Vertel het mij

Jij bont gekleurd tweetertje

Fluister het eens wat jij zoal hoort

Zal het onrecht ooit eens stoppen

Of dendert het in eeuwigheid voort

Vertel het mij

Sopraantje gehuld in vederdracht

Blijft het ongeremd en altijd nacht

Blijft de mensheid grof betichten

Zal de zon eens het onrecht belichten

Vertel het mij

Mijn zingende nachtegaal

Zal kinderlijke onschuld jou ooit beluisteren

Bevrijd van de machtwellustige politieke ploert

Genietend van de door hen bedongen vrijheid

De hongerige monden niet dichtgesnoerd

Vertel het mij

  © Schrijver Ivan Grud

Kindermoord

Het hoort niet

Dat men onschuldige kinderen doodt

Het hoort niet

Wreed ontnomen die kinderlijke vreugd

Het hoort niet

De psychoses die het brengt bij de jeugd

Het hoort niet

Dat zalvend troosten met geroepen door

Het hoort niet

Dat de dader recht heeft op een gehoor

Het hoort niet

Dat psychische excuses gaan voor

Het hoort niet

Passief te weten waar en wie en het zijn

Het hoort

Dat mijn hart wordt verscheurd in helse pijn

Dat heelt niet

Dat mag niet

Het hoort niet

©   Schrijver Ivan Grud

Satanisch leed

De duivel was ziek, goed van streek

Een mens die min of meer op hem zelf leek

Een lustmoordenaar eens door hem ingehuurd

Had hij onachtzaam ontzien en teruggestuurd

Dus was hij nu dusdanig bedroefd overstuur

Zodat hij zich jankend wentelde in hellevuur

Brulde kotsend naar beneden laat de onschuldige lijden

Stuurde alras satanische kinderen welke op bokken rijden

En wild om zich heen grijpend zoals zij wreed vermogen

Maken zij kinderslachtoffers, nee geen woord gelogen

Oh, onschuldig vindt u oprecht, u wilt geen missers gedogen

Het gebeurt dankzij u en mij en het toestaan van zinloze oorlogen

©  Schrijver Ivan Grud

Je bent lief sprak hij onbewogen
Maar ik heb alles nog eens overwogen
Als jij zo door gaat met mij te behagen
Is dat automatisch om moeilijkheden vragen

Altijd ongevraagd het bad vol  laten lopen
Kleding ondergoed naar jouw keuze kopen
Altijd die gestreken overhemden spierwit
Begrijp je niet dat er ook een eigen ik in mij zit

Dus laat mij nu de baard eens laten groeien
En in de blubberige tuin met de hond stoeien
Biertje drinken bij t.v met de benen op tafel
En nu eens geen commentaar uit die grote wafel

Misschien is er dan nog wat te redden
Maar ik durf er niet mijn kop op te verwedden

© Schrijver Ivan Grud

Bij het aanschouwen van de bos rozen
Sprak zij slechts dank je zonder blozen
Verafschuwde die altijd liefdevolle blik
Vanzelfsprekend zo bovenop veel te dik
 
Hunkerend naar dat brute die vent in hem
Niet dat softe vragend met omfloerste stem
Nee, haar wil overweldigen dwingt te bukken
Haar kleren nat kussend van het lijf te rukken
 
En onder het afwassen van de vaat
Waarbij hij haar het afdrogen niet toestaat
Bedenkt zij de wildste dromen vol erotiek
Maar tussen de koele lakens voelt zij zich ziek

© Schrijver Ivan Grud

 

De Beer
 
Er liep een beer in het veld
Lichtelijk waggelend beetje uitgeteld
Zijn hoge leeftijd speelde hem ook wel parten
Hij had ook al zo vaak op nieuw moeten starten
 
Maar nu liep hij toch op zijn laatste poten
De dagen die hem resten wist hij naar de kloten
Zeer vermoeid als hij was, vale vacht gescheurde pezen
Toekomst voorbij, weg die glorieuze tijd alom geprezen
 
En bij de vlierbessenstruik zet hij zich neer
Overpeinzend zijn geleden tijd, hij kon ook niet meer
Berenvallen drijfjachten hij wist het allemaal te overleven
De oprukkende mensheid hij moest het hen maar vergeven
 
Een rilling doortrekt zijn gehavende vacht
Littekens getuigen van een levenslange jacht
Dan sluit hij zijn ogen, ziet bloemenvallei in alle pracht
De verlossende slaap brengt hem de eeuwig durende nacht
 
©  Schrijver Ivan Grud

Getoonde billen tonen jouw lust

Met gedreven passie en wulpsheid

Zo dring jij ongeremd in menig libido

Grijpt ongecontroleerd om je heen

En als geilheid je slachtoffer overmand

Sluit jij je passief af in het zoekend zijn

Schrijver Ivan Grud

 
Vermag het mij te doen blozen
Kus mijn nippels als rijpe frambozen
Laat mij met exotische oliën beroeren
Tot een ongekend hoogtepunt vervoeren
 
Schroom niet ongeremde lusten te delen
In hunkering door minnekunst te helen
 
Ivan Grud

Verhit wordt de gevoelige viool bespeeld
Vingers beroeren glijden langs haar ranke hals
Veelal kreunt zij opgewonden klankvol gespannen
Vooral om al haar emoties zwoel weer te geven

Vereend met klanken van haar liefdesduet
Vlijden mij vingers zich neder lavend aan haar lusten

Ivan Grud

Glad gepolijst als zij was

Duldde zij geen oneven

Lang gestrekt in eenvoud

Dat bepaalde haar leven

Onverhoeds in haar vlak bestaan

Was er soms een oneffenheid viel zij aan

Grof tierend verpletterend was haar beleid

Zonder aanzien mededogen of spijt

Tot er die dag een jonge krul verscheen

Bevallig libido zij kon daar niet omheen

Toen hij haar glimlachend tot golven bewoog

Hervormde zij en zich gewillig voorover boog

Schrijver Ivan Grud