Naar de inhoud

Gedichten Ingrid Lenaerts

een keuze uit...
seniorennet.beseniorennet.be
Vrijdag 22 september 2006

Blanche het witgepoederde manwijf in het cabaret
laat zich portretteren in uitdagende poses
schuwt het choqueren niet als haar grote revolte
wanneer zij wijdbeens en dwars alles overstoelt

zoals een blauwkous sigarettenpijpje in de mond.
Ze gaat neerzitten bij de toonbank aan de tap
en vraagt stoer haar glas Amer Picon tot de rand
waaraan ze nipt en weet dat iedereen kijkt

 Blanche zingt over pijn en domheid in de achterban
overvrouwenleed en ergernis van kansarme ratten
De stem van een bombardon en sourdine

verlaat haar volle boezem met overtuigingskracht
ze wordt moe,, kijkt meewarigtussen het rookgordijn
wanneer zij eenzaam halfdronken in slaap valt .

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 21:04 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Vrijdag 22 september 2006

stadspleintje

Ik zag ze weer zitten op het stadspleintje
vier harige drinkebroeders met verwilderde blikken
Nauwelijks uitgeslapen slonzig tot het bot
Ze sleepten overjaarse plastic tassen mee
met hun waarheden en leugens erin.

Ze waren in druk gesprek gewikkeld
elk met een groot blikje bier in de hand
Ze genoten van de najaarszon met volle teugen
zoals goden aangespoeld op een Grieks strand
Alcohol is hun grootste liefde  ter koestering

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 18:52 Reageer op dit bericht
Donderdag 21 september 2006

de koude kunst

Bij krakend vriesweer onthullen we kunst
de koude korte kunst die bij voorwaarde bestaat
het ijssculturenparadijs triomfeert kristallijn
een glazen wereld van melkwitte emoties
waar de vurigste wensen  bevriezen
waar de grootste helden verstarren
in doorschijnde aanwezigheid
hare majesteit de ijsprinses met baljurk
de gelaarsde kat die je wil hebben
maar die je niet verkrijgen kan
terwijl je adem stolt in een ijspalet
Bij krakend vriesweer onthullen we kunst
de koude kunst die bij voorwaarde bestaat.

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 19:38 Reageer op dit bericht
Donderdag 21 september 2006

zingen in de keuken

In de keuken zingt buurrbrouw haar aria's
zij lijkt een natuurtalent inhaaressentie
dat nog te ontginnen is zoals ruwe diamant
Haar stem neemt de hoogste noten ongedwongen

Ze laddert van hoog naar laag met het grootste gemak
Dan welt de zang vol warmte uit haar diepe borst.
ze heeft een veelzijdig répertoire dat weergalmt
als een diva voor een groot operapubliek.

Ze tingelt van plezier als kristallen klokken
terwijl ze groenten schoonmaakt voor de soep.
ze vertelt me dit volmondig schaterlachend
dat ik me verwonder over haar mooie stem

"Mijn keuken is mijn podium mijn toehoorders
potten en pannen en jullie die het toevallig horen
Zingen is levensvreugde" zegt ze, "koken ook
Je kan raden waar mijn geluk bloeit bloeit"

Ik kan het alleen maar bevestigen.
Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 19:14 Reageer op dit bericht
Donderdag 21 september 2006

zijn op de bank

de fietsen gestald
zij op de bank genietend
vredevolle natuur die hen toestroomt
in een boomgaard grazen schapen
ze zitten stevig in de winterwol
veelkleurig de wind in de blaren
die neerdwarrelen in de najaarszon

nog even een warme glimp
over de heuvel van een mooie dag
de toren van het kerkdorp waakt
stilte fladdert als een vlinder
over het land
de fietsers vertrekken weer
huiswaarts de rit.

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 00:00 Reageer op dit bericht
Woensdag 20 september 2006

akkers

De akkers welven van de rijpende mais
in een lauwe herfstzon gedijen zijn  kolven
de boeren rukken uit met machines
het land wordt uit zijn rust geschud
het ondergaat lijdzaam de veranderingen
elk seizoen brengt andere regels
vogels schreren boven alle bedrijvigheden
verwachten hun vette buit in de voren
ik voel de vochtige lucht die me omvat
zoals een deken waarin ik verstrik
de herfst is met zijn karavanen onderweg.

Ingrid Lenaerts



Geschreven door Ingridstanella om 18:46 Reageer op dit bericht
Woensdag 20 september 2006

Telkens verbauwereerd
mijn adem een beetje sneller
mijn haren in de wind
wanneer ik langs de ruige Spinoladijk loop
en de grote Noordzee
haar golven zie uitslaan op het strand

 Boven op de duinengroep
meeuwen cirkelend
waar vis te roven is
het zand tussen de tanden
het zilt in mijn neus
daar stuur ik de wolken
mijn boodschap
van oneindigheid waarbij ik
de kleinste stip ben
in dit wijdse panorama.

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 18:45 Reageer op dit bericht
Dinsdag 19 september 2006

van de zee

De zee is mijn verre magiër van verlangens
die de rede niet vertaalt ook niet verwerpt
het licht van haar bakens verleidt me dom
zij echter bekommert zich niet om mij

zij volgt alleen de nauwe wetten van de wind
Het water dat is ze zelf dat zij weet zij ook spiegel is
van veelzeggende luchten aan haar horizon
van golven en schuim een spattendekoningin

zij spreekt mijn taal niet zij raakt me slechts aan
streelt mijn voeten langs de vloedlijn naar willekeur
zij is niet die grote weldoener maar brutte kracht
die raast en vernielt het teveel op haar oppervlak

zij is plat glad en kalm bij mooi weer
wanneer ze ons haar stranden aanbiedt
voor de koekenbakkerij van de blote lijven
de kasteelbouwers en de ijsventers

van de zee uit groeit die grote dualiteit
vriend en vijand of zacht en brut geweld
strekt ze zich zeemzoet uit als lappendeken
dondert nadien de kracht uit haar watermuil.

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 23:57 Reageer op dit bericht
Dinsdag 19 september 2006

liefde nummer één

Ze sleepte nummer één mee vanuit haar dromen
ze wou dat ze zijn nummer één was de enige
die hij zou aanbidden 
als aan haar voeten liggen  een trouwe hond
dan kon zij hem aaien zij geaaid worden
alle dagen manifest haar enige liefde
van morgen tot avond in zon en regen
het aards paradijs één

Toen nummer twee verscheen
heeft zij nummer één willen  vernietigen
met in koelen bloede met woord en daad

liefde nummer één wou alleen wat adem
levensruimte om  zijn liefde te voeden
dat begreep zij niet
en zo werd zij liefde nummer twee

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 18:51 Reageer op dit bericht
Dinsdag 19 september 2006

aspecten van administratie.

We waren een hoop adminstratie
formulieren en formules op elkaar
niemand bezag ons nog
geklasseerd voor het leven
voor een betrekkelijk leven
onder een brandende zon inkt en stof
op rekken genummerd,
wij tevens nummers

collectief afgevoerd voor executie
de papierversnipperaar staat klaar
één voor één zullen we uiteengereten worden
zonder slag  of stoot over het messenveld
wat eens is geweest zal voor altijd verdwijnen
dat zal onvoorwaardelijk onze laatste dag zijn .

Ingrid Lenaerts



Geschreven door Ingridstanella om 18:23 Reageer op dit bericht
Dinsdag 19 september 2006

De zon begint haar neergang
al vrij vroeg in mysterieus licht
ze hangt laag schijnt verblindend op de weg
als lastig plagerig pestbeest

Ze is een flauwe meid geworden
laat zich niet meer zien op haar best.
is de zon moe in de herfst?
teveel gewerkt in de zomer ?

tussen de geelbruine blaren zit ze
even te tippen onder het laagstamfruit
goudgeler enetten willen nog een glimp
de durandeau wil haar nog ontmoeten

Maar ze speelt vaak verstoppertje
achter de lage wolkenformaties
ze wil onze contreien verlaten
voor de zomer van de antipoden.

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 18:05 1 reactie Reageer op dit bericht
Maandag 18 september 2006

ontmoeting

een dubbelganger
liet me woordloos erg schrikken
zij lachte me toe

ik kneep in mijn wang
er was ook geen spiegelbeeld
werd ik nu echt gek? 

de dubbelganger
leek toen ook  verbauwereerd
mijn dubbelganger?

wij beiden zeer zwaar verrast
om zoveel gelijkenis
Een bizar toeval

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 21:38 Reageer op dit bericht
Maandag 18 september 2006

Zij zit vast aan jou van verwondering
een hoop zo groot als een hoge berg
dat je even zou zwaaien als  je voorbijkomt
dat je haar naam zou herinnerern

wachten in een verloren moment
het eerste moment de glans in je ogen
dat je haar zou zeggen zacht en traag
dag Hannelore alles goed met jou.?

Ze droomt haar leven een beetje te ver
verwacht de zon en de maan uit je gedachten
het buikvlinderen kan ze niet verhelpen
ze is blind verliefd elke dag meer en meer.

Ingrid Lenaerts


Geschreven door Ingridstanella om 18:50 Reageer op dit bericht
Zondag 17 september 2006

gezicht zonder naam

Gezicht zonder naam zegt men
dat ik dat ben
maar weet het niet
geef mezelf dat gezicht met naam dan maar

geboren op een vuinisbelt
waar het afval rookt tussen de betonplaten
waar wij onze luizige hoofden schudden
in een gevecht voor een naam
die van de sterkste
die van de dwingende muil
die van de slimste dief
die van de poenschepper
die met de grootse macht
want ik wil een gezicht met naam
ik wil overleven.
Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 22:21 Reageer op dit bericht
Zondag 17 september 2006

Een pluizenbol zweeft
op de adem van de wind
waar volgt nieuw leven ?

zaden in de bek
vallen  neer in vogelvlucht
waar zaait zich toekomst ?

Bijen op een bloem
diep in de kelk het stuifmeel
waar gonzen sporen.?

waar ter aarde ook
vruchtbaarheid als levensbron
dwingt pure noodzaak

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 22:01 Reageer op dit bericht
Zondag 17 september 2006

Als ik soms zonder vederlichte gedachten

Aan oorlog denk in het huis van vrede

Dan word ik een groot vraagteken

Naar het waarom van de gruwel

Bij de vele gezegden op de muur

Zoals “ Make love no war” en

“Nooit meer oorlog “

Huiver ik en klettert mijn ziel in haar ijslagen

van  de maskerade bij het kind

Dat ik opvang en onderdak bied

Een landmijn rukte zijn beide benen weg

Nooit vroeg hij om oorlog

Zoals kemphanen die bekvechten

Tot de dood hen vallen laat

Hij wou gewoon spelen in de tuin.

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 19:37 Reageer op dit bericht
Zondag 17 september 2006

zonderling landschap

Klaar voor een uitzonderlijkle western
op zoek naar het verleden van het zware werk
ondergronds labeur in een heroïsche tijd
daar waar nu een stille mijngod sluipt
tussen verroeste sporen en lege waggons
tussen kale resten van het zwarte goud
tussen baksteen en beton die zwijgt
daar waar de natuur haar gang mocht gaan
de berkenen eiken die er her en der
al het herfstblad dragen tussen hun takken
wel daar hebben weons bevestigd
in teksten waarop warme emoties ge-etst
in teksten van verborgen verdriet
midden een wijds kader vervlogen herinnering

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 19:04 Reageer op dit bericht

Meer van Gedichten Ingrid Lenaerts

↑ Terug naar de berichten