Ivan Grud, geboren in Rotterdam 18-11-1940,
de idealist, humorist, pessimist, atheïst, en niet te vergeten de waarnemer, die voor u waarnam van hetgeen er in de wereld afspeelt, en al waar hij een geheel eigenwijze kijk op heeft,
en dit zeker niet altijd op een fijnzinnige manier vertaald.
Zoals gezegd, geboren rotterdammer, en wel in het jaar 1940
Een jaar waarin hij waarschijnlijk al in de moederschoot tijdens het bombardement op de binnenstad van Rotterdam, besefte dat, wilde hij zijn kop boven water houden,
dit maar meteen waar moest maken, en hij liet zich dan ook in deze roerige tijd geboren laten worden.
Het fijt dat hij reeds op vijftien jarige leeftijd naar zee vertrok
was niet direct het gevolg van trek in avontuur,
als wel om een steentje bij te dragen in deze verschrikkelijk tijd van armoede, die deze na de oorlog mee zich mee bracht.
Ivan Grud heeft eigenlijk nooit echt binding gehad met welke natie dan ook, dan was hij weer in Nederland, of hij vertrok al weer naar elders.
Indonesië is het land waar hij het langs achtereen vertoefde, dat is ook het land, met de cultuur die hem het meest geïnspireerd heeft, en aangezet tot de dichtkunst.
Hij heeft een dichtvorm die soms als verwarrend en filosofisch beschreven wordt, maar dan toch al lezende,
het beoogde bij de lezer weet over te brengen, niet in de laatse plaats door zijn beeldende manier van dichten.
Ivan Grud wens u dan ook veel leesplezier.
Ivan Grud.
Rikus Kiers, de grote dichter wijde het volgende gedicht aan deze Rotterdamse schrijver.
Ivan de realist
Ivan de gevoelige voelspriet
Van grove misdaden
Bevechter van het kwaad
Die niets echt zitten laat
Zijn taal is zeer apart
De zinnen soms verward
De boodschap helder wit
Rozen in maatje kwart
Bloed gruwel wreedheid
Wilde de brave mijden
Zekerlijk niet meiden
Zijn preek gerechtigheid
Niet af te laten vreugde
Die alle droefheid doodt
De man die deugde
Verjaagt het avondrood
Ivan de bewogen realist
Die nooit zijn idealen mist
Heeft werkelijkheid bevroed
En is nog lang niet uitgewoed
Schrijver: Rikus Kiers, 19-10-2006
Berichten van 16 april 2007 tot 22 april 2007
Gasten
De tafel wit gedekt tafelzilver kaarsen aan genodigden doordacht selectief toch spontaan deze keer kon het niet stuk wisten zij ze…
Gasten
De tafel wit gedekt tafelzilver kaarsen aan
genodigden doordacht selectief toch spontaan
deze keer kon het niet stuk wisten zij zeker
de disk rijkelijk als altijd overvloedig gedekt
wijnen franse origine drinken zij uit de beker
Smoking avondjapon vereist zoals het hoort
portiers klassiek gekleed buiten bij de poort
controlerend alleen uitnodiging toegelaten
eenmaal binnen herkenning van weleer
kwam de borrel vooraf die bracht meteen sfeer
Alcohol met gulle hand geschonken ging er dorstig in
Jonker niet vies ervan sloeg hem in een keer achterover
hij en de hooggehakte opzichtig geklede dame
die hij bij zich had hadden het nodige al op
dat wilde de dokter die de derde nam beamen met rode kop
hapjes werden geserveerd
het was gezellig er werd druk geconverseerd
De gastheer hevig vermaand door vrouw des huize
liep met zijn derde glas lekker slobberend rond
vrolijk grappend dat van thee kreeg je maar luizen
slinks glurend in decolletés om hier en daar een bibs te beroeren
argwanend nagestaard door mevrouw die hem stond te beloeren
Gezelligheid het kon niet op zij van de rechter flirtte flink en ongeremd
hij zelf eerloos beest had met dreigende smoes de keukenmeid getemd
en zo verstreek tijd een ieder ging zich aan drank te buiten
plotseling een enorm knal gerinkel opa keilde met een dame door de ruiten
scherven bijeen geveegd opa vlug weer binnen getild waar men hem verbond
men kon er heimelijk om lachen omdat opa zijn gulp openstond
Alleen mevrouw die had het niet men moest toch echt aan tafel
zocht steun bij dokter keek hem zwoel aan vond een gewillig oor
of hij het nu goed begreep of niet zijn hand ging er in ieder geval voor
trok haar mee de hal in betastte haar zoals een dokter dat doet
zij nam toen ook maar een flinke slok maande hijgend tot spoed
vlug vlug sprak zij met hese stem ogen wild trok hem in een kast
de soep werd dadelijk opgediend daar hoorde zij bij dat was gepast
Menig hoofd reeds verfrommeld haren verward
souperen heeft een rumoerige rommelige start
de notaris anders zo beleefd begint te zingen
niemand kijkt er eigenlijk van op
men begint wat mee te deinen
zodat de tafel langzaam verschuift
als wil deze het gezang belonen
en zie het hoofd van jonkheers wulpse vriendin
wordt hevig schokkend
in gastheers schoot waargenomen
Dit kon toch echt niet al moest men er wel om lachen
allen verwachtten de vermaning van mevrouw
doch haar stoel was leeg zij had nog niet aangezeten
de dokter kreeg het warm excuseerde zich
wist opeens hij had haar in de kast vergeten
Toen alles was geklaard kon men verder dineren
nooit was er een beter diner begon een ieder te lallen
ieder was het er mee eens zij konden er wat van leren
och een stukje ongeregeld hoorde er bij zo zij allen meenden
het foutje van de gastheer kon eigenlijk niemand wat deren
Maar de moraal van dit hele gebeuren de dames
opgewonden wat verlegen zich niet meer in de hand
benaderden zij mevrouw discreet heel beleefd gepast
vroegen naar de romance en de sleutel van de kast
Schrijver: Ivan Grud
Eigenwaarde Sterven is niet erg Maar creperen liever niet Janken vrolijk toegestaan Zielig doen dat weer niet Er zijn zo velen die voor …
Eigenwaarde
Sterven is niet erg
Maar creperen liever niet
Janken vrolijk toegestaan
Zielig doen dat weer niet
Er zijn zo velen die voor gaan
Naar een duister en ongekend gebied
Tijd is dan ook zo betrekkelijk
Zodat men elkaar nooit echt mis, niet ziet
Het kan ook een troost zijn als men de ogen sluit
En men ontspannen de zucht slaakt ik ga er even tussen uit
Het enige vervelende banale wat erna dan weer komt
De theedoek rond het hoofd voor het sluiten van de mond
Want zelfs na het verlichtend sterven
Weet men nog zijn binnen pret te bederven
Dat men moet staren in die gapende mond
Met van het pruimen bruine tanden
Die men afschuwelijk vond
Nee nu klinkt het hij ligt er netjes bij
Als een opgepoetst fluitketeltje hij kijkt zelfs blij
Ellendelingen weg die theedoek dit ben ik dus helemaal niet
Laat mijn bek open zodat je weer mijn bruine tanden ziet
Ivan Grud
Dodelijke omarming
Adder gilde jij en kronkelde rond mijn arm
En terwijl je het gif in mijn onderlip spoot
Voelde ik vloeiend de warmte in mijn lendenen
Mijn angel vulde zich klaar om toe te steken
Het strekken van jouw slanke schoonheid
Bevochtigde mijn hand en onderarm
En rusteloos gleden mijn vingers in jou weg
Je ontspande en gleed slijmerig onder mij in
Sissend bedreef jij jouw zwarte mystieke liefde
Na mijn verkramping volgde jouw intense ontlading
Rondom sloot de nacht je huid achterlatend
Schrijver: Ivan Grud
Moeders van Argentinië Als de stilte van de nacht Door een auto wordt verstoord Giert de angst door vele kelen Hoort men gehuil en rauwe…
Moeders van Argentinië
Als de stilte van de nacht
Door een auto wordt verstoord
Giert de angst door vele kelen
Hoort men gehuil en rauwe kreten
Voorbode van een nieuwe moord
Blind weggevoerd naar waar geen waar is
Vormloos gebonden in verstikt protest
Verheven door wentelende wieken
Blind verminkt gedropt de dood die rest
En terwijl de moeders nog altijd smeken
Handen machteloos ten hemel gespreid
Wisten en weten wij maar willen niet horen
Want willens wetens gedoogden wij dat beleid
Nog altijd vloeien verbitterde moeders tranen
Een woedende schreeuw om gerechtigheid
Waarom ondergingen zij dat vreselijke lot
Minachtend ontkennen de Generaals
Verwijzen en beroepen zich op God
Schrijver: Ivan Grud
Gasten