Het Aanvaarden

Gedreven door mijn valse sluwheid

Schreed ik op het laagste niveau

Verminkt achterlatend verboden zones

Maar dan gleed ik uit door de herkenning

Struikelend smakte ik op het granieten geheel

Mijn gezicht haakte de richel van fatsoen

Scheurde mijn schranderheid en liet los

Om meegevoerd door de frisse wind

In het duistere ravijn af te dwarrelen

Naar daar waar men niets meer vindt

Mijn kop verminkt tot bloedens toe

Mist nu de gladde aanschouwelijkheid

Raven ontfermen zich over mijn resten

Zij scheuren gedreven mijn ogen los

Angstig om slachtoffer te worden

Ivan Grud

Giftige dampen begeleidden het samen smelten
Het kwaad aangezet door passie was in wording
Dan duldde het moeras het embryo niet langer
Stuwde het omhoog en braakte het op de oever
En slijmerig begon jij aan jouw dodelijk bestaan
 
Fluisterend met liefdevolle woorden penetrerend
Dwangmatig ongeremd razend verspreid je gif
Wetend dat verlustiging geilheid brengt gebruik jij
Keer op keer zaai jij dood en verderf in gemeenschap
Grijpt niets en niemand ontziend kwijlend om je heen
 
Bevrucht laat jij hen achter een nieuwe bron is geboren
En vervolgt onstuitbaar jouw weg in weg weg weg

Verhit staat hij te praten
de woorden zijn ongeremd
De ogen gloeien koortsig gelig
In zijn hand de plastic tas
zoals men dat van hem kent

Het is niet te geloven man
zijn stem is laag noch hoog
Wanhoop doet hem schreeuwen
de lippen gesprongen
Hoe angstig klinkt zijn betoog

Ik ging voor een radiootje
ruitje tikken zoals het moet
stond zo op de achterbank
een nieuwe fax met telefoon
en niemand die je wat doet

Mot je kijken hij is gloed nieuw
een geeltje mag je hem hebben
Bevend trekt hij de veroverde buit
Hoogste tijd hij moet opschieten
Hij is ten einde hij moet een spuit

Schamper wordt er geboden
de helft dan ben je hem kwijt
Hij moet door pijnen overmand
De tas gegrist van gebogen schouders
Dan drukt iemand het geld in zijn hand

Weer staat hij buiten rillend en ziek
zijn ogen loerend naar nieuwe buit
hij moet scoren het is niet genoeg
daar een fiets met kinderzitje
snel haast geboden de volgende kroeg

En als hij 's avonds het overleven moe
zich rillend tegen de warme buis drukt
weet hij niets meer van de koortsige jacht
Die dag als ieder ander reeds vergeten
om plaats te maken voor die pijnlijke nacht

Meedogenloos harde wind
doet herfst bladeren roeren
spottend als een lauwerkrans
dartelend rond zijn hoofd
Zijn mond wijd open
een niet gehoorde schreeuw
Een melodrama gezongen
toonloos in de hoogste nood
De omhoog geschonden vragende arm
als een baken van de dood

Ivan Grud

Liefdeshaat

Jouw levenslied kent geen melodie
Een toonloos gehuil over kale vlakten
Rollende kille mist voortgestuwd door de wind
Gruwelijke afspiegeling van jouw minzaamheid

Rottend gaapt je versteende mond in de verte
Wellustig kronkel jij voort aanziend mijn leed
En verlicht door het vuur van palmtakken
Gloort aan de horizon de eeuwige hoop

Rust is mij niet gegund
Moge u eeuwig dwalen over die vlakten

Schrijver: Ivan Grud

Vriendschap

Geduld mijn goede vriend
Laat mij u ter zijde staan
Uw geliefde die u verdiend
Zal ik beminnen voortaan

Zo u mij blind vertrouwde
Naïef het konkelen liet begaan
Leidde ik haar naar het altaar
Troonde haar ver bij u vandaan

Maar nu ik haar mag bestijgen
Frigide lui fatterig als zij is
Had ik beter kunnen zwijgen
U kunt haar met alle plezier krijgen

Schrijver: Ivan Grud

Pilsje pakken

Het was zo de gewoonte

een pilsje na het werk

de kroeg was druk en overgoten

de ruimte beperkt

de druppel was de aanstoot

het sorry ongewenst

En voor hij het wist stond hij buiten

praten wilden zij niet gedogen

hij kon zich nauwelijks weren

de klap zag hij niet aankomen

het werd duister voor zijn ogen

Zij kletsten zich op de dijen

zoveel pret en lol lachen joh

zijn schoenzool was los gelaten

de drankwalm steeg hier ten top

zag  je dat sprak hij verhit

die een penalty voor zijn kop

Maar even goed jij kreeg toch een klets

tot ik er in sprong toen ging hij wel

ja het was natuurlijk maar een mietje

even een kopstoot er overheen

gevolg door het bekende knietje

Moet je hem nou zien liggen

kijkt hij bloed uit zijn oor

zal ik hem er nog een geven

klets boven op zijn kanis

hij vraagt erom hij licht ervoor

Kom op we gaan maar naar binnen

hij beweegt toch niet meer

geen lol meer aan te beleven

hij was toch met die gozer daar

die gaan wij zo proberen

misschien wil die ook een keer

Het drama was reeds voltrokken

niemand die iets merkte

zwaai lichten in het duister

uniformen in de nacht

zij moeten gaan vertellen

dat hij niet meer thuis zal komen

aan hen die op hem wacht              

Ivan Grud

Gasten

De tafel wit gedekt tafelzilver kaarsen aan
genodigden doordacht selectief toch spontaan
deze keer kon het niet stuk wisten zij zeker
de disk rijkelijk als altijd overvloedig gedekt
wijnen franse origine drinken zij uit de beker
Smoking avondjapon vereist zoals het hoort
portiers klassiek gekleed buiten bij de poort
controlerend alleen uitnodiging toegelaten
eenmaal binnen herkenning van weleer
kwam de borrel vooraf die bracht meteen sfeer

Alcohol met gulle hand geschonken ging er dorstig in
Jonker niet vies ervan sloeg hem in een keer achterover
hij en de hooggehakte opzichtig geklede dame
die hij bij zich had hadden het nodige al op
dat wilde de dokter die de derde nam beamen met rode kop
hapjes werden geserveerd
het was gezellig er werd druk geconverseerd
De gastheer hevig vermaand door vrouw des huize
liep met zijn derde glas lekker slobberend rond
vrolijk grappend dat van thee kreeg je maar luizen
slinks glurend in decolletés om hier en daar een bibs te beroeren
argwanend nagestaard door mevrouw die hem stond te beloeren

Gezelligheid het kon niet op zij van de rechter flirtte flink en ongeremd
hij zelf eerloos beest had met dreigende smoes de keukenmeid getemd
en zo verstreek tijd een ieder ging zich aan drank te buiten
plotseling een enorm knal gerinkel opa keilde met een dame door de ruiten
scherven bijeen geveegd opa vlug weer binnen getild waar men hem verbond
men kon er heimelijk om lachen omdat opa zijn gulp openstond
Alleen mevrouw die had het niet men moest toch echt aan tafel
zocht steun bij dokter keek hem zwoel aan vond een gewillig oor
of hij het nu goed begreep of niet zijn hand ging er in ieder geval voor
trok haar mee de hal in betastte haar zoals een dokter dat doet
zij nam toen ook maar een flinke slok maande hijgend tot spoed
vlug vlug sprak zij met hese stem ogen wild trok hem in een kast
de soep werd dadelijk opgediend daar hoorde zij bij dat was gepast

Menig hoofd reeds verfrommeld haren verward
souperen heeft een rumoerige rommelige start
de notaris anders zo beleefd begint te zingen
niemand kijkt er eigenlijk van op
men begint wat mee te deinen
zodat de tafel langzaam verschuift
als wil deze het gezang belonen
en zie het hoofd van jonkheers wulpse vriendin
wordt hevig schokkend
in gastheers schoot waargenomen
Dit kon toch echt niet al moest men er wel om lachen
allen verwachtten de vermaning van mevrouw
doch haar stoel was leeg zij had nog niet aangezeten
de dokter kreeg het warm excuseerde zich
wist opeens hij had haar in de kast vergeten

Toen alles was geklaard kon men verder dineren
nooit was er een beter diner begon een ieder te lallen
ieder was het er mee eens zij konden er wat van leren
och een stukje ongeregeld hoorde er bij zo zij allen meenden
het foutje van de gastheer kon eigenlijk niemand wat deren
Maar de moraal van dit hele gebeuren de dames
opgewonden wat verlegen zich niet meer in de hand
benaderden zij mevrouw discreet heel beleefd gepast
vroegen naar de romance en de sleutel van de kast

Schrijver: Ivan Grud

Eigenwaarde
 
Sterven is niet erg
Maar creperen liever niet
Janken vrolijk toegestaan
Zielig doen dat weer niet
 
Er zijn zo velen die voor gaan
Naar een duister en ongekend gebied
Tijd is dan ook zo betrekkelijk
Zodat men elkaar nooit echt mis, niet ziet
 
Het kan ook een troost zijn als men de ogen sluit
En men ontspannen de zucht slaakt ik ga er even tussen uit
Het enige vervelende banale wat erna dan weer komt
De theedoek rond het hoofd voor het sluiten van de mond
 
Want zelfs na het verlichtend sterven
Weet men nog zijn binnen pret te bederven
Dat men moet staren in die gapende mond
Met van het pruimen bruine tanden
Die men afschuwelijk vond
 
Nee nu klinkt het hij ligt er netjes bij
Als een opgepoetst fluitketeltje hij kijkt zelfs blij
Ellendelingen weg die theedoek dit ben ik dus helemaal niet
Laat mijn bek open zodat je weer mijn bruine tanden ziet
 
Ivan Grud   

Dodelijke omarming

Adder gilde jij en kronkelde rond mijn arm
En terwijl je het gif in mijn onderlip spoot
Voelde ik vloeiend de warmte in mijn lendenen
Mijn angel vulde zich klaar om toe te steken

Het strekken van jouw slanke schoonheid
Bevochtigde mijn hand en onderarm
En rusteloos gleden mijn vingers in jou weg
Je ontspande en gleed slijmerig onder mij in

Sissend bedreef jij jouw zwarte mystieke liefde
Na mijn verkramping volgde jouw intense ontlading
Rondom sloot de nacht je huid achterlatend

Schrijver: Ivan Grud

Moeders van Argentinië

Als de stilte van de nacht
Door een auto wordt verstoord
Giert de angst door vele kelen
Hoort men gehuil en rauwe kreten
Voorbode van een nieuwe moord

Blind weggevoerd naar waar geen waar is
Vormloos gebonden in verstikt protest
Verheven door wentelende wieken
Blind verminkt gedropt de dood die rest

En terwijl de moeders nog altijd smeken
Handen machteloos ten hemel gespreid
Wisten en weten wij maar willen niet horen
Want willens wetens gedoogden wij dat beleid

Nog altijd vloeien verbitterde moeders tranen
Een woedende schreeuw om gerechtigheid
Waarom ondergingen zij dat vreselijke lot
Minachtend ontkennen de Generaals
Verwijzen en beroepen zich op God

Schrijver: Ivan Grud

Rechtspraak

Toen de linke, linkse rechter
recht rechts verwoordde
Sprak de linke rechter, rechts recht,
totdat links het hoorde.
Dan stuurde een linke linkse rechter,
de linke rechtse rechter, rechts,
waar men hem slinks vermoordde

-----------------------------------------------
rechtspraak in Rusland ten tijde van Stalin

Schrijver: Ivan grud

Aanstormend door mij nimmer gehoord
komen doden gedachten wreed vermoord
klinken hol en leeg mijn klanken van heden
bekende terreinen op de tast betreden

Glijden zinnen gespiegeld glad in alle vormen
om warrig zoekende hun rode draad los te tornen
Verwachtingen laat in tijd steeds voorbij te staren
misgrijpend zoekende ondergane levens jaren

Trotse bouwstenen zo mijn muren het wilden
brokkelen zij af gestaag doch ongecontroleerd
Zo verankerde woorden geketend in mij gilden
worden muzen der jaren sociaal berekend verteerd

Schrijver: Ivan Grud

de V.N
 
Wederkerig het lover altijd weer verdort
Zo ook de mensheid altijd weer moordt
Zullen wij altijd om het gelijk blijven kijven
Al bezongen in lang vervlogen tijd
In het lied van de wagen vol oude wijven
 
Geen raden ter wereld luisterden er naar
Resoluties en altijd weer nieuwe besluiten
Dikke koppen krakelen zonder inhoud
Luisterden niet naar die ratelende oude kar daar buiten
 
Nimmer meer dan ooit in mijn levens dagen
Horen zij die nutteloze in die wagen
 
Ivan Grud 

Waarom

Waarom, waarom, de vraag vol van smart
De zon brandt op zijn verbrande huid
Waarom mijnheer, moest zij sterven
De onschuld, mijn voorbestemde bruid

Betast door vele handen in de straat
De omwikkeling getuigt het leed
Haar eens feestelijk bruidsgewaad
Nu haar smetteloze witte doodskleed

En hoog in de met rook besmeurde lucht
Wacht de zwarte vogel op haar ziel
Hij brengt haar naar hoge hemelen
Bevrijd spreidt zij haar vleugels

En ontwijkt nog enkele raketten

Schrijver: Ivan grud

Het parkbankje

Haar zucht was grenzeloos
Doorgezakt na al haar dragen
Vermaard zoals zij was geweest
Had zij warm alle emoties gedragen

Maar nu vertoonde zich het schraal
Toonde naakt haar bladderend oppervlak
Vermoeid kreunde zij nu bij elke beroering
Wetend weldra was haar mooie tijd geleden

En mijmerend over die luisterrijke tijden van weleer
Gefluisterde woorden van liefde in die sterrennachten
Mengt zij verregend tranen met het aangehoorde levenslied
Afstandelijk aangestaard door hen die op hun liefde wachten

En stervende weet zij zich geliefd bij velen

Schrijver: Ivan Grud

Door media belagend
danste zij jong over het scherm
Blondgelokte borsten vragend
heupen wellustig vooruit verwrongen
wulps beeld tastbaar bezongen

Drang niet stillend werd sterk
dwingende lust thuis op het werk
zijn passie rijkelijk betastend
Obsessie speelde met geweten
het beeld niet uit te zweten

Dromen teisteren ongekend
gedreven lustmoment
Fel hormonen genereren
erotische gedachten fel
gierend krachtig protesteren

Het rode licht verdoezelend
voluptueuze heupen borsten vlezig
binnen geen weg terug
Gespreide benen vette plooien
wenkten liggend op haar rug

Stuntelig roede weigert negerend
de uitgestoken helpende hand
Brengt hem uiteindelijk de daad
signalen afschuw verdringend
Met gebogen hoofd verlaat hij de straat

Schrijver: Ivan Grud

Olijftak omrande viermaster
oogde verbleekt
alsof zij reeds rouwden
Anker op de hand verschrompelt
eens krachtig
kon niets meer houden
Stoere tatoo
trots teken van weleer
nu een spookschip
de olijftak een veer

De oude zeeman
sleet dagen langs de maas
Vermoeid betraande ogen
turend in de verte getaand gelaat
miste schip en maat
Altijd trekt het water
gekrijs van meeuwen Jan van Gent
gure wind ruisen der golven
dat hij zo goed kent

Zijn leven lang op zee gezworven
avonturen de wilde vaart
zij was zijn grote liefde
geen vrouw die het evenaart
De zee met haar herinneringen
die hij altijd bij zich draagt
graag had hij op haar willen sterven
als zij het had gevraagd

Zijn vrienden nimmer wederkerend
vertrokken met hemelen schip
hij had hen allen weggebracht
om nooit meer aan te meren
uit het duister van de nacht

Vermoeid zet hij zich neder
daar op die verlaten ka
daar hoort hij de zang
der meerminnen in zijn gehoor
zoet zalvend zijn de woorden
velen gingen hem reeds voor

Berustend glijdt hij in het water
omarmt door de nimf die hem kust
boven hem sluiten zich de golven
hij ervaart de serene rust

De stilte is te horen
slechts onderbroken
door een witte schreeuw
de drager van zijn ziel
vertrokken is de meeuw

Schrijver: Ivan Grud