Maandag 29 maart 2010

Seizoensgebonden

Het leven wriemelt volop van begeerte
hunkert geestdriftig naar het prille lichtfestijn
Wat bonte tulpen stuwen zich naar boven
maken zich volledig op om magistraal te zijn

De bladerknoppen botten tot heuse kroonjuwelen
en ‘t hemeldak gloort boven elke bloesemknop
Een handvol madeliefjes schuwen kinderhandjes
wat kakelverse kuikentjes volgen mama in galop

Nog even voor alle bloemen weer gaan bellefleuren
voor de kersen rijpen tot dat prachtig karmozijn
de winter is weer uit mijn oude boom verdwenen
lente stoeit en zomer wenkt, laten we weer euforisch zijn

Geschreven door ive om 00:00 Reageer op dit bericht

3 reacties op dit bericht

andre29 september 2010 om 14:59

Groetjes van andré en diana.

Woensdaggroetjes uit pittem

DIDIER17 mei 2010 om 14:40

prachtig

Beste dichter,

Ik heb hier zonet echt mooie gedichten gelezen… en heb ervan genoten.

Als je zin hebt, totaal vrijblijvend natuurlijk, op het kleine gedichtenforum http://woordenvol.forumup.be komen we met enkele dichters samen om elkaars gedichten te lezen. Momenteel zijn we van start gegaan met de eerste stapjes voor een gezamenlijk gedichtenbundel (uitgave half september) . Het zou fijn zijn indien er ook een gedicht van jou bij mocht zijn?
Kom gerust eventjes kijken. Misschien tot later op Woordenvol?
Oprechte Groetjes
Didier

sonnepon6 mei 2010 om 13:52

prachtig

Dag lieve Ive,ik vind dit gedicht echt prachtig,het is een ode aan het nieuwe leven.Want er zijn weinig bloggers die dit beter begrijpen dan jij, je man,en ik.Veel sterkte allebei,liefs van jouw sonnepon.

Reageer op dit bericht

Maandag 22 maart 2010

Pril is het nog

Het zijn de dagen die vervagen
gewoon zijn gangetje gaan of toch,
toch hangt iets in de lucht
vol broosheid, pril
maar ook zo voelbaar
in je botten, in je aderen
het stroomt
beetje bij beetje
tot het explodeert.

Vandaag, zo voel ik het
proef ik even de lente
tussen nat en fris en
zon

Morgen, wie weet
maakt ook niks uit
zag ik daar een lach
een lach op jouw gezicht
jij voelt het dus ook

vandaag.

Geschreven door ive om 22:11 Reageer op dit bericht

Zondag 14 maart 2010

Eventjes

“Weet je oma”, zei onze kleindochter me enige tijd geleden “ik wil later geen baby’s. Baby’s krijgen is niet leuk want dan moet je naar het ziekenhuis en dat wil ik niet, echt niet”.
Verbaasd keek ik haar aan, maar in feite wist ik al wel hoe ze hier over dacht want het was niet de eerste keer dat ze me dit toevertrouwde. Het logische gevolg voor haar van een baby krijgen is dat je, net zoals haar mama bij de geboorte van haar broertje vorig jaar, naar het ziekenhuis dient te gaan.
Bij opa en oma logeren is erg leuk en ze doet dat zoveel als ze kan, maar wel liefst op die ogenblikken dat ze zelf mag kiezen. Als je mama echter naar het ziekenhuis dient te gaan om een baby te verwelkomen en je moet haar missen gedurende bijna een ganse week, dan lijkt dat heel wat minder aangenaam. Alhoewel haar grootouders haar altijd wel hebben vertroeteld en opgevangen, ze heeft zich toen ongetwijfeld iedere dag wel weer afgevraagd of haar mama wel terug zou komen en haar nog even graag zou zien met die nieuwe baby. Daar ben ik nu van overtuigd.
Ziekenhuizen, ze moet er niet van weten. Die deugen volgens haar langs geen kanten.
Haar opa heeft er chemo gekregen enkele jaren geleden en die grote snede in zijn buik: dat zijn de cadeautjes die je in een ziekenhuis krijgt.
Ze is vijf jaar maar in haar jonge leventje heeft ze al wel het één en ’t ander moeten meemaken.
Noodgedwongen. Wat weet een kind van 5 nu eenmaal ook over de ware toedracht van ziekenhuizen in ’t algemeen en dokters in ’t bijzonder.
Al die keren was haar opa, haar ‘troetelpaard’ van dienst van toen ze nog zo klein was. Hij was het die ze aaide en ‘te eten gaf’ toen hij ziek was en diende te rusten na zijn zware operatie. Haar ‘paardje’ dat niet anders kon, te moe was om andere dingen te doen en die zij op haar eigen kinderlijke manier heeft verzorgd en helpen genezen.
Ze is schrander, denkt veel na en redeneert logisch. Té logisch soms vind ik, maar in haar herken ik zoveel van mezelf, hoe ik was als kind en hoe ik zelfs nu nog veel te veel blijf overdenken.
“Ik wil ook geen auto leren rijden later” vervolgde ze. “Ik hou niet van autorijden. Als ik ergens naar toe moet dan ga ik wel te voet of neem ik de fiets. En ik ga ook niet werken!”
“Wil je niet gaan werken later?” vroeg ik haar lachend. “Nee, ik ga niet werken.”
“Maar als je dan geen baby’s wil en je wil niet werken later, dan ga je je vervelen hoor”, zei ik haar. “Wat ga jij dan de hele dag doen als je niet meer naar school moet? En je gaat ook geen centjes verdienen als je niet gaat werken om eten te kopen en klederen.”
“Ach, oma, er zijn zoveel dingen die ik zal doen net als jij en ik heb ook al zoveel centen in mijn spaarpot die ik allemaal heb gekregen. Ik kan maar best ook wat centjes geven aan Haïti. Ik heb er toch zoveel en de aarde heeft daar zo erg geschud. Mama heeft het ook gedaan. Ze heeft het zelf gezegd. We hebben zoveel en die mensen hebben zelfs geen huizen meer.”
De denkwereld van een kind kan toch zo eenvoudig zijn en bijgevolg ook zo logisch.
Ze heeft het hart op de goede plaats zitten. Dat weet ik al langer. Wat ik ook al langer weet is dat ze binnenkort wel vergeten zal zijn dat wij zoveel meer hebben dan die arme kindjes, als ze weer eens iets anders wil eten als ik haar een bepaalde groente voorschotel of liever een snoepje zou hebben.
Onze kinderen zijn zo verwend en weet je, we hebben het hen zelf allemaal zo aangeleerd.
Alle luxe, de keuzes in overvloed, het niet altijd ja knikken en zeggen als men je vraagt om iets tegen je zin te doen.
We hebben hen geleerd om het goed te hebben; om het beter te hebben dan wij zelf en zoveel meer te hebben dan onze ouders, grootouders, dan de mensen die ‘de oorlog hebben meegemaakt”.
Hebben wij hieraan goed gedaan? Ik geloof het wel, al moet ik eerlijkheidshalve zeggen dat ik soms versteld sta van wat bepaalde kinderen in deze tijd allemaal niet durven ‘eisen’ van hun ouders en omgeving.
Wij mogen niet klagen, onze kinderen en kleinkinderen hebben het lang niet slecht. Ze zijn ook vriendelijk als ik de mensen zo hoor zeggen. Dàt vind ik persoonlijk een goede verdienste. Wij hebben er voor gezorgd dat onze ‘nakomelingen’ bijzondere mensen zijn met het hart op de juiste plaats.
Bijzonder in de betekenis van goed en bereidwillig om anderen een plezier te doen; om er te zijn als men ze nodig heeft.
Ze dienen wèl te gaan werken. Ze hebben niet het geluk gehad om zoveel centjes te hebben gekregen van hun ouders dat ze nooit meer hoeven te ‘presteren’ om te voorzien in hun dagelijkse behoeften en de luxe die wij hun ongetwijfeld hebben gegeven.
Ze hebben het nooit zo ver geschopt dan mijn kleindochter, die haar toekomst heel anders tegemoet ziet.
Maar één ding hebben ze wel met haar gemeen: ze zien mij graag en laat dat voor mij nu net het bijzonderste cadeau zijn dat ik mij in heel mijn leven maar kan wensen.

Geschreven door ive om 18:58 2 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 17 januari 2010

Buien

Je hoeft echt niet te denken dat een bui altijd met het weer te maken heeft.
Bijlange niet!
Buien kunnen evenzeer te maken hebben met de mens.
Maar vaak hebben dié buien dan weer te maken met het weer.
Als de zon schittert in een hemelsblauwe lucht, dan stralen de meeste mensen ook als een aureool rond een heiligenbeeld.
Ze voelen zich goed in hun vel, zijn goedgeluimd en tevreden en ook al doet hun hoofd wel wat zeer of zijn hun knoken een beetje stijf, wat kan hen dat ook allemaal schelen.
Ze draven door het leven als jonge veulens in een sappig groene weide en projecteren hun problemen door een fuchsiaroze bril, rècht de vergeetpunt in.
Hun glimlach reikt tot ver buiten hun veelal verkrampte gezicht en hun ogen schitteren als diamanten die net werden opgeblonken door een overijverige diamantenoppoetser-van-dienst tegen 180 in d'uur.
Ze grijpen voor hun kleding naar kleuren waar een regenboog bij zou verbleken en zijn zo vriendelijk tegen alles en iedereen, dat verbaasde blikken hun goedkeurend aankijken.
Mensen zijn dan in een 'goeie' bui!
Als men echter 's morgens uit bed stapt en de wereld ligt er grauw en troosteloos bij; verzopen onder de liters regen die 's nachts uit de bewolkte lucht naar beneden kwamen vallen, dan is de mens maar al te vaak geneigd om dadelijk rechtsomkeer te maken richting slaapstee en zich vervolgens terug onder de dek-, dons- of andere dekens te installeren om er nooit meer uit te komen.
Vermits dit echter niet altijd te vereenzelvigen lijkt met de plicht des levens, zetten de meesten onder de werkende of studerende (natuurlijk) mensenmassa een gezicht op als een regelrechte donderwolk-met-migraine om er vervolgens de hele dag de pest in te hebben.
Ze slepen zich als het ware naar de badkamer, grijpen de eerste de beste donkergekleurde oufit die ze in hun buurt tegenkomen en lopen er met een gezicht bij dat lijkt op een moordenaar die naar de dodencel wordt geleid en zijn in staat om wie of wat er voor hun voeten loopt een trap te geven en de huid vol te schelden zodat deze slachtoffers ter plaatse zowat gereanimeerd dienen te worden.
Die mensen zijn dan in wat men noemt 'een slechte bui'!
Het wordt hier natuurlijk door mij allemaal misschien wel wat te extreem voorgesteld, maar één ding is wel waar : net zoals het weer heeft ook de mensheid dus inderdaad last van 'buien'; goede zowel als slechte.
De meesten onder ons zijn hier echter nog niet aan gestorven; hebben er zelfs nog niet al te veel aan overgehouden.
Er zullen er ook weinigen zijn in hun directe omgeving die het ook niet hebben overleefd.
Zelfs de huisdieren die op dàt moment in de buurt waren, hebben er waarschijnlijk geen gebroken botten aan overgehouden of werden niet finaal platgeknuffeld.
Wat ik maar wil zeggen is dat het weer wel degelijk invloed heeft op het humeur van de mens.
Ach, het beste is dat het weer ook maar z'n gewone gangetje gaat.
Geen dodelijke sneeuw- of ijzelstormen in de winter; geen te erge maartse buien of aprilse grillen in de lente; geen verzengende hittegolven of verwoestende onweders in de zomer, maar ook geen zware stormen of onzichtbare mistbanken in de herfst.
Wat wil een mens nog meer ?
We hebben het echter niet altijd voor 't zeggen hé en dat is maar goed ook.
Als we ons nu ook nog met het weer konden bemoeien, dan kwam het zeker nooit meer goed.
De mens wordt immers gewoon té slim; veel te slim!
Maar vooral ook veel te bemoeiziek en dat moet uiteindelijk wel naar zijn eigen ondergang leiden.
Mensen, trek je in elk geval niet al te veel aan van het weer.
Mocht morgen de zon niet schijnen, ga er dan alstublieft niet bijlopen als een donderwolk-op-retrour.
Grijp voor mijn part de eerste de beste verschijning die je tegenkomt eens goed beet (is die verschijning dan ook nog knap om zien, dan is dat weeral mooi meegenomen) en geef me daar een smakkerd ... je zult zien : jouw bui verdwijnt als 'sneeuw voor de zon'!
Je kan natuurlijk ook wel een oorveeg krijgen, maar kom ... da's bijzaak.

Geschreven door ive om 16:00 Reageer op dit bericht

Zondag 17 januari 2010

Wintertintelingen

Waar hemelhoog in romig wit satijn
de bomen uitbundig staan te pronken
en met hun donkere basten torenhoog
naar de lente staan te lonken

Waar zilverbeken grauwig grijs
gevuld zijn met godvergeten tranen
meewarig neuriën op de zoete wijs
van de wind die fluistert door de lanen

Waar kinderstemmen in oranje gloed
joelend de kille winteravonden kleuren
daar slenter ik met overvol gemoed
laat me bedwelmen door al die geuren

Waar de aarde sluimert in innerlijke rust
en barre koude wasemt door de ijle lucht
een pril klokje piepend de sneeuw weer kust
daar sla ik - vol ontzag - een hele diepe zucht

Geschreven door ive om 13:24 Reageer op dit bericht

Zaterdag 16 januari 2010

Lachen is toch zo gezond

Er kwam een dom blondje bij de kapperszaak met een koptelefoon op haar hoofd. De kapper vroeg of ze haar koptelefoon af wilde zetten, maar zij wilde dat niet doen. Dus begon de kapper maar te knippen.

"Doe die koptelefoon nu af!" zegde de kapper, maar ze weigerde nog steeds.

Tijdens het knippen viel de koptelefoon er af en ... het dom blondje viel dood neer.

De kapper luisterde in de koptelefoon en hoorde toen een stem: "adem in adem uit, adem in adem uit, adem in ..."

Geschreven door ive om 16:45 Reageer op dit bericht

Zaterdag 16 januari 2010

Doodgaan

Toen besefte ik dat doodgaan
oneindig zoveel meer is dan
dat kleine beetje sterven
dat afscheid nemen van

De dingen die je omringen
de wonderen die je niet eens zag
de mensen die je voorbij ging
zomaar, op een doordeweekse dag

Het gloren van iedere nieuwe morgen
de warmte van een zo vertrouwd gebaar
de herfstgloed van wat karmozijnen rozen
of het koesterend strelen door je haar

Doodgaan is te moeten missen
vooral hen die je zo hebt liefgehad
het kerft genadeloos diepe wonden
vervaagt alles wat je eens aanbad

Geschreven door ive om 16:14 Reageer op dit bericht

Vrijdag 8 januari 2010

Winterwonderland

De rijm parelt langs de donkere takken
begeesterd door de schittering van de zon
die even door het grijze blauw komt kijken
naar datgene wat de winter net begon

Een eenzame vogel kriskrast door het ijle
het water ligt verscholen tussen 't gekraakte riet
dat eerder nog glunderend stond te wuiven
naar alle overvloed die de zomer achterliet

Nevelen slierten over de verlaten velden
berijpen breekbaar het stugge gras
waar pas nog beestjes zich te pletter aten
aan alle voedsel dat daar maar te vinden was

Ijs bloemt statig op zovele ruiten
piekt gracieus in lange slierten naar benee
miljoenen witte vlokjes dansen langzaam
wiegen de wereld in peis en vree

Het schemerlicht komt ijlings aangegleden
omsluit voorzichtig dit winterwonderland
dan ineens spatten miljoenen sterren in de hemel
en één steekt er die kristallen lucht in brand

Geschreven door ive om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 7 november 2009

Gedachten

In zachte stilte voel ik
de adem van de dood
mijn zucht die niets vermag
spiegelt zich in de herinnering
aan de dagen van jouw lach

Om wie ik ben verloren
de dagen die zijn geweest
de beelden die vervagen
nestelden zich in mijn geest
ik raak ze nooit meer kwijt

Rijen van chrysanten
kerven genadeloos in mijn ziel
jouw naam in kille steen
wekt koele huiveringen
ik voel me zo alleen

Geschreven door ive om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Dinsdag 28 juli 2009

Ouder

En ieder jaar
geprangd tussen de anderen
met je geur en zoveel houden van
al lijkt het leven te veranderen
ik zie nog vaak die jonge man

Het buikje
puilt wat onder sexy hemden
hippe snit vergoeilijkt grijzend haar
al blijft nog weinig van je slanke lende
omarming lukt nog in een lief gebaar

Rust koelt
soms beschamend bittere woorden
verkwikt meermaals alle levensdrift
't geloof in elkaar nog altijd toebehoren
liefde is echt, iedere nieuwe dag een gift

Geschreven door ive om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 5 maart 2009

Jouw ogen

Het zijn je ogen die mij telkens weer
vervoeren, beroeren en keer op keer
tonen dat liefde echt is, zo oprecht is
zo immens trouw en met een hemels
blauw, je oma houdt zielsveel van jou

Geschreven door ive om 08:56 Reageer op dit bericht

Zondag 1 maart 2009

Eindbalans

Sus maar, niemand hoort je
ziet de kringen van de jaren niet
ritselbla'ren, fluisterwoorden
sus maar, zachtjes ebt verdriet

Koninklijk, je trotse houding
steelse blikken, bleke man
blauwe luchten, stille zuchten
sus nu maar, wees maar niet bang

Vermoeide ogen, mededogen
zo heel breekbaar, ga nu maar
stralend licht, jouw mooi gezicht
jij bent nu echt wel met je leven klaar

Geschreven door ive om 18:05 2 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 24 december 2008

Mijn wens voor jou

Ik wens jou een jaar dat je nooit had verwacht

Zonder zorgen of verdriet en dat je veel lacht

Met dagelijkse knuffels en een vleug romantiek

Hopelijk wordt je dit jaar zelfs niet eens 1 dagje ziek

Dat 2009 een knaller wordt, een topper van formaat

Mijn allergrootste wens is dat het jou gewoon heel erg goed gaat!

**********

Lieve mensen, vrienden.

In 2008 werden wij - ons gezin- opnieuw geconfronteerd met een hele ernstige ziekte.

Vele chemokuren later, hopen wij, dat het tij kan keren en dat wij mogen genieten van toch nog (vele) gelukkige jaren tezamen.

Door deze nieuwe beslommeringen, ontbrak mij de moed en kracht om mijn blogs bij te houden en ook om de vele andere blogs en de makers ervan, die ik een warm hart toedraag te bezoeken en hen mijn vriendschap te betuigen.

Sorry hiervoor, maar ik hoop en denk wel dat jullie dit begrijpen.

Ik wens jullie in ieder geval hele warme feestdagen toe en hoop maar één ding voor 2009 en dat is dat jullie ongelooflijk gelukkig mogen zijn en kunnen genieten van al die dagdagelijkse, kleine dingen waar we zo vaak aan voorbij gaan!

Een hele dikke knuffel voor jullie allemaal en al diegenen die je zo graag ziet!

Veel liefs van mij voor jou.

Ive

Geschreven door ive om 17:14 Reageer op dit bericht

Maandag 27 oktober 2008

Blind

Waar is de ochtend nu
die ik voor je reserveerde
de blauwe kimstreep die
op mijn netvlies blijft gebrand
De prille dauw die rijkelijk
diamantjes heeft getoverd
gratis voor niks in mijn
eigen gelukzalig toverland

Waarom kruidden de geuren nu
mijn dagen niet met blijheid
lijken de vlinders niet te dansen
in de broosheid van het morgenlicht
Zelfs de bloemen hebben voor mij
hun schoonheid totaal verloren
waar zijn de wonderen die het leven
zelf elke dag opnieuw verricht

Waar haal ik het lef vandaan om
mijn ogen zo onbeschaamd te sluiten
om niet te zien hoe de aarde bronst
in een kleurige waas vol bloemenpracht
Straks zal ik in de oranjerode avondgloed
mijn tranen voor je niet meer verbergen
en in de klaarte van het prille ochtendlicht
hou ik van jou, als je weer eens naar me lacht

Geschreven door ive om 17:29 Reageer op dit bericht

Donderdag 14 augustus 2008

Singing in the rain

Hoe in de avond zacht de klaarte glijdt
de bomen obstakelend horizonten kleuren
en wij onstuimig en van alle zorg bevrijd
likkend de regen proeven en zijn wondere geuren

Hoe wij vanonder een grijs flanellen sprei
als een Debbie en Gene door de druppels springen
en buitengewoon vals maar zo intens blij
over dansen en regen en echte liefde zingen

Hoe ik goed gek en waarschijnlijk te oud
mij net nu niet stoor aan al die vragende blikken
en juist datgene doe waardoor jij van me houd
tussen deze oma en jou zal het toch altijd klikken

Geschreven door ive om 16:56 Reageer op dit bericht

Maandag 11 augustus 2008

Je staat niet alleen

Als liefde raakt tot in iedere vezel
dan lijkt de weg veel minder zwaar
samen halen we de eindstreep
we houden toch zielsveel van elkaar

Jij gaat en ik zal met je meegaan
geloof me, ons krijgen ze niet uiteen
onze hoop zal de vesting stevig bouwen
de steile weg ga jij niet alleen

Ons rotsvast geloof haalt de overwinning
onze verbondenheid maakt ons samen één
jij en ik, een stel met mekaar verweven
liefste, voel toch dat ik het meen!

Geschreven door ive om 21:04 Reageer op dit bericht

Maandag 11 augustus 2008

Hallo, hier ben ik weer ...

Het leven geeft en het leven neemt

maar

soms helt de weegschaal te veel over naar de ene kant

...

en toch blijf ik geloven in het leven en de medische wetenschap

ons wacht nog een mooie toekomst

die hoop zorgt ervoor dat wij SAMEN de eindstreep zullen halen

Geschreven door ive om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Woensdag 20 februari 2008

Hou me vast

Hou me even vast, nog voor het ochtendgloren
in onbedekte termen bekras je zo mijn ziel
ik weet jij redt het wel, toch voel ik me verloren
bezinder voluit mijn zinnen, vol kracht en ook fragiel

Hou me even vast, nog voor de nacht herademt
in onbedekte schaamte ervaar ik iedere zucht
ik voel jij hebt je levensdrift in bundeling verzameld
onder heup en leden klaart een rimpelloze lucht

Hou me even vast, nog voor de stilte wordt verdreven
in poreuze tederheid puur ik volmaakte harmonie
ik weet jij trekt in tijd je sporen geruisloos maar gedreven
verleg mijn beknotte horizon in volmaakte euforie

Geschreven door ive om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 24 oktober 2007

Gekoesterde herinneringen

Oranje gloort de ochtend
de nevelsliert uiteen
en strengen van vergeten pijn
omzwachtelen mijn gemoed
de roodgetinte bladeren zijn
nog even kunstig als voorheen
toch sijpelt er in mijn hele lijf
iets dat mij huilen doet

Weerbarstig blaast de wind
mijn stille tranen weg
de treurige wilgen hangen naar
het geheel verdronken land
mijn lichte tred wordt nu heel zwaar
ik voel mij verdoofd en leeg
dan de laatste ritseldreef en ik word
door weemoed overmand

De herinneringen zijn zo broos
als uit fijn geslepen glas
ik koester de warme beelden
die zweven in mijn geest
de wonden die nooit heelden
ik streel over je naam
gebeiteld in de kille grijze steen
snijdend is 't gemis aan wat is geweest

Geschreven door ive om 21:33 3 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 19 oktober 2007

Oktober

De lucht in heel fel kobaltblauw
een rood palet van gouden bladeren
en ritseldreven in de najaarzon
je voelt de herfst nu heel snel naderen

Humusgrond geurt sompig nat
vol zwammen die ook op stronken kleven
de zilverdraden van een spinnenweb
trillen je bruisend weer tot leven

Een zwarte vogel kriskrast luid
wil rakelings langs de basten scheren
de wilde varens krullen groenig bruin
oktober zal weer triomferen

Geschreven door ive om 14:31 5 reacties Reageer op dit bericht

3 reacties op dit bericht

Woensdaggroetjes uit pittem

Reageer op dit bericht

Meer van Ive's Carpe Diem