Kleuterleed

Vriendschap duurde vele jaren
Zwijgend overeen kon nooit kapot
Uitwisseling gedachten vergaren
Wederzijdse kennis heimelijk stelen
Vertrouwen nimmer beschamend
Vreugde verdriet samen te delen

Toch daar het vermeende moment
Voor beiden toch nog onverwacht
Sluipend als koorts brengend virus
Overvalt het als een inktzwarte nacht
Om zwijgend de overeen komst te laken
Dat vriendschap nimmer zou verzaken

Voorzichtig probeert men tij te keren
Wrijving echter ongemeend gestaag
Geen woorden van raad aangenomen
Lijdzaam berusten hier de beste raad
Het gevaar van niet te lijmen breuk
Poging tot inzicht lijdt tot wandaad

Staat immers niet geschreven
In de woorden van weleer
Hij onderworpen aan de boezem
Koestert adder aan de borst
Met niet aflatende kwaadaardige giften
Met nooit te stillen hongerige dorst

Nu geen gemeend gegeven
Woorden zijn voor hem venijn
Zij door liefde gegeven
Voor altijd bij haar zijn
Verdwaast laat hij zich lijden
Vriendschap voorop gestaan
Vermoordt te niet gedaan

Schrijver: Ivan Grud

Valse liefde

Verbogen uitzinnige onjuistheden
Verwarrend bijeen gebracht
Verlaten valse lippen
Overtuigende woordenstroom
Waarheid wederom verkracht

Wulps bemint zij in overvloed
Geeft zich gewillig over
Judas in mij maakt gebruik
Gif absorberend wat zij verwoordt
Wetende de ziel vermoord

Daar het keerpunt de steen gegooid
Verminkte slinks met leugens
Vals gedreven volgens plan
Achterlatend mij mat binnenuit gekeerd
Passionele driften hebben niets geleerd.

Schrijver: Ivan Grud

Kalender girl

Lonkend naar het geheel
Zoekende naar waar
Sla ik jou open
Tastend is mijn oog
Adem beroert jouw haar

Geen catwalk zal je dragen
Mijn intense Rubens vrouw
Vol en wulps zijn jouw lijnen
Warm klam als pan en duin
Waar eb en vloed deinen

Geniet ik tot aan horizon
Gezicht in struikgewas
Smeltend in ademnood
Bemin ik jouw zinlijke massa
Geen kalender te groot

Schrijver: Ivan Grud

De vlucht

De leegte vlucht die ik teder omvat
Kneedbaar als was in mijn handen
Vloeiend pers ik het tussen de vingers
Om het weer op te vangen
Angstig om geen verlies te lijden

Vergetelheid in de zin ervan
Krampachtig koester ik het
Een vlucht in het niets
Zwarte zwoelte dringt tot mij door
De mond is hol haar tong dringt

Struikelend vlei ik mij neder
Zij wacht reeds op mij
Ik zuig haar op met volle teugen
Beminnend onarm ik het
Leegte zoals het hoort te zijn

Schrijver: Ivan Grud

Herfst

De tijd was daar gekomen
Waar hij eigenlijk niet mocht zijn
Opgenomen in de grote horde
Het fiere verlaat vergetend
Van volwassen tot heel klein

Eens was hij het leven
Aaneen gesloten in het geheel
Nu tot last van velen
Starend in de leegte
Achterlatend het schraal

Schrijver: Ivan GRud

Zoekende naar het heden
Starende naar het verleden
De leegte duister in het geheel
Carambolerende gedachten
Holle echo’s van woorden
In een propvol archief

De herinnering verslijmt
Het heden afglijdend
De toetsen steen van erkenning
De verwarrende witte knoop
Onder volle rode lippen
Sprankje ...stip error
Ivan Grud

Maagdelijk

Geplukt uit een der velen
dwingend doch niet ruw
trekt hij haar uit witte lakens
tijd is hier en gekomen
het serene wordt haar ontnomen

Hij vlijt haar teder neder
vingers beroeren haar zacht
trillend onder warme adem
liggend vlak gespreid
zoals zij op hem wacht

De pen dringt zich aan haar op
beroeren doet pijn vergeten
brengt haar naar andere oorden
laat haar gesloten achter
gevuld met fluisterende woorden

Schrijver: Ivan Grud

Terreur

 Wervelend gaat het rond het beloofde

Eeuwige tijden bruiden ongekend

Het hoogste streven meedogenloos ongeremd

Wee hen die niet deel neemt zij vergaren vuur

Het beoogde is het heilige streven

Gezegend verlaten het leven ieder uur

 Verkondigd door verheven geleerden de wijzen

Het geschrevene daar kon men niet omheen

Predikers van het hoogste het gelauwerde grijzen

Het doel is te sterven zo brengt men in gezang

Dan ontvangt men de eeuwige rijkdom

Dan leeft men voort in zaligheid eeuwig lang

Het moment aan gebroken de borst reed uiteen

De bodybag ritst open

Geen opwachtenden of licht wat er verscheen

Gespierde armen tillen plastic de belt zwelt aan

Geronk van motoren grof geweld

Geofferd leven zo zal het altijd blijven gaan

Blindelings en nederig volgde men en onderging

Het streven de zaliging

Nimmer getuigenis van hem die al ontving

En altijd knielt men neder

Ivan Grud

De lunch pauze

Weeïge drank adem was mijn deel
Passie raasde wulps zonder enig gevoel
Tierde met niet aflatend venijn door jou heen
Pijnlijk besmeurd vernederd werd ik alleen

Ongeremd laat je smerige lusten op mij los
Waar pijn jouw geilheid doet vervoeren
Grenzen steeds gewelddadig verlegd
Mijn geest verstijft kil niet te beroeren

Daar vunzige lust ongemeen bont verzadigd
Gekneusd vlees laat angstig verward met vragen
Bedien je mij brood omelet de thermoskan
Presteert het slijmerig steeds weer te behagen
Ivan Grud

Salvador Dali

Venus delen ongevraagd geleend
in vlakten bergen versteend
Zie ik dat haar ogen links onder mij
beginnen te bollen
De vinger dwingend binnen gaat
zoekend rond te tollen
Dan knekels van het zwarte paard
steigerend staat op hollen
Onderga ik wereld van surrealisme
indringend gericht
Zo ik weer verward exit treed
verblind mij zonlicht

Schrijver: Ivan Grud

Gedoemd

vertwijfeld in schaduw zijde
overpeins ik mijn geleden tijd
verafschuw rimpels mijner handen
wring ik mij in de stroming van weleer
echter opgenomen word ik niet meer

geslonken is mijn gulle minne tijd
doch gesmoord dendert deze voort
ongezien over de amoureuze vlakte
verteert het mij en heeft mij stil vermoord

nimmer kan en zal ik aanvaarden
die langzaam vervagende horizon
vervagende opkomst mijn verleden
zo wars vergrendel ik nu het heden

Ivan Grud

Nat was het juiste wordt
Droog een gemist gegeven
Lakend waar het ook vermocht
Verkrampt dat is een gegeven

Stamelend verwoording uit niets
Aanstormende leegte met zinnen
Verstikt en pijnlijk krom vermeend
Naar de vierde drukkend alleen beiden

Ping het openende moment daar
Blik van uitgesteld ervaren dromen
Gespreid ontsloten samen uiteen
Verlaat ik mijn droom omhoog

Ivan Grud

Tijd

Spiegelend in toekomst van weleer
Tast ik blind achter mij in duisternis
Wetende geen toekomst meer te vinden
Verbreek ik het spiegelende wachten

Ivan Grud

Een zee van merkloze jeans
Bollend en ritmisch deinend
Waaronder verdronken lichamen
Ademloos de diepte in verdwijnend

Uitzichtloos verdooft gedwongen
Tolgeld bijeen geraapt over zee
Het wrak zou de overtocht wel halen
De dood voer met hen mee

De aangehaakte lichamen wiegen nu statenloos
Aan de snelle boot langszij
Een lint van verdronken hoop in bollende Jeans
Vormen een gruwelijke blauwe rij

En ergens in dat schrale land
Wachtend voor de lemen hut
Zitten zij heimelijk te filosoferen
Nog even en dan bewijst het zijn nut

Schrijver: Ivan Grud

Vereend met deinende golven
Overvalt de liefde ongemoeid
Onder fluisteringen bedolven
Wordt het hart verschroeid

Opkomende passionele driften
Profileren zich in duistere nacht
Satijn glijdt golvend rond de enkels
Maagdelijke rondingen pril en zacht

Drijvend op eeuwig deinende golven
Gewillig verdrinken in erotische vloed
Ongekende hoogten en peilloze diepten
Jagen passionele liefde door het bloed

Ivan Grud

Olga

Olga lachte ondeugend en lonkte naar Serge
Wetende hij was verloren door haar gefleurd
Vele mannen geilden zich op als zij blikte
Dan wel zij sensueel aan haar glas likte

Zij was een vrouw zoals mannen het wilden
Rondborstig slank en hoog in de heupen
Haar billen zichtbaar onder satijnen rokken
Bewoog zij ritmisch om menigeen te lokken

Maar daar was Serge een jong robuust talent
Met blozende kaken driften passie ongeremd
Zij moest hem hebben gooide alles in de strijd
Beestachtig wilde zij beminnen zonder beleid

Dan klemde zij het lam zwoel in haar armen
Ontkleed blozend zwetend gepassioneerd
Onderging de snelle onbesuisde liefkozing
Nog voor de inbreng Serges snelle lozing

En als zij dan wederkeerde in het rokerig lokaal
Met wulpse onbeschaamd zoekende blikken
Dacht zij onbevredigd met smachtende dij partij
Ik zal nu toch maar een echte vent strikken

Ivan Grud

Lubov

Toen Serge zijn wodka op had gelikt
Volgde hij Olga met wulpse blik
Vlamde het verlangen ongewild
Wetende zijn passie wordt gestild

Wassend aan de kuip haar schort open
Waren zijn ogen naar binnen geslopen
En ervaart heimelijk wat niet mocht
Graaide opzwepend achter iedere bocht

En Olga wetende zijn begluurgerij
En toonde Serge tot aan kruis haar dij
Spande haar bilspieren hard omhoog
Terwijl zij nog verder naar voren boog

Onvast en wankelend stond Serge op
Vervloekend zijn lid en dronken kop
Greep Olga haar ronde heupen stevig vast
Zijn roede zoekend geen slip was verrast

En Olga onderging alles verrukkelijk gewoon
Duwde ritmisch borstel want het moest schoon
Door Serge zijn stoten klotsen in de kuip geplas
Slaakte deze een harde kreet en plofte in het gras

En Olga schikte haar schort zoals gewoon
Bekeek haar was dacht soppend lekker schoon
Het hele gedoe was voor haar maar een pretje
Maar de borstel verrukt hield wel van een zetje

Ivan Grud

Shapka Òù 9

Haar rondingen maagdelijk warm ineen
Harde handen strelend haar intens gemeen
Voelt golven van verlangen strak ingesnoerd
Haar ronding onbehaard nog nooit beroerd

Gewillig zou zij zich laten openen door haar
Met lust overgeven laten vullen warm geheel
Trillend golvend onder zachte slanke handen
Zij bloosde zich vermanend wordt haar teveel

Met dwang wordt zij geopend teder opgetild
Ervaart rillend verlangen zo heeft zij gewild
De zachte handen laten haar komen terstond
Op zijden haren golvend van verlangen blond

---------------------------------------------------
Veel vrouwen dragen de Shapka ( bontmuts ) in de Ukraine