Archief

Met blauwige mist
vertoeven bosbessen stil
op de heidegrond

Een roos in de storm
knakt er af  door brut geweld
wil toch liefde niet kwijt.
Ingrid Lenaerts

Zoals het water tegen de oever klotst
zo hoor ik mijn harteklop in mijn hoofd
angst voor de inktzwarte diepten  
in de scheepsdokken die er verlaten bijliggen
de haven lijkt een open muil
waar de wind het oppervlak rimpelt
in de strakke westenwind
waar de losse planken kraken 
alsof de bruggen zullen instrorten
Ik maak me uit de voeten
bij al dit natuurgeweld
ik kan op de hoofden lopen 
van de angstduivels die hier huizen.

Ingrid Lenaerts
 






 

De forhenzentrein wiegt door de avond
dan versnelt hij zijn snelheid
zoals een ontsnappende gazelle
die vlucht voor de leeuw
de reizigers suffen hun aanwezigheid
half slapend half wakend in het geheel
een rups die door de avond flitst
opweg naar vele thuisbestemmingen. 

Ingrid Lenaerts

Zeewind kromt bomen
geschraagd tot een reuzenhaag
nog niet in opmars.

Ingrid Lenaerts

De zee is buitenmatig verward
ze lijkt een chaotisch monument
van weerspannigheid
een leger golven dat muit
neerslaat alles op zijn weg.
wandelaars worden binneste buiten gekeerd
in hun jassen op de dijk
de wind is de generaal die buldert
maar geen orde krijgt in zijn gedachten
het water spat uiteen in kolkende woede
zonder erbarmen volgt de executie
de storm valt nu ook het land aan .

Ingrid Lenaerts

Zoals een pestdier
maalt de wind storm in zijn muil
spuwt  haat over zee

Vernieling raast snel
over drassig land dat verzinkt
in kloddermodder

Ingrid Lenaerts