Archief

De herfst buitelt dol
rammelt met zijn wilde staart
de angst in het blad

Ingrid Lenaerts

Blinde vlek in het landschap
achter de tumulus
de grote menhir op eenzame hoogte
in weer en wind
een naam en herinnering
voor vele naamloze doden
door de eeuwen hen.


Ingrid Lenaerts

ik moet je vertellen van zoveel

ik heb nieuwe schoenen gekocht

ze kwellen me nu al van links naar rechts

zitten mijn tenen als haringen in een ton

ik heb mijn brilleglazen gebroken

dus moest ik bij de opticien langs

want ook hem zag ik dubbel

een klier van een vent die nooit went

ik had nog geen miserie genoeg

nauwe schoenen dubbel zicht

kwam daarbij dat ik mijn rok verloor

tussen een menigte tieners

die niet wisten wat hen overkwam

Ze gibberden en sourdine

zoals de doffe roep van scheepshorens

ik stond erbij alsof ik door de bliksem getroffen was

als de bliksem er vandoor

zonder rok aan mijn lijf mijn rok in de hand

ik heb me achter een bushokje gewrongen

de rok met een veiligheidsspeld bevestigd

en weg was ondergetekende van deze tekst

ik had de pech aan mijn zijde

de miserie in een notedop speelde zich voor mij af

als een komische film bij uitstek

ik voelde me een belachelijke toevalligheidals niet één

ik ben gaan slapen met mijn hoofd in de kussens

van de schaamte binnen de woorden

in mijn dagboek der domme fratsen

die me zomaar overkwamen

Ingrid Lenaerts

Mist over het ven
De verdamping kronkelt krols
Het water bibbert


Ingrid Lenaerts