Het bruine ven

Je maakt me blij
zoals een kermisvogel
fluitend bij het eendjesvissen
het vrije woord dat in je hoofd groeit
 de daden die we willen laten openbloeien
Je maakt me ernstig
 met de intensies van het goede doel

terwijl wij de vredespijp roken
rond het kampvuur van onze gedachten
voor een betere wereld
die geen utopie mag blijven
zoals wij elk jaar op 11 november
betrachten

Ingrid Lenaerts

Het herfstgetijde
dan novemberrillingen
kraakt vrieskou vooreerst

Ijsbedauwd  tuinpad
een vogel scharrelt wat brood
de zon hangt verlaagd

Ingrid Lenaerts

Bossen lijken dood
roerloos de kale bomen
in hun winterslaap

Ingrid Lenaerts

Grijsgrauw overspant
de valavond zijn lichaam
dood in november

dood op de vaartdijk
het gras vergeeld in zijn ziel
wacht op wintertijd.

Ingrid Lenaerts

Aan het boeket het kaartje "zomaar"
aan huis besteld zonder naamvermelding
een omvangrijke bos rode en witte rozen

Wie zou deze geheimzinnige  schenker zijn
tevens de aanbieder van vele vragen
van waar wie wat wanneer waarom
zonder enige aanduiding

Ze voelde zich zienbaar overrompeld
zelfs bloednerveus door deze attentie
nu haar rust verstoord werd.

neen, het was geen pretje
ondanks de hemelse pracht van het boeket
Zoals het kan verkeren

Ingrid Lenaerts

Oude man aan bed
blootsvoets en bibberend
weigert koppig elke hulp
ontkent afhanklijkheid
zoals een drenkeling
een reddingsboei weigert

Valt als een gevelde boom
op de koude vloer
zijn moordenaar loert
om het hoekje
lacht als een volmaakte overwinnaar
de tanden klapperend
in zijn doodshoofd

Ingrid Lenaerts

Milo mijn kleinzoon lacht voor het eerst
in zijn prille leven zijn gehele mondbreedte
draait zijn hoofdje ter verkenning
van zijn grote wereld op een kussen

Grote mensen bewonderen hem in zijn wiegje
vergelijken zijn gezichtje met familietrekken
leggen de verwantschap uit , de wijsheid
van veel generaties vervlogen tijd
de anekdoktes en verdrietjes van verwanten

maar Milo beslist wanneer hij huilt
wanneer hij gewoon laat horen
dat hij honger heeft
ook de eerste traantjes
over zijn bolle  wangen

Ingrid  Lenaerts

Soms bekruipt me de schaduw van de klank
alle dissonanten laten me huiveren tot het bot
nu zij hun discordantie op de muren weerkaatsen
en ik de rillingen op mijn huid wil ontkennen

Heeft het iets te maken met het verwerken
emotie die uit de instrumenten opduikt
zoals een storm op zee die losbarst
als heerser over wateren die ontbreidelen

Sla geen acht op mijn bleke verlegenheid te weten
dat het concert me vervoert naar de volksreus
die me wil omarmen maar die ik niet bereiken kan
of zoiets als de onmogelijkheid mezelf te verklaren

Ingrid lenaerts

Hij woont in een kraakpand
waar de goot lek is
het dak scheefgezakt
zonder water licht of vuur
slaapt op een afgedankte matras
eet fastfood uit zakken
cola bier en wijn uit blik
is niet gewassen is ongeschoren
heeft slechts één reistas
heeft geen doel meer
tenzij inslapen
na de zoveelste dronkenlmansronde

Ingrid Lenaerts

Na schooltijd zit hij op de stoep
te kniezen als een snerende zaag
schreeuwt en slingert zomaar schuttingtaal
naar een willekeurige voorbijganger
Hij weet met zichzelf geen blijf
en rukt zich de kleren van het lijf
als protest tegen de sleutel onder de mat
Hij wordt vreemd bekeken heel even maar
dan is alles weer voorbij
Zijn moeder komt niet opdagen
Ze heeft rendez vous
met haar zoveelste vriend.

Ingrid Lenaerts

 herfst bloeit in mijn tuin
 witte rozen langs de muur
 late tederheid

herfst rijpt in bomen
appels en peren goudgeel
met zoete vruchten

herfst wacht op winter
eerste kou over berijmd gras
een dun ijslaagje

Met warme woorden
verjagen wij barre kou
het haardvuur knettert.

Ingrid Lenaerts

Hij vraagt zich af maanblauwe
leegte in zijn hoofd
Achter niemandsland
valt de gedachte, roept een geest
U

Ik wil geen boom zijn zei hij
mijn vierjarige kleinzoon heel overtuigd.
Ik wil geen blaren aan mijn armen
ik wil die  niet altijd open houden
De boom moet  altijd blijven staan
en dan nog wel buiten zomaar
de boom kan  niet spelen
hij kan  ook niet praten
hij kan nooit op vakantie gaan
en hij eeft geen mama en papa
en ook geen oma.
Tot daar een bekentenis
die mij tot nadenken stemde

Ingrid Lenaerts