Gekoesterde herinneringen

De lucht in heel fel kobaltblauw
een rood palet van gouden bladeren
en ritseldreven in de najaarzon
je voelt de herfst nu heel snel naderen

Humusgrond geurt sompig nat
vol zwammen die ook op stronken kleven
de zilverdraden van een spinnenweb
trillen je bruisend weer tot leven

Een zwarte vogel kriskrast luid
wil rakelings langs de basten scheren
de wilde varens krullen groenig bruin
oktober zal weer triomferen

©

Ik heb de stilte in mij
plots verankerd
niet meer niet minder
doodgewoon
luister naar hart in tonen
ritmiek in lichaam
dat ik zolang bewoon

 ©

Ontrafel geen ochtendgloren
geen nevelslierten of wat
morgendauw, geen intens
genieten en de vaak gebruikte
woorden dat ik zoveel van je hou

Geniet van versgeperste sinas
van de zoekgeraakte kruimels op
ons veel te grote bed, van de
verkreukte lakens of de koffie die ik
voor jou heb klaargezet

Kijk naar het wolkje melk, het vermengt zich
met het heerlijk geurend vocht
de ochtend klaart zo gul zo gretig
dat zelfs de vuile ruiten doen beseffen
dit is het nu wat ik al altijd zocht

©

Misschien was ik een ongeremd
verlangen, een plagerig spel
van ongekende rust
een burcht vol wellust, vol
sprankel en geheel verhangen
aan jouw ware liefde die
alle zinnen blust

Werd ik geleidelijk aan de vrucht
van mijn vergeten idealen,
de puzzel die nooit helemaal
werd afgemaakt, vol
beeldspraak maar geheel bevangen
door wat rancune misschien van me
heeft gemaakt

Veel verder kijk ik dan de engheid
van doemdenkers, roddelmensen
hun verlorenheid is zeker niet
aan mij besteed, vol
passie zuig ik me met intens verlangen
met het zalig gevoel vol dat pure
liefde heet

©

Vlagen natte koele briezen

jagen onder je winterjas

pleuren dartelfrisse vonkjes

watersneeuw en hagelslag

plestende op de tinkelruiten

en je spettert in de diepste plas

Vlagen natte koele briezen
jagen onder je winterjas
pleuren dartelfrisse vonkjes
watersneeuw en hagelslag
pletsend op de tinkelruiten
en je spettert in de diepste plas

                       ©

Hij is voor haar een lentebries,
een ochtend vol geluk,
een regenbui
heel koel en fris
een vogel op zijn vlucht

Zij is voor hem
een ranke roos,
een zoete rode wijn,
een aangenaam oord
heel warm en knus
waar het goed is thuis te zijn

Samen zijn zij telkens weer
dat hele hechte paar
dat 't zonlicht draagt,
de regen torst
en elke dag opnieuw
wil leven met elkaar

Hij is voor haar
niet de bejaarde man
die al d'anderen in hem zien,
met kwaaltjes hier
en pijntjes daar,
en slechtziend bovendien

Zij is voor hem niet oud en grijs,
maar even mooi als toen,
al kwam er tussen 't goud
al heel wat grijs,
dat vervaagt hij met een zoen

Als zij zich 's avonds
naast hem vlijt,
en zacht z'n handen streelt
dan voel je enkel 't groot geluk
dat zij altijd samen hebben gedeeld

©

Achter de nevelsluiers in het wolkendek
verschuilt zich soms een kleine ster
te schuchter om vaak op te lichten
lijkt ze van ons verwijderd, mijlenver

Timide gluurt ze langs het maantje
naar al wat er zich hier op aard bevindt
zo verdrietig door haar oeverloze zorgen
denkt het dat niemand haar aardig vindt

Maar schitter toch, mijn lieve sterretje
toon dat je aan die grote hemel pronkt
verlicht de angstige wereld met je warmte
zo fel dat je kleine hart van vreugde bonkt

Vergeet je zorgen, gooi ze achter de wolken
baadt ons allen in een gouden licht
weef je stralen ragfijn langs de nevelslierten
strààl en strààl, beschouw het als je plicht!

                           ©

Ik zou toch zo graag eens echt heel even
in de schoenen staan van Sint en Piet
niets doen dan enkel te 'geven'
kijken op een euro hoefde ik dan niet

Ik zie dan enkel maar stralende gezichtjes
ieder kind kijkt vol ontzag naar mij
ik word vertroeteld met zelfgemaakte gedichtjes
zelfs de oudsten voelen zich toch ook nog blij

Uit mijn jute zak haal ik fantastische geschenken
wie ik niet kan velen, die schrijf in in m’n boek

Zo dat al wie wat krijgen wil, mij zal gedenken
met een wortel voor mijn schimmel en voor mij wat koek

Ik hoef dan echt niet hard te zwoegen
enkele maanden in de winter lossen zo veel op
in de zomer zit ik gewoon tot ieders genoegen
in Spanje lekker te zonnen zonder mijter op mijn kop

Want 't moet toch ideaal zijn om als kinderheld te fungeren
bewonderd te worden door groot, maar vooral door klein
dankzij die hoge leeftijd niet te veel hoeven te presteren
elk jaar weer zoiets als een superman te zijn

Toch zou het mij ook altijd weer vreselijk veel pijn doen
om dat hele grote verschil te zien tussen arm en rijk
zelfs al zetten sommigen een geheel versleten schoen
daarvoor brengt ook mijn zak 'geen zoden aan de dijk'

Neen, 't is maar best dan ik niet te veel ga dromen
van die gulle Sinterklaas en die leuke Zwarte Piet
mijn eigen gratis weggeeftijd zal heus nooit komen
want die superzak vol speelgoed bezit ik zeker niet!

                           ©

Laat mij in trance even deinen
in een heel klein sloepje op de blauwe zee
waar ik het water stil hoor klateren
en de wind, die neemt mijn tranen mee

Ik hoor de meeuwen heel schel krijsen
ze grijpen mijn mijmeringen stevig vast
en de wolkenzee heel hoog daarboven
bevrijdt mij van mijn piekerlast

Pallieterlijk zweef ik door het leven
Carpe Diem werd mijn levensdoel
maar als ik alleen ben en het stil is
dan krijg ik soms zo'n wee gevoel

Ik ga zowat zingend door het leven
wil niks meer weten van die dagelijkse pijn
maar als een kind kan ik zitten grienen
als mijn kleine meid speelt in de zonneschijn

Om die dikke knuffel van mijn dochters
om die stevige klapzoen van mijn man
om het leven en zijn magistrale schoonheid
maar vooral omdat ik opnieuw 'hopen' kan

                           ©

Ik pak wat van 't wit
van een donzig sneeuwtapijt
en vraag die stralende lentelucht
wat van haar blauw,
misschien wil die boom ook nog wel
één van z'n groene blaadjes kwijt
of schraap ik zowaar nog een ietsje
zilver van de morgendauw

Graag pluk ik een fluwelen blaadje
uit de knop van een rode roos
voorzichtig hunker ik naar 't goud
van die felle zomerzon
daarbij nog een pluisje van de
paardebloem, heel vluchtig en broos
dan iets van 't flinterdunne uit het web
dat de spin zojuist spon

Nu nog wat roze van de appelbloesem 
plus 't gele van de boterbloem,
het purper van een viooltje
het grijs van een fikse regenbui,
wat honing van het bijtje met haar
zalig gonzend gezoem,
het heerlijke gevoel dat je hebt
in een zelfgebreide trui

Het zwart van de nacht voeg ik
er noodgedwongen aan toe,
evenals een ietsie-pietsie
van de kilte van 't ijs,
want eens zal 't er toch moeten
van komen als wij allemaal moe
maar hopelijk heel tevreden
beginnen aan onze allerlaatste reis

©

Het moet een engel zijn geweest
die jou even innig kuste
of was het God zelf misschien
die jou schiep met zijn vaderlijke hand
nooit gedacht dat hij mijn allergrootste wens
zomaar ineens vervulde
maar toen jij geboren werd
verloor ik echt heel eventjes mijn verstand.

Terwijl het frele zonlicht je haartjes toetst
lig je sluimerend te dromen
en ineens besef ik hoeveel rijkdom
er nu in mijn hele grote handen ligt
nooit gedacht dat ik nog eens
zo intens verliefd kon worden
lieve Yentl, roze-rode kussemondje,
jij hebt vandaag een mirakel verricht!


©

ã

Dat het antwoord op zovele vragen
zou bevestigen dat waar geluk zit
verborgen in een kostbaar glazen
schrijn

Dan noopt het mij om te gewagen
van een illusie, een echte utopie
een leven vol euforie is enkel schone
schijn

ã

Ó

De lucht zo hemelsblauw en meer
nog dan de allermooiste droom
spiegelt zich in het wemelende
water waar in een boot een paartje
heerlijk stoeit zonder de minste schroom

Verkneukelend sop in beide handen
graai ik in het drijvend eendenkroos
duizendenden gensters zonlicht door
de bomen doen me smelten nu weet
ik weer waarom ik voor dit plekje koos

©