De V.N

Waarom

Waarom, waarom, de vraag vol van smart
De zon brandt op zijn verbrande huid
Waarom mijnheer, moest zij sterven
De onschuld, mijn voorbestemde bruid

Betast door vele handen in de straat
De omwikkeling getuigt het leed
Haar eens feestelijk bruidsgewaad
Nu haar smetteloze witte doodskleed

En hoog in de met rook besmeurde lucht
Wacht de zwarte vogel op haar ziel
Hij brengt haar naar hoge hemelen
Bevrijd spreidt zij haar vleugels

En ontwijkt nog enkele raketten

Schrijver: Ivan grud

Het parkbankje

Haar zucht was grenzeloos
Doorgezakt na al haar dragen
Vermaard zoals zij was geweest
Had zij warm alle emoties gedragen

Maar nu vertoonde zich het schraal
Toonde naakt haar bladderend oppervlak
Vermoeid kreunde zij nu bij elke beroering
Wetend weldra was haar mooie tijd geleden

En mijmerend over die luisterrijke tijden van weleer
Gefluisterde woorden van liefde in die sterrennachten
Mengt zij verregend tranen met het aangehoorde levenslied
Afstandelijk aangestaard door hen die op hun liefde wachten

En stervende weet zij zich geliefd bij velen

Schrijver: Ivan Grud

Door media belagend
danste zij jong over het scherm
Blondgelokte borsten vragend
heupen wellustig vooruit verwrongen
wulps beeld tastbaar bezongen

Drang niet stillend werd sterk
dwingende lust thuis op het werk
zijn passie rijkelijk betastend
Obsessie speelde met geweten
het beeld niet uit te zweten

Dromen teisteren ongekend
gedreven lustmoment
Fel hormonen genereren
erotische gedachten fel
gierend krachtig protesteren

Het rode licht verdoezelend
voluptueuze heupen borsten vlezig
binnen geen weg terug
Gespreide benen vette plooien
wenkten liggend op haar rug

Stuntelig roede weigert negerend
de uitgestoken helpende hand
Brengt hem uiteindelijk de daad
signalen afschuw verdringend
Met gebogen hoofd verlaat hij de straat

Schrijver: Ivan Grud

Olijftak omrande viermaster
oogde verbleekt
alsof zij reeds rouwden
Anker op de hand verschrompelt
eens krachtig
kon niets meer houden
Stoere tatoo
trots teken van weleer
nu een spookschip
de olijftak een veer

De oude zeeman
sleet dagen langs de maas
Vermoeid betraande ogen
turend in de verte getaand gelaat
miste schip en maat
Altijd trekt het water
gekrijs van meeuwen Jan van Gent
gure wind ruisen der golven
dat hij zo goed kent

Zijn leven lang op zee gezworven
avonturen de wilde vaart
zij was zijn grote liefde
geen vrouw die het evenaart
De zee met haar herinneringen
die hij altijd bij zich draagt
graag had hij op haar willen sterven
als zij het had gevraagd

Zijn vrienden nimmer wederkerend
vertrokken met hemelen schip
hij had hen allen weggebracht
om nooit meer aan te meren
uit het duister van de nacht

Vermoeid zet hij zich neder
daar op die verlaten ka
daar hoort hij de zang
der meerminnen in zijn gehoor
zoet zalvend zijn de woorden
velen gingen hem reeds voor

Berustend glijdt hij in het water
omarmt door de nimf die hem kust
boven hem sluiten zich de golven
hij ervaart de serene rust

De stilte is te horen
slechts onderbroken
door een witte schreeuw
de drager van zijn ziel
vertrokken is de meeuw

Schrijver: Ivan Grud

Verwarrende schreden
Vertederend verwoordt
Stamelend zonder reden
Voor het eerst gehoord

Zoekt hij naar woorden
Treft mij een diep verdriet
Nerveus friemelende handjes
Praten wil en kan ik niet

Schrijver: Ivan Grud

Vriendschap duurde vele jaren
Zwijgend overeen kon nooit kapot
Uitwisseling gedachten vergaren
Wederzijdse kennis heimelijk stelen
Vertrouwen nimmer beschamend
Vreugde verdriet samen te delen

Toch daar het vermeende moment
Voor beiden toch nog onverwacht
Sluipend als koorts brengend virus
Overvalt het als een inktzwarte nacht
Om zwijgend de overeen komst te laken
Dat vriendschap nimmer zou verzaken

Voorzichtig probeert men tij te keren
Wrijving echter ongemeend gestaag
Geen woorden van raad aangenomen
Lijdzaam berusten hier de beste raad
Het gevaar van niet te lijmen breuk
Poging tot inzicht lijdt tot wandaad

Staat immers niet geschreven
In de woorden van weleer
Hij onderworpen aan de boezem
Koestert adder aan de borst
Met niet aflatende kwaadaardige giften
Met nooit te stillen hongerige dorst

Nu geen gemeend gegeven
Woorden zijn voor hem venijn
Zij door liefde gegeven
Voor altijd bij haar zijn
Verdwaast laat hij zich lijden
Vriendschap voorop gestaan
Vermoordt te niet gedaan

Schrijver: Ivan Grud

Valse liefde

Verbogen uitzinnige onjuistheden
Verwarrend bijeen gebracht
Verlaten valse lippen
Overtuigende woordenstroom
Waarheid wederom verkracht

Wulps bemint zij in overvloed
Geeft zich gewillig over
Judas in mij maakt gebruik
Gif absorberend wat zij verwoordt
Wetende de ziel vermoord

Daar het keerpunt de steen gegooid
Verminkte slinks met leugens
Vals gedreven volgens plan
Achterlatend mij mat binnenuit gekeerd
Passionele driften hebben niets geleerd.

Schrijver: Ivan Grud

Kalender girl

Lonkend naar het geheel
Zoekende naar waar
Sla ik jou open
Tastend is mijn oog
Adem beroert jouw haar

Geen catwalk zal je dragen
Mijn intense Rubens vrouw
Vol en wulps zijn jouw lijnen
Warm klam als pan en duin
Waar eb en vloed deinen

Geniet ik tot aan horizon
Gezicht in struikgewas
Smeltend in ademnood
Bemin ik jouw zinlijke massa
Geen kalender te groot

Schrijver: Ivan Grud

De vlucht

De leegte vlucht die ik teder omvat
Kneedbaar als was in mijn handen
Vloeiend pers ik het tussen de vingers
Om het weer op te vangen
Angstig om geen verlies te lijden

Vergetelheid in de zin ervan
Krampachtig koester ik het
Een vlucht in het niets
Zwarte zwoelte dringt tot mij door
De mond is hol haar tong dringt

Struikelend vlei ik mij neder
Zij wacht reeds op mij
Ik zuig haar op met volle teugen
Beminnend onarm ik het
Leegte zoals het hoort te zijn

Schrijver: Ivan Grud

Herfst

De tijd was daar gekomen
Waar hij eigenlijk niet mocht zijn
Opgenomen in de grote horde
Het fiere verlaat vergetend
Van volwassen tot heel klein

Eens was hij het leven
Aaneen gesloten in het geheel
Nu tot last van velen
Starend in de leegte
Achterlatend het schraal

Schrijver: Ivan GRud

Zoekende naar het heden
Starende naar het verleden
De leegte duister in het geheel
Carambolerende gedachten
Holle echo’s van woorden
In een propvol archief

De herinnering verslijmt
Het heden afglijdend
De toetsen steen van erkenning
De verwarrende witte knoop
Onder volle rode lippen
Sprankje ...stip error
Ivan Grud

Maagdelijk

Geplukt uit een der velen
dwingend doch niet ruw
trekt hij haar uit witte lakens
tijd is hier en gekomen
het serene wordt haar ontnomen

Hij vlijt haar teder neder
vingers beroeren haar zacht
trillend onder warme adem
liggend vlak gespreid
zoals zij op hem wacht

De pen dringt zich aan haar op
beroeren doet pijn vergeten
brengt haar naar andere oorden
laat haar gesloten achter
gevuld met fluisterende woorden

Schrijver: Ivan Grud

Terreur

 Wervelend gaat het rond het beloofde

Eeuwige tijden bruiden ongekend

Het hoogste streven meedogenloos ongeremd

Wee hen die niet deel neemt zij vergaren vuur

Het beoogde is het heilige streven

Gezegend verlaten het leven ieder uur

 Verkondigd door verheven geleerden de wijzen

Het geschrevene daar kon men niet omheen

Predikers van het hoogste het gelauwerde grijzen

Het doel is te sterven zo brengt men in gezang

Dan ontvangt men de eeuwige rijkdom

Dan leeft men voort in zaligheid eeuwig lang

Het moment aan gebroken de borst reed uiteen

De bodybag ritst open

Geen opwachtenden of licht wat er verscheen

Gespierde armen tillen plastic de belt zwelt aan

Geronk van motoren grof geweld

Geofferd leven zo zal het altijd blijven gaan

Blindelings en nederig volgde men en onderging

Het streven de zaliging

Nimmer getuigenis van hem die al ontving

En altijd knielt men neder

Ivan Grud

De lunch pauze

Weeïge drank adem was mijn deel
Passie raasde wulps zonder enig gevoel
Tierde met niet aflatend venijn door jou heen
Pijnlijk besmeurd vernederd werd ik alleen

Ongeremd laat je smerige lusten op mij los
Waar pijn jouw geilheid doet vervoeren
Grenzen steeds gewelddadig verlegd
Mijn geest verstijft kil niet te beroeren

Daar vunzige lust ongemeen bont verzadigd
Gekneusd vlees laat angstig verward met vragen
Bedien je mij brood omelet de thermoskan
Presteert het slijmerig steeds weer te behagen
Ivan Grud

Salvador Dali

Venus delen ongevraagd geleend
in vlakten bergen versteend
Zie ik dat haar ogen links onder mij
beginnen te bollen
De vinger dwingend binnen gaat
zoekend rond te tollen
Dan knekels van het zwarte paard
steigerend staat op hollen
Onderga ik wereld van surrealisme
indringend gericht
Zo ik weer verward exit treed
verblind mij zonlicht

Schrijver: Ivan Grud

Gedoemd

vertwijfeld in schaduw zijde
overpeins ik mijn geleden tijd
verafschuw rimpels mijner handen
wring ik mij in de stroming van weleer
echter opgenomen word ik niet meer

geslonken is mijn gulle minne tijd
doch gesmoord dendert deze voort
ongezien over de amoureuze vlakte
verteert het mij en heeft mij stil vermoord

nimmer kan en zal ik aanvaarden
die langzaam vervagende horizon
vervagende opkomst mijn verleden
zo wars vergrendel ik nu het heden

Ivan Grud

Nat was het juiste wordt
Droog een gemist gegeven
Lakend waar het ook vermocht
Verkrampt dat is een gegeven

Stamelend verwoording uit niets
Aanstormende leegte met zinnen
Verstikt en pijnlijk krom vermeend
Naar de vierde drukkend alleen beiden

Ping het openende moment daar
Blik van uitgesteld ervaren dromen
Gespreid ontsloten samen uiteen
Verlaat ik mijn droom omhoog

Ivan Grud

Tijd

Spiegelend in toekomst van weleer
Tast ik blind achter mij in duisternis
Wetende geen toekomst meer te vinden
Verbreek ik het spiegelende wachten

Ivan Grud