Archief

Stijve stilte in grijs
deze dagen lijken doods
de zon blijft veraf
verzonken in waterellende
verveling graaft een diepe put
de echo klinkt hol
alsof de tijd loodzwaar
blijft hangen
voor eeuwen.

Ingrid Lenaerts

Zij danst de Oosterse vlam
uit haar brandend verlangen
heupwiegend breekt ze de stilte
gooit zich in het avontuur
sensitief en sensueeel

spuwt het vuur door het spinrag
van de Arabische nacht
zwoel en zwaar lonkt ze naar
de man die niet bestaat
maar die ze er neerzet
als was hij van vlees en bloed

Zij danst in koper en kristal
haar liefde uit het lijf
die nu zweeft tussen de sterren
van het licht in  een blauwe nacht.

Ingrid Lenaerts

Zij verzwijgt de wereld
de vijf vierkante meter ellende
die ze behuist
ze wil niet meer
naar buiten
te zwak te moe
tussen de poppen
oosterse princessen
in een harem die er geen is
ze is oneindig bang
van alles wat beweegt
daar beneden
Ze heeft het gezegd
en niemand gelooft haar.
Wat kan ze doen?

Ingrid Lenaerts

School, je zit diep in gedachten
wat moet je met al je pupillen
die daar joelend elkaar bekogelen
met ballen uit de sporttent

School, je hebt een hart met vele kamers
waar elkeen zijn plaatsje vindt
om wijzer te worden of het te ontkennen
een basisopdracht zoals zon aan een  hemel

School je wordt bedreigd door beulen en vandalen
die je woorden en daden ontfutselen
zoals piraten op eilanden in  zee
ze zwijgen je dood als wraak op wetenschap en kennis.


School, je hebt mijn ziel bewoond
ik kon er moeilijk scheiden
draag je nog steeds in mijn hoofd
levenslang als een gezant naar bestemming

Ingrid Lenaerts

Zonnige strandenkwellen  
kwellen de zonnekloppers
  smachtend naar schaduw.


Ingrid Lenaerts

wachtend op warmte
welkom aan meer zonneschijn
weg met grijs en kou. 


Ingrid Lenaerts