Noordpooldichter

De herfst buitelt dol
rammelt met zijn wilde staart
de angst in het blad

Ingrid Lenaerts

Blinde vlek in het landschap
achter de tumulus
de grote menhir op eenzame hoogte
in weer en wind
een naam en herinnering
voor vele naamloze doden
door de eeuwen hen.


Ingrid Lenaerts

ik moet je vertellen van zoveel

ik heb nieuwe schoenen gekocht

ze kwellen me nu al van links naar rechts

zitten mijn tenen als haringen in een ton

ik heb mijn brilleglazen gebroken

dus moest ik bij de opticien langs

want ook hem zag ik dubbel

een klier van een vent die nooit went

ik had nog geen miserie genoeg

nauwe schoenen dubbel zicht

kwam daarbij dat ik mijn rok verloor

tussen een menigte tieners

die niet wisten wat hen overkwam

Ze gibberden en sourdine

zoals de doffe roep van scheepshorens

ik stond erbij alsof ik door de bliksem getroffen was

als de bliksem er vandoor

zonder rok aan mijn lijf mijn rok in de hand

ik heb me achter een bushokje gewrongen

de rok met een veiligheidsspeld bevestigd

en weg was ondergetekende van deze tekst

ik had de pech aan mijn zijde

de miserie in een notedop speelde zich voor mij af

als een komische film bij uitstek

ik voelde me een belachelijke toevalligheidals niet één

ik ben gaan slapen met mijn hoofd in de kussens

van de schaamte binnen de woorden

in mijn dagboek der domme fratsen

die me zomaar overkwamen

Ingrid Lenaerts

Mist over het ven
De verdamping kronkelt krols
Het water bibbert


Ingrid Lenaerts

Hier ben ik thuis in klare dagen
onder de regenbogen
weerspiegelend licht
waarneming op zijn vreemdst

woorden van verwondering
zweven als veertjes in mijn hofd
zag jou weer en begreep
hoe ontwapenend je glimlachte
en ik stil werd in je schaduw.


Ingrid Lenaerts

Bedanken maakt blijheid wakker
in het kleine en in het grote moment
een greep in de bloemenmand
een zacht gebaar met zilveren schaduw
een vogel naar de vrijheid
de zon op je rug met het milde woord
dat de wind je brengt.
Het is allemaal om te koesteren
in de binnenkamers van een leven.

Ingrid Lenaerts

In de dakgoot groeit
in stilte een paardenbloem
overschouwt  de straat

Ze vraagt niets niemand
geniet met volle teugen 
zon in overvloed

Ingrid Lenaerts 

Varen niet laten
te water over zeeën
tot je er thuis bent

Ingrid Lenaerts

Je behoort tot de de dans van het leven
onuitsprekelijke verwondering beslaat me
als nieuwe hoeven onder een paard
het vuur dat knettert van onderhuidse warmte

Draag me zonder voorwaarde 
over de bruggen van zware dagen 
als een pluim aan je toverhoed 

dat ik je vergezel hier en nu 
altijd als een begeerde en onmisbare
ik wuif je toe en je ziet me niet 
ik vraag je en ik moet geen antwoord
ooit behoor ik ook  tot de dans van leven. 

Ingrid Lenaerts

Een muurgedicht schreit
zijn wilde eenzaamheid uit
vraagt ieders aandacht

Ingrid Lenaerts

Een verre zon straalt
heel veraf  ijzige kou
ik wil slechts warmte

Ingrid Lenaerts

Bij de oude eik
dwarrelen weer blaren neer
Tapijt van stilte

Ingrid Lenaerts