen
maar nu te zien te grijpen
te betasten

Was het wonder dan geschied
Ze wou hier blijven voor altijd

Ingrid Lenaerts

Rozen in regen
ze dragen het rood vurig
hun schreeuw naar de zon

Ingrid Lenaerts