Ben ik

Vlagen natte koele briezen

jagen onder je winterjas

pleuren dartelfrisse vonkjes

watersneeuw en hagelslag

plestende op de tinkelruiten

en je spettert in de diepste plas

Vlagen natte koele briezen
jagen onder je winterjas
pleuren dartelfrisse vonkjes
watersneeuw en hagelslag
pletsend op de tinkelruiten
en je spettert in de diepste plas

                       ©

Hij is voor haar een lentebries,
een ochtend vol geluk,
een regenbui
heel koel en fris
een vogel op zijn vlucht

Zij is voor hem
een ranke roos,
een zoete rode wijn,
een aangenaam oord
heel warm en knus
waar het goed is thuis te zijn

Samen zijn zij telkens weer
dat hele hechte paar
dat 't zonlicht draagt,
de regen torst
en elke dag opnieuw
wil leven met elkaar

Hij is voor haar
niet de bejaarde man
die al d'anderen in hem zien,
met kwaaltjes hier
en pijntjes daar,
en slechtziend bovendien

Zij is voor hem niet oud en grijs,
maar even mooi als toen,
al kwam er tussen 't goud
al heel wat grijs,
dat vervaagt hij met een zoen

Als zij zich 's avonds
naast hem vlijt,
en zacht z'n handen streelt
dan voel je enkel 't groot geluk
dat zij altijd samen hebben gedeeld

©

Achter de nevelsluiers in het wolkendek
verschuilt zich soms een kleine ster
te schuchter om vaak op te lichten
lijkt ze van ons verwijderd, mijlenver

Timide gluurt ze langs het maantje
naar al wat er zich hier op aard bevindt
zo verdrietig door haar oeverloze zorgen
denkt het dat niemand haar aardig vindt

Maar schitter toch, mijn lieve sterretje
toon dat je aan die grote hemel pronkt
verlicht de angstige wereld met je warmte
zo fel dat je kleine hart van vreugde bonkt

Vergeet je zorgen, gooi ze achter de wolken
baadt ons allen in een gouden licht
weef je stralen ragfijn langs de nevelslierten
strààl en strààl, beschouw het als je plicht!

                           ©

Ik zou toch zo graag eens echt heel even
in de schoenen staan van Sint en Piet
niets doen dan enkel te 'geven'
kijken op een euro hoefde ik dan niet

Ik zie dan enkel maar stralende gezichtjes
ieder kind kijkt vol ontzag naar mij
ik word vertroeteld met zelfgemaakte gedichtjes
zelfs de oudsten voelen zich toch ook nog blij

Uit mijn jute zak haal ik fantastische geschenken
wie ik niet kan velen, die schrijf in in m’n boek

Zo dat al wie wat krijgen wil, mij zal gedenken
met een wortel voor mijn schimmel en voor mij wat koek

Ik hoef dan echt niet hard te zwoegen
enkele maanden in de winter lossen zo veel op
in de zomer zit ik gewoon tot ieders genoegen
in Spanje lekker te zonnen zonder mijter op mijn kop

Want 't moet toch ideaal zijn om als kinderheld te fungeren
bewonderd te worden door groot, maar vooral door klein
dankzij die hoge leeftijd niet te veel hoeven te presteren
elk jaar weer zoiets als een superman te zijn

Toch zou het mij ook altijd weer vreselijk veel pijn doen
om dat hele grote verschil te zien tussen arm en rijk
zelfs al zetten sommigen een geheel versleten schoen
daarvoor brengt ook mijn zak 'geen zoden aan de dijk'

Neen, 't is maar best dan ik niet te veel ga dromen
van die gulle Sinterklaas en die leuke Zwarte Piet
mijn eigen gratis weggeeftijd zal heus nooit komen
want die superzak vol speelgoed bezit ik zeker niet!

                           ©

Laat mij in trance even deinen
in een heel klein sloepje op de blauwe zee
waar ik het water stil hoor klateren
en de wind, die neemt mijn tranen mee

Ik hoor de meeuwen heel schel krijsen
ze grijpen mijn mijmeringen stevig vast
en de wolkenzee heel hoog daarboven
bevrijdt mij van mijn piekerlast

Pallieterlijk zweef ik door het leven
Carpe Diem werd mijn levensdoel
maar als ik alleen ben en het stil is
dan krijg ik soms zo'n wee gevoel

Ik ga zowat zingend door het leven
wil niks meer weten van die dagelijkse pijn
maar als een kind kan ik zitten grienen
als mijn kleine meid speelt in de zonneschijn

Om die dikke knuffel van mijn dochters
om die stevige klapzoen van mijn man
om het leven en zijn magistrale schoonheid
maar vooral omdat ik opnieuw 'hopen' kan

                           ©

Ik pak wat van 't wit
van een donzig sneeuwtapijt
en vraag die stralende lentelucht
wat van haar blauw,
misschien wil die boom ook nog wel
één van z'n groene blaadjes kwijt
of schraap ik zowaar nog een ietsje
zilver van de morgendauw

Graag pluk ik een fluwelen blaadje
uit de knop van een rode roos
voorzichtig hunker ik naar 't goud
van die felle zomerzon
daarbij nog een pluisje van de
paardebloem, heel vluchtig en broos
dan iets van 't flinterdunne uit het web
dat de spin zojuist spon

Nu nog wat roze van de appelbloesem 
plus 't gele van de boterbloem,
het purper van een viooltje
het grijs van een fikse regenbui,
wat honing van het bijtje met haar
zalig gonzend gezoem,
het heerlijke gevoel dat je hebt
in een zelfgebreide trui

Het zwart van de nacht voeg ik
er noodgedwongen aan toe,
evenals een ietsie-pietsie
van de kilte van 't ijs,
want eens zal 't er toch moeten
van komen als wij allemaal moe
maar hopelijk heel tevreden
beginnen aan onze allerlaatste reis

©

Het moet een engel zijn geweest
die jou even innig kuste
of was het God zelf misschien
die jou schiep met zijn vaderlijke hand
nooit gedacht dat hij mijn allergrootste wens
zomaar ineens vervulde
maar toen jij geboren werd
verloor ik echt heel eventjes mijn verstand.

Terwijl het frele zonlicht je haartjes toetst
lig je sluimerend te dromen
en ineens besef ik hoeveel rijkdom
er nu in mijn hele grote handen ligt
nooit gedacht dat ik nog eens
zo intens verliefd kon worden
lieve Yentl, roze-rode kussemondje,
jij hebt vandaag een mirakel verricht!


©

ã

Dat het antwoord op zovele vragen
zou bevestigen dat waar geluk zit
verborgen in een kostbaar glazen
schrijn

Dan noopt het mij om te gewagen
van een illusie, een echte utopie
een leven vol euforie is enkel schone
schijn

ã

Ó

De lucht zo hemelsblauw en meer
nog dan de allermooiste droom
spiegelt zich in het wemelende
water waar in een boot een paartje
heerlijk stoeit zonder de minste schroom

Verkneukelend sop in beide handen
graai ik in het drijvend eendenkroos
duizendenden gensters zonlicht door
de bomen doen me smelten nu weet
ik weer waarom ik voor dit plekje koos

©

Mocht jij me ooit vergeten
en niet meer weten dat ik bestond
onthou dan alsjeblieft de geur van mijn huid
als je me vond na het ochtendlijk ontwaken

Hoe ik door je haren streek, de ogen
half gesloten en het net leek of er
geen woorden nodig waren om te begrijpen wat
niet hoefde te worden gezegd

Hoe ik me tegen je aanvleide en we samen
naar de stilte luisterden en het geluid
van de satijnen lakens die verkreukeld
getuigden van de liefde die tussen ons
bezegeld werd

Hoe het licht mijn haren kleurde en
mijn immens geluk en hoe ik
me nestelde in jouw schoot
tot de wekker aanstalten
maakte ons te storen

©

Vannacht heeft zij de maan gezien
en ook nog vele sterren
de pose van de oude eik
bracht herinneringen mee
gehoorzaamheid in driekwartsmaat
haar vaders stem vol rust
een wee gevoel van dankbaarheid
heeft haar toen stil gesust

ã  

Hoeveel kan een mens verwerken
voor hij breekt als een dorre twijg,
murw geslagen door het noodlot
platgeknepen als een vijg
Hoe dikwijls kan je afscheid nemen
van mensen waar je zo van houdt
voor dat je hart het dreigt te begeven
omdat je om al die geliefden rouwt
Hoe lang kan je hen blijven troosten
diegenen die er nu alleen voor staan
zonder je eigen verdriet te verwerken
want jij, jij kan immers altijd alles aan
Maar als ik alleen ben met mijn gedachten
en de moed me naar m'n tenen zakt
als ik verkrampt ben van al de zorgen
lijkt het of ik op de grond word neergesmakt
Ik voel me zo eenzaam, ondanks de vele mensen
die ik iedere dag wel weer ontmoet
maar laat hen niets merken van mijn gevoelens
want anders ontbreekt het ook hen aan de nodige moed
Maar ondanks die moeilijke, harde tijden
wil ik er dra weer zijn voor iedereen die me nodig heeft
want ook al kijgt een mens zoveel te verwerken
ik ben en blijf een mens dat ontzettend veel om anderen geeft

ã

Echo's uit een intens verleden
weergalmen in mijn hoofd
mijn toekomst eventjes verdoofd
laten me deinen op het heden

Zing alsjeblieft nog éénmaal je lied
zodat ik mij weer kind kan voelen
en jij me door mijn haar kan kroelen
zodat ik blijf weet met mijn verdriet

Ik heb het lot niet in eigen hand
het werd me al zo vaak gezegd
toch geloof ik het niet echt
en verzeil steeds vaker in m'n eigen land

Daarom zou ik jouw stem nog eens willen horen
die me meeneemt naar mijn kindertijd
zodat ik van dit bang gevoel ben bevrijd
en ik me me sterker voel dan ooit tevoren

ã