Naar de inhoud

Gedichten Ingrid Lenaerts

een keuze uit...

Archief

Regen in het park

Het park ziet er maar verdrietig uit
de regenbuien hebben het geteisterd
wegen zijn kleine riviertjes van modder
putten gevuld plassen

Bomen en struiken rillen in hun blaren plunje
Hun stammen verdampen als waterhoenen
die zo net aan de waterrand geklommen zijn

Er is geen hond of kat  te zien
Slechts wat mist en een druilerige stilte
als een pester van deze grauwe zondagmorgen

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 20:30 Reageer op dit bericht

avondlucht

Grote wolken drijven voorbij als paardenfluisteraars
in de nek van het  dier dat ze bezweren.

Ze hebben grote haast  in hun lijven
omde wolkentrein niet te verbreken

Ze trekken voorbij als een reuzenstoet
in de schaduw van een waterzon
die hun koppen hel verlicht
verblindend wit op hemes blauw

Soms denken we dat ze samen uit schilderen gaan
aquarellen toveren als de meest volmaakte

Eindeloos staren we ze  na tot over de horizonten
Ze gaan en ze komen zonder bestemming
laten ons het raden wat ze doen en laten.

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 20:18 1 reactie Reageer op dit bericht

met de zon op schoot bij de buren

In één schreeuw van boeiende blijdschap
de zon laat zich weer zien
als boodschapper van licht en blauwe lucht
de thuisbasis staat in rep en roer
tuinstoelen worden buiten gezet
tafels met een luchtige tint en zonneschermen
om in te luieren op een lauw ritme
van een briesje dat nog nauwlijks takken beweegt
Ze nemen de zon in hun midden ops choot
onder olie met beschermende factor
en een nieuwe zonnebril Hollywood look
en dat allemaal terwijl wij als assepoesters
onze woning opruimen ten definitieve titel.
de zon moet voor ons nog even wachten

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 18:44 Reageer op dit bericht

De trap wordt dagelijks bekeken
bezocht en becommentariëerd
hij laat zich bewonderen als ijdeltuit
sinds hij uitgeroepen werd als heraut
van een gerenomeerde bouwstijl
hij steekt zijn roccocoborst vooruit
vanaf een brede ballustrade
aan beide zijden lopen zijn treden
in brede bocht naar beneden
hij heeft zich laten versieren
met rozen en schelpen
door zijn creatieve geesten

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 23:40 1 reactie Reageer op dit bericht

woorden

Woorden kleven aan vergeelde blaren
ze zijn er door mij gevangen gezet
toevertrouwd aan een combinatie
woorden die mij nog erger rakendan voorheen
die mij verwijten
om hun context
die mij ook nog toelachen uit het verleden
de goede en kwade dagen op sloffen
de goede en kwade dagen op stelten
ze rennen me achterna
grijpen me bij de hand schudden me wakker
er is tijd van herinnering ook voor woorden
die ik nu wil bevrijden
uit de crypte van toen.

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 23:26 Reageer op dit bericht

Het regent in termen van herinneringen

Het regent in termen van herinneringen
aan zoveel jaren onder dak

Papier dat ruikt naar vergankelijkheid
beelden en foto's van emoties
die als geesten door de kamer wandelen
de oude poppen op zolder
nog altijd met de raadselachtige glimlach
het bedje waarin ze gestouwd liggen
na de vele knuffels en vertroetelingen
de puzzels van honderden stukjes
verknipte werkelijkheid
de treinen van zoon lief die naar nergens rijden
immer dezelfde ronde over dezelfde sporen
de jurken van de toneelschool

de inventaris van een verleden
het  loopt over mijn realiteit als suikerglazuur
nostalgisch rekbaar

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 23:09 Reageer op dit bericht

Op de veranda zaten we in stilte
het was een zwarte dag
gedachten slingerden als wolken om ons heen
de avond maakte lood van onze woorden

hoewel de zomertijd in aantocht was
wij hups en blij de zon mochten omarmen
wij hadden zelfs geen oog voor de maan
die boven het dak stond in rosse gloed
we waren gesoldeerd met diep verdriet
met het noodlot dat nu weer regeerde

moeder was weer opgenomen in het PZ.
ze was weer een andere dolende ziel
die hartverscheurend in isolatie lag.
we waren haar weer kwijt
aan een vreemde wereld
waar wij geen toegang hadden.

Het relaas van haar zieleboek
heeft ze nooit meer herschreven
ze heeft zich ingemetseld
in de muren van haar vreemde lijf.

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 23:34 Reageer op dit bericht

een kerk van kristal

Ik zag ze nooit op aarde
deze kerk van kristal
die onderwater tingelde
als de klokken van een beiaard
de heldere schittering
verblinddde in de wateren
op grote diepten
Atlantis spreekt een eigen taal
die slechts vissen begrijpen
door het luisteren
naar de strelende klanken
van deze gezonken stad.
Ik aanhoorde dit vreemde verhaal
van een zeemeermin
die me haar geheim toevertrouwde
in een droom
Ze zwom verloren in de grote zee
haar heimwee naar de gezonken wereld
was oneindig helder water
in het breekpunt van de zon.

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 23:11 Reageer op dit bericht

Over de wateren hangen al rokken mist
Vochtigheid kleeft op onze huid
de drassige gronden zijn resonant
over plassen en kreken scheren insecten

Ook weerspiegelt avondlucht zijn wolken
in de geheimzinnigheid van het ven
grasmussen ruziën voor een strohalm
de stilte kruipt op de schouders van de nacht

Tussen de struiken de heilige harmonie
landschap en natuur hand in hand
een waarachtige vrede die ons treft.

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 22:56 Reageer op dit bericht

Meer van Gedichten Ingrid Lenaerts

↑ Terug naar de berichten