Zondag 4 juni 2006

Afscheid

Hoeveel kan een mens verwerken
voor hij breekt als een dorre twijg,
murw geslagen door het noodlot
platgeknepen als een vijg
Hoe dikwijls kan je afscheid nemen
van mensen waar je zo van houdt
voor dat je hart het dreigt te begeven
omdat je om al die geliefden rouwt
Hoe lang kan je hen blijven troosten
diegenen die er nu alleen voor staan
zonder je eigen verdriet te verwerken
want jij, jij kan immers altijd alles aan
Maar als ik alleen ben met mijn gedachten
en de moed me naar m'n tenen zakt
als ik verkrampt ben van al de zorgen
lijkt het of ik op de grond word neergesmakt
Ik voel me zo eenzaam, ondanks de vele mensen
die ik iedere dag wel weer ontmoet
maar laat hen niets merken van mijn gevoelens
want anders ontbreekt het ook hen aan de nodige moed
Maar ondanks die moeilijke, harde tijden
wil ik er dra weer zijn voor iedereen die me nodig heeft
want ook al kijgt een mens zoveel te verwerken
ik ben en blijf een mens dat ontzettend veel om anderen geeft

ã

Geschreven door ive om 00:00 Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

hartendame24 juni 2006 om 21:40

afscheid

mooi verwoord ive... je gevoelens in woorden vastleggen is niet makkelijk... heel knap
lieve groet en nog en fijne avond, marina

src=http://img164.imageshack.us/img164/960/11hartjeslilaengeltje4kp.gif>

Reageer op dit bericht

Zaterdag 20 mei 2006

Je stem

In het fluisteren van de wind
hoor ik haar zachtjes zingen
en ik laat haar binnendringen
tot een verademende rust begint

Echo's uit een intens verleden
weergalmen in mijn hoofd
mijn toekomst eventjes verdoofd
laten me deinen op het heden

Zing alsjeblieft nog éénmaal je lied
zodat ik mij weer kind kan voelen
en jij me door mijn haar kan kroelen
zodat ik blijf weet met mijn verdriet

Ik heb het lot niet in eigen hand
het werd me al zo vaak gezegd
toch geloof ik het niet echt
en verzeil steeds vaker in m'n eigen land

Daarom zou ik jouw stem nog eens willen horen
die me meeneemt naar mijn kindertijd
zodat ik van dit bang gevoel ben bevrijd
en ik me me sterker voel dan ooit tevoren

ã

Geschreven door ive om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 3 mei 2006

Hey sexy girl

Hey sexy girl, met je straalblauwe ogen
je geurt als de meest beschreven bloem
je lang krullend haar, zo buitengewoon prachtig
oh, hoe erg ik jouw ziekte verdoem.

Je tanden schitteren als straalwitte parels
in je volle, lichtjes gestifte mond,
de blos op je wangen, betoverend waarachtig
oh, als ik nu de juiste woorden maar vond.

Je outfit die draag je met zo'n groot allure
dat menig model zou jaloers zijn op jou
maar je vale gezichtje en de donkere vlekken
beletten dat jij, meisje, ooit ontluikt als een vrouw.

©

Geschreven door ive om 14:43 Reageer op dit bericht

Maandag 1 mei 2006

Mijn lief

Hoor je 't ruisen van de zee mijn liefste
voel je het strelen van de wind die
zachtjes met je haren speelt
proef je ’t zout dat aan je lippen kleeft mijn liefste
en dat het kozen van de maan al
je ingehouden tranen steelt

Er hangt iets in de lucht vannacht
waardoor de sterrenpracht
je koestert maar ook jouw geheim verzwijgt
laat je drijven door die grote kracht
zodat je jezelf niet meer zo veracht
voel toch opnieuw de liefde die naar ’t ultieme neigt

Hoor jij ‘t geklapwiek van vlerken mijn lief
luister hoe de adelaar jou in vertrouwen
over zijn wondere vlucht verhaalt
proef je een beetje van zijn vrije val mijn lief
en van de vrijheid die hij bij z’n steile klim
door ‘t hemelspan vertaalt

Er hangt liefde in de lucht vannacht
waardoor je nu heel zacht
je verdriet laat deinen op de spiegeling van de zee
laat je tranen maar hun vrije loop
om die grote angst die je besloop
jouw berusting brengt eindelijk verwerking met zich mee

Want ik heb je zo lief
mijn lief
ik heb je zo verschrikkelijk lief

ã

Geschreven door ive om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 21 april 2006

Dat zweempje blauw

Uitgemergeld bleek, haar knokige lijf
stil in een hoekje weggekropen,
haar haren wild en vuilig-stijf
murmelend van ellende en straalbezopen.
Maar in haar ogen rest dat vleugje blauw
waar mannen zich eens aan laafden
té veel verdriet voor dat tere lijf
godvergeten tussen al die beschaafden.
De hypocrisie viert nogmaals hoogtij, en weer
wordt onnoemelijk smalend neergekeken
op de 'verlopen loeders' van de maatschappij
en worden zij met beesten vergeleken.
Zie ze daar staan, dat intelligent crapuul
hun grootspraak wordt tot 'kunst' verheven
De idioten, hevig spottend met de mindere 'mens'
die, godverdomme, niks begrijpen van het leven.
Kijk naar haar ogen, verwaande kwasten
en herken dat kleine zweempje blauw
want ondanks haar bijna dodelijk gelal,
was zij eens een adembenemend mooie vrouw!

©

Geschreven door ive om 23:54 Reageer op dit bericht

Maandag 17 april 2006

Lentekriebels

De zware grond scheurt de lente open
kiemend zaad stuwt naar het licht
nestelend gras heeft onbevangen
zijn groene sprieten naar de zon gericht

Talmend nog knipoogt het hemelsblauwe
naar het lief\'lijk trillen van de morgendauw
pril leven lonkt aarzelend naar geboorte
alles zegt vaarwel aan de winterkou

De geuren veroveren zoet de hele wereld
het stilaan pochen van bloesems begint
geen mens weet blijf met dit gevoel van jubel
heeft niet het minste vat op wie dit allemaal verzint

Geschreven door ive om 10:08 Reageer op dit bericht

Maandag 10 april 2006

Een stralend mooie lentedag (gedichtje geschreven voor mijn dochters, toen nog erg klein)

Dag lieve, lieve lentezon,
dag fris-geel, jeugdig groen,
dag katjes aan die hoge tak
ik gooi je vlug een zoen

Ik dartel, ik spring, ik rollebol
door het bedauwde gras,
mijn gemoed is over-, overvol
ik voel me in m'n sas

Dag zwaluw scherend door de lucht
dag vriendelijk paardje in de wei,
ik slaak een hele diepe zucht
want ik voel me zo erg blij

Dag madeliefjes tussen 't gras
en bonte sleutelbloemen van fluweel,
oh, ik zou willen dat het steeds zo was
en roep de poes die ik dan zachtjes streel

In een uitgelaten vreugdedans
zing ik heel even mijn allerhoogste lied,
'k krijg immers daarvoor niet vaak de kans
en d'er is nu toch niemand die het ziet

Vandaag is het een zeldzaam mooie dag,
die nu eens àlles kleurt rondom mij.
Het weer is misschien maar eventjes van slag
want 't is nog lang geen mei

Dag vogels, dag vlinders, dag dartele wind,
dit uitgesproken goed gevoel
maakt van mij net een stràlend lentekind
en 'k weet zeker dat jullie begrijpen wat ik bedoel

©

Geschreven door ive om 15:16 Reageer op dit bericht

Maandag 10 april 2006

Hier is 't

Hier is’t,
hier begint het leven
waar de kamperfoelie
geurig te bellefleuren staat
en waar ’t kwetteren van zotte vogels
in wonderschone melodieën overgaat.

Ja hier
waar ik onder een boog
van wel duizend rozen
op een bank te soezen zit
de zon kust blosjes op m’n wangen
en trotse waterlelies pronken romig-wit.

Hier ligt het,
dat paradijs op aarde
aan de zilv’ren waterplas
met een aroma van zoete bloemengeuren
en de kruidige geur van vers gemaaid gras.

Waar bijen
en bontgekleurde vlinders,
duelleren om iedere bloemenkroon
zit ik in die rust van een diepe stilte
koninklijk op m’n gouden troon.

De natuur
met al zijn rijkdom
is zo oneindig volmaakt en puur
maar door ons jachtige leven
zou je 't vergeten op de duur.

©

Geschreven door ive om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 3 april 2006

Ochtenden

Er zijn nog van die ochtenden
bedauwd en met een ietsje blauw
waar in de overvolle kersenboom
een vroege vogel zit te kwinkeleren
en ik intens geniet van verse koffie
maar nog zoveel meer van jou

Er zijn nog van die morgenden
beduimeld door frêle slierten mist
waar ik later weer de schapenkoppen tel
geprangd tussen het oostelijke rood
het gras geurt naar onze maagdelijke jeugd
en die allereerste warme kus van jou

Er zijn nog van die ochtenden
gelauwerd door herinnering
waar ik met mijn onstuimig bonkend hart
ineens tot rust kom en ervaar hoe diep
mijn leven is verweven met mijn kleine poëzie
maar het allermeest met jou

©

Geschreven door ive om 15:44 Reageer op dit bericht

Zondag 2 april 2006

Lichtdraden

In de kleuren van de door het licht gesponnen draden
flitsen duizenden gedachten, gelouterd door de tijd,
maar al die zowat haast vergeten herinneringen
blijven zachtjes verder zweven in mijn memorie
'k had ze gewoon verborgen en was ze helemaal niet kwijt

Ik zie stofjes glinsterflitsend door die draden dansen
tergend langzaam spelen ze met mijn mijmerende geest,
de jaren die als zand geruisloos door mijn vingers gleden
blijven zacht maar haarscherp op mijn netvlies branden
en ik besef onherroepelijk : wat geweest is, is geweest

Een zweem van schemerdonker komt aangeslopen
en vangt de ragfijne zilverdraden in zijn cocon,
trekt zwarte schaduwen op de kamermuren
duelleert ongenadig met mijn immense nostalgie,
jaagt ze uit de kleurendraden, waar het allemaal begon

©

Geschreven door ive om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 1 april 2006

Mijn \'strakke kontje\'

Eén ding staat voor mij vast : als ik vanaf vandaag als 'man' door het leven zou gaan, wenste ik wel één ding te behouden, namelijk m'n strakke kontje.
Al vanaf m'n pubertijd ben ik, als vrouw, over één ding tevreden aan mijn lichaam en dat is wel m'n stevige, strakke kontje.
Voor de rest heb ik het niet zo hoog op met mijn vrouwelijke contouren en de rest van mijn uiterlijke kenmerken.
Opgelet : er lopen nog heel wat lelijkere individuen over de aardkloot, maar ik vind mezelf niet zo'n uitermate adembenemende schoonheid; niet zo'n 'stoot', zullen we maar zeggen.
Maar vermits ik dan toch mijn vrouw-zijn zou ruilen met een 'wezen' dat we gemakshalve 'een man' zullen noemen, wens ik wel degelijk over dat bewuste achterwerk te beschikken, waar vrouwen (ik heb het hier niet direct over mezelf, geobsedeerde lezer) van in extase kunnen raken.
Eén ding kon ik misschien ook wel behouden en dat zijn mijn natuurlijke krullen en mooi gebit.
Want een man met krullen, mooie tanden en een strak kontje ... mmmm.
Welke naam zou ik mezelf cadeau doen, laat eens denken : Adonis of Brad of Pierce ?
Ach dat maakt me niet zoveel uit als ik er maar een beetje goed uit zou zien.
En ik wilde nu blauwe ogen dit maal en blond haar, een sensuele mond en stoere borst.
Zo ééntje waar het heerlijk is om hoofd op te laten rusten, uuuurenlang.
Als ik er dan ook nog in slaagde om mijn toch wel hemelse figuur in zo'n strakke jeans te wurmen en een gezond-bruine kleur te bewaren het hele jaar door, dan voelde ik me de koning te rijk of toch gewoon een echte macho.
Vermits ik er dan uit zou zien als Brad Pitt in zijn beste dagen; over het goede karakter zou beschikken van zo iemand als Father Franciscus (da's een broer van Mother Theresa) en diezelfde subtiele humor zou geërfd hebben als één van de allerbeste komieken, werd ik door zowat iedere vrouw aanbeden en werd vervolgens getracteerd op de heerlijkste diners. Men overlaadde me met exquise wijnen in wereldvermaarde restaurants.
Ik hoefde mijn huis of auto niet zelf te verdienen of er enkele partijtjes tennis voor te winnen, maar werd gewoonweg gesponsord door dat wereldberoemde merk van die drank ... euh hoe heet het alweer, enfin 't ziet er zwart uit en smaakt zeer zoet; allez kan nu niet direct op de naam komen.
Voor mannen van mijn kaliber zou immers alle poorten opengaan, zelfs diegenen waarvan men de sleutels al jaren kwijt is.
Als ik man werd, dan werd ik er één om van te snoepen; om te liefkozen; om nagefloten te worden, gewoon om sito-presto de grootste doodzonde voor te begaan.
Als dat allemaal niet weggelegd is voor mij, wel dan blijf ik doodgewoon een vrouw.
Een vrouw met aubergine-rode krullen (op 't moment toch, want kleuren maken dé vrouw) en kastanjebruine ogen maar ... met een strak kontje.
Veel heb ik immers niet om uitbundig over te doen, maar datgene waar ik een ietsiepietsie trots op ben, wil ik graag behouden.
Mag het misschien ?

Geschreven door ive om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 28 maart 2006

De geur van jasmijn

De kamer geurt nog naar jasmijn
uit lang vervlogen zomertijd
de oude kast glimt weer van boenwas
maar de glorie is nu zijn glans wel kwijt

De deur vermolmde met herinneringen
frêle spinrag hecht zich aan de zoldering
het tapijt ligt nu verkleurd te soezen
geen tijd rest me toen ik met jou vlinders ving

De koffie geurt niet meer door de mooiste kamer
toch hangt de verse koekjesgeur nog in het kleed
waarop de vaas pronkte met wel duizend anjelieren
\'t leek net of je hand weer over mijn haren gleed
Ó

Geschreven door ive om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 25 maart 2006

Gelukkige zaterdag, oma

Het miezert zo’n klein beetje vanmorgen, maar toch valt het ochtendlicht ongegeneerd de slaapkamer binnen.
Even soezen nog kan zo heerlijk zijn op een zaterdagmorgen waarop je met de rest van je gezin even later ofwel allerlei uitgestelde karweitjes dient bij te klussen of keihard aan ’t blokken dient te slaan.
Nog wat gezellig onder het dek kruipen tot je ineens ver weg een vogel zijn luide lied hoort roepen: koekoek – koekoek – koekoek …
Wat een blije morgen, wat een zalig ochtendgloren.
Klaarwakker op het vroege uur rep je je fris en monter naar beneden om iedereen te voorzien van spijs en dranken aan de ontbijttafel.
Het druilerige zonnetje geeft echter ineens naarstig gouden bevelen en tovert een stralende gloed in het huis en op ieders gezicht.
Gezellig keuvelend worden de boterhammen met beleg naar binnen gewerkt en de koffie smaakt als nooit tevoren.
De ochtenden in het weekend zijn, als het enigszins mogelijk is, voor ons de momenten waar ieder zijn of haar verhaal kan doen en waar een kwinkslag en een ontspannen sfeer ons vaak de kans geven om even te relaxen na een erg drukke werkweek.
Deze nacht hadden we ook weer een klein logeetje. Yentl, onze oogappel, die altijd goedgezind wakker wordt en kraait dat het een lieve lust is. Haar grote blauwe kijkers schitteren als saffieren in een immer lachende snoet.
Heerlijk zo’n kleindochter. Je zou ze wel kunnen opeten en voor haar maak je nu extra tijd om haar te zien ontluiken tot hét superkind waar je haar voor houdt.
Buiten sneeuwt het intussen roze bloesems en de kleurrijke bloemen lokken ons gewoonweg in sneltempo naar de tuin.
De geur van vers gemaaid gras komt je even later tegemoet en de zilvergouden vissen in de vijver zwemmen net of hun leven er van afhangt onder invloed van het steeds warmer wordende zonnetje.
Ik toon die kleine meid hoe dolgele vlinders dansend de wereld verkennen, maar plots gonst er een dikke hommel langs mijn oor.
Geen paniek echter want dat brommende insect heeft geen oog voor ons, maar wel voor die dikke bloemknop achter in de tuin.
Fantastisch gevoel is het, dat kleine speelse ding op je arm, grijpend naar al wat ze tegen komt.
Het prille groen staat in zijn meest frisse kleedje te lonken en de kakelende kippen fascineren haar zo dat ze er even stil van wordt.
Een lentebriesje kust haar wangetjes en ze gilt het uit van pret.
Ik druk haar even dicht tegen me aan en besef maar al te goed dat ik dit kleine blonde schatje voor geen geld van de wereld meer zou kunnen missen.
Haar geur vertedert me zo en mijn ogen worden vochtig van ontroering en intens geluk.
Haar opa streelt over haar zijden haartjes en die klein uk wil ineens weer eens de grond op.
De adembenemend blauwe lucht begoochelt ons allen zo dat het een zonde zou zijn om op deze prachtige dag niet altijd in de buitenlucht te zijn.
Spijtig dat onze jongste dochter serieus dient te blokken, meer nog dan de voorbije jaren omdat zij normaliter afstudeert en er voor haar een geheel nieuwe toekomst wenkt.
Ik weet dat ze vandaag extra op haar tanden dient te bijten, maar toch kan ik het niet nalaten om haar naar buiten te roepen, eventjes maar.
Zo’n mooi weer vraagt immers gewoonweg om een zwierige dans op het gazon.
Die uitgelaten ukkepuk op de arm van een zingende tante gekoppeld aan een uitgelaten oma en niemand die ons gek gedoe kan gadeslaan.
Allez, ’t is toch te hopen, want tot nu toe was ik nog niet ècht gek verklaard, maar alles kan natuurlijk snel veranderen!

ã

Geschreven door ive om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 24 maart 2006

Valérie

Valérie was een heel sexy dame
haar stap was koket sensueel
haar figuurtje was buitengewoon prachtig
en als zij langsliep kreeg ieder zijn deel

De mannen konden weer lustig fluiten
en de meiden vergaten op slag hun dieet
want ze had van die volumineuze contouren
van diegene die men niet makkelijk vergeet

Maar Valérie kon de zon laten schijnen
voor arm, voor rijk, groot of klein
ja, als Valérie in de buurt was
dan wilde men graag bij haar zijn

Ó

Geschreven door ive om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 23 maart 2006

Vertederende onschuld

Omkransd door de reinheid van witte madeliefjes
de frele schoonheid van haar krullend haar
haar twinkelogen en haar rozeblozesnoetje
lijkt ze wel geroofd uit het werk van een groot kunstenaar.

Betoverd door een dartelgele flierefladdervlinder
die krinkelend rond haar danst met uitermate groot vertoon
de grijpgrage handjes vol enthousiasme uitgestoken
dit meisje is toch zo puur en overdadig schoon.

Huppelend veert zij door de groene weide
laaft zich aan de koesterende liefde van de grote man
en samen drinken ze met volle teugen van het leven
want vaders hand zal haar beschermen en zij geniet daarvan.

Geschreven door ive om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 22 maart 2006

Straal mijn kleine ster

Achter de nevelsluiers in het wolkendek
verschuilt zich soms een kleine ster
te schuchter om vaak op te lichten
lijkt ze van ons verwijderd, mijlenver.

Timide gluurt ze langs het maantje
naar al wat er zich hier op aard bevindt
zo verdrietig door haar oeverloze zorgen
denkt het dat niemand haar aardig vindt

Maar schitter toch, mijn lieve sterretje
toon dat je aan die grote hemel pronkt
verlicht de angstige wereld met je warmte
zo fel dat je kleine hart van vreugde bonkt

Vergeet je zorgen, gooi ze achter de wolken
en baadt ons allen in een gouden licht
weef je stralen ragfijn langs de nevelslierten
en strààl en strààl, beschouw het als je plicht!

Ó

Geschreven door ive om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 17 maart 2006

Vertel hem niet

Doe het raam maar dicht
en sluit de uren buiten
de warmte koestert je
kille lichaam wel
vertel het kind maar over
de zingende bergen en
de immens blauwe lucht
leer het luisteren
naar de fluisterende winden
en de zoevende vlerken
van een adelaar op zijn
avontuurlijke vlucht

maar

spreek niet over
de vernietigende cellen
of de pijn die woekert in
zijn nog zo jong bestaan
hij zou het het niet begrijpen
hij zou het gewoon niet
kùnnen begrijpen
wat hij jou of
al de andere mensen
toch ooit in zijn leven
moet hebben misdaan

Geschreven door ive om 16:31 Reageer op dit bericht

Dinsdag 7 maart 2006

Dit moment

Dit is het moment dat ik koester in mijn hart
dat ik me zal herinneren op die ogenblikken
dat ik bang ben of verward
dat ik aan zal voelen als de frisse druppel water
die aan mijn gebarsten lippen kleeft
als ik ziek ben of verlaten en denk
dat ik geheel ben opgeleefd
geen gouden inkt kan het beschrijven
een dichter vindt de juiste woorden niet
geen meesterwerk kan ook maar even tonen
wat dit ogenblik mij biedt
ik zal me warmen aan de loutering
aan de liefde en de ijlende tijd
ik zal het uitschreeuwen in mijn dromen
of als onmacht mijn lichaam ooit in tweeën splijt
het zal me helen
het zal me laven
het zal me dragen
over alle wolken heen
want door jouw toedoen
gewoonweg door jouw \'zijn\'
overstijg ik werkelijk àlles
om mij heen

©

Geschreven door ive om 14:09 Reageer op dit bericht

Dinsdag 28 februari 2006

Onderstenboven

Oh klokje, jij komt aarzelend piepen
haast breekbaar tussen het stugge gras,
en ik krijg hier vanbinnen zo'n warm gevoel
er ontstijgt uit mijn wezen zo'n blij gejoel
dat ik zou willen dat ik een schilder was.

Dan penseelde ik jouw prille aanwezigheid
in teder wit, haast breekbaar als porselein
en een tikje magie van nog sluimerend groen
waarvoor ik haast een wonder zou doen
want jouw schoonheid maakt me zo klein.

Maar aan mij ging een kunstenaar verloren
ook al ben ik hoteldebotel van jou
jouw schoonheid kan ik enkel bezingen
omdat mijn ogen terug open gingen
en ik nu van vervoering in zwijm vallen zou.

Geschreven door ive om 20:17 1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 19 februari 2006

De ziel van een dichter

Er kleven tranen aan zijn
dichtersziel en onrust
vervult haast iedere porie
van zijn woordenloze geest

Een leegte woekert in zijn
dichtershart en wonden
worden niet geheeld
het vergt gewoon te veel verdriet

Er sijpelt wanhoop in zijn
dichtersgeest en geen mens
heeft weet van zijn gekwelde ziel
het onkruid wordt niet meer gewied

Geschreven door ive om 00:00 Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Ive's Carpe Diem