Lichtdraden

Zaterdag 1 april 2006

Mijn \'strakke kontje\'

Eén ding staat voor mij vast : als ik vanaf vandaag als 'man' door het leven zou gaan, wenste ik wel één ding te behouden, namelijk m'n strakke kontje.
Al vanaf m'n pubertijd ben ik, als vrouw, over één ding tevreden aan mijn lichaam en dat is wel m'n stevige, strakke kontje.
Voor de rest heb ik het niet zo hoog op met mijn vrouwelijke contouren en de rest van mijn uiterlijke kenmerken.
Opgelet : er lopen nog heel wat lelijkere individuen over de aardkloot, maar ik vind mezelf niet zo'n uitermate adembenemende schoonheid; niet zo'n 'stoot', zullen we maar zeggen.
Maar vermits ik dan toch mijn vrouw-zijn zou ruilen met een 'wezen' dat we gemakshalve 'een man' zullen noemen, wens ik wel degelijk over dat bewuste achterwerk te beschikken, waar vrouwen (ik heb het hier niet direct over mezelf, geobsedeerde lezer) van in extase kunnen raken.
Eén ding kon ik misschien ook wel behouden en dat zijn mijn natuurlijke krullen en mooi gebit.
Want een man met krullen, mooie tanden en een strak kontje ... mmmm.
Welke naam zou ik mezelf cadeau doen, laat eens denken : Adonis of Brad of Pierce ?
Ach dat maakt me niet zoveel uit als ik er maar een beetje goed uit zou zien.
En ik wilde nu blauwe ogen dit maal en blond haar, een sensuele mond en stoere borst.
Zo ééntje waar het heerlijk is om hoofd op te laten rusten, uuuurenlang.
Als ik er dan ook nog in slaagde om mijn toch wel hemelse figuur in zo'n strakke jeans te wurmen en een gezond-bruine kleur te bewaren het hele jaar door, dan voelde ik me de koning te rijk of toch gewoon een echte macho.
Vermits ik er dan uit zou zien als Brad Pitt in zijn beste dagen; over het goede karakter zou beschikken van zo iemand als Father Franciscus (da's een broer van Mother Theresa) en diezelfde subtiele humor zou geërfd hebben als één van de allerbeste komieken, werd ik door zowat iedere vrouw aanbeden en werd vervolgens getracteerd op de heerlijkste diners. Men overlaadde me met exquise wijnen in wereldvermaarde restaurants.
Ik hoefde mijn huis of auto niet zelf te verdienen of er enkele partijtjes tennis voor te winnen, maar werd gewoonweg gesponsord door dat wereldberoemde merk van die drank ... euh hoe heet het alweer, enfin 't ziet er zwart uit en smaakt zeer zoet; allez kan nu niet direct op de naam komen.
Voor mannen van mijn kaliber zou immers alle poorten opengaan, zelfs diegenen waarvan men de sleutels al jaren kwijt is.
Als ik man werd, dan werd ik er één om van te snoepen; om te liefkozen; om nagefloten te worden, gewoon om sito-presto de grootste doodzonde voor te begaan.
Als dat allemaal niet weggelegd is voor mij, wel dan blijf ik doodgewoon een vrouw.
Een vrouw met aubergine-rode krullen (op 't moment toch, want kleuren maken dé vrouw) en kastanjebruine ogen maar ... met een strak kontje.
Veel heb ik immers niet om uitbundig over te doen, maar datgene waar ik een ietsiepietsie trots op ben, wil ik graag behouden.
Mag het misschien ?

©

Geschreven door ive om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 28 maart 2006

De geur van jasmijn

De kamer geurt nog naar jasmijn
uit lang vervlogen zomertijd
de oude kast glimt weer van boenwas
maar de glorie is nu zijn glans wel kwijt

De deur vermolmde met herinneringen
frêle spinrag hecht zich aan de zoldering
het tapijt ligt nu verkleurd te soezen
geen tijd rest me toen ik met jou vlinders ving

De koffie geurt niet meer door de mooiste kamer
toch hangt de verse koekjesgeur nog in het kleed
waarop de vaas pronkte met wel duizend anjelieren
\'t leek net of je hand weer over mijn haren gleed
Ó

Geschreven door ive om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 25 maart 2006

Gelukkige zaterdag, oma

Het miezert zo’n klein beetje vanmorgen, maar toch valt het ochtendlicht ongegeneerd de slaapkamer binnen.
Even soezen nog kan zo heerlijk zijn op een zaterdagmorgen waarop je met de rest van je gezin even later ofwel allerlei uitgestelde karweitjes dient bij te klussen of keihard aan ’t blokken dient te slaan.
Nog wat gezellig onder het dek kruipen tot je ineens ver weg een vogel zijn luide lied hoort roepen: koekoek – koekoek – koekoek …
Wat een blije morgen, wat een zalig ochtendgloren.
Klaarwakker op het vroege uur rep je je fris en monter naar beneden om iedereen te voorzien van spijs en dranken aan de ontbijttafel.
Het druilerige zonnetje geeft echter ineens naarstig gouden bevelen en tovert een stralende gloed in het huis en op ieders gezicht.
Gezellig keuvelend worden de boterhammen met beleg naar binnen gewerkt en de koffie smaakt als nooit tevoren.
De ochtenden in het weekend zijn, als het enigszins mogelijk is, voor ons de momenten waar ieder zijn of haar verhaal kan doen en waar een kwinkslag en een ontspannen sfeer ons vaak de kans geven om even te relaxen na een erg drukke werkweek.
Deze nacht hadden we ook weer een klein logeetje. Yentl, onze oogappel, die altijd goedgezind wakker wordt en kraait dat het een lieve lust is. Haar grote blauwe kijkers schitteren als saffieren in een immer lachende snoet.
Heerlijk zo’n kleindochter. Je zou ze wel kunnen opeten en voor haar maak je nu extra tijd om haar te zien ontluiken tot hét superkind waar je haar voor houdt.
Buiten sneeuwt het intussen roze bloesems en de kleurrijke bloemen lokken ons gewoonweg in sneltempo naar de tuin.
De geur van vers gemaaid gras komt je even later tegemoet en de zilvergouden vissen in de vijver zwemmen net of hun leven er van afhangt onder invloed van het steeds warmer wordende zonnetje.
Ik toon die kleine meid hoe dolgele vlinders dansend de wereld verkennen, maar plots gonst er een dikke hommel langs mijn oor.
Geen paniek echter want dat brommende insect heeft geen oog voor ons, maar wel voor die dikke bloemknop achter in de tuin.
Fantastisch gevoel is het, dat kleine speelse ding op je arm, grijpend naar al wat ze tegen komt.
Het prille groen staat in zijn meest frisse kleedje te lonken en de kakelende kippen fascineren haar zo dat ze er even stil van wordt.
Een lentebriesje kust haar wangetjes en ze gilt het uit van pret.
Ik druk haar even dicht tegen me aan en besef maar al te goed dat ik dit kleine blonde schatje voor geen geld van de wereld meer zou kunnen missen.
Haar geur vertedert me zo en mijn ogen worden vochtig van ontroering en intens geluk.
Haar opa streelt over haar zijden haartjes en die klein uk wil ineens weer eens de grond op.
De adembenemend blauwe lucht begoochelt ons allen zo dat het een zonde zou zijn om op deze prachtige dag niet altijd in de buitenlucht te zijn.
Spijtig dat onze jongste dochter serieus dient te blokken, meer nog dan de voorbije jaren omdat zij normaliter afstudeert en er voor haar een geheel nieuwe toekomst wenkt.
Ik weet dat ze vandaag extra op haar tanden dient te bijten, maar toch kan ik het niet nalaten om haar naar buiten te roepen, eventjes maar.
Zo’n mooi weer vraagt immers gewoonweg om een zwierige dans op het gazon.
Die uitgelaten ukkepuk op de arm van een zingende tante gekoppeld aan een uitgelaten oma en niemand die ons gek gedoe kan gadeslaan.
Allez, ’t is toch te hopen, want tot nu toe was ik nog niet ècht gek verklaard, maar alles kan natuurlijk snel veranderen!

ã

Geschreven door ive om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 24 maart 2006

Valérie

Valérie was een heel sexy dame
haar stap was koket sensueel
haar figuurtje was buitengewoon prachtig
en als zij langsliep kreeg ieder zijn deel

De mannen konden weer lustig fluiten
en de meiden vergaten op slag hun dieet
want ze had van die volumineuze contouren
van diegene die men niet makkelijk vergeet

Maar Valérie kon de zon laten schijnen
voor arm, voor rijk, groot of klein
ja, als Valérie in de buurt was
dan wilde men graag bij haar zijn

Ó

Geschreven door ive om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 23 maart 2006

Vertederende onschuld

Omkransd door de reinheid van witte madeliefjes
de frele schoonheid van haar krullend haar
haar twinkelogen en haar rozeblozesnoetje
lijkt ze wel geroofd uit het werk van een groot kunstenaar.

Betoverd door een dartelgele flierefladdervlinder
die krinkelend rond haar danst met uitermate groot vertoon
de grijpgrage handjes vol enthousiasme uitgestoken
dit meisje is toch zo puur en overdadig schoon.

Huppelend veert zij door de groene weide
laaft zich aan de koesterende liefde van de grote man
en samen drinken ze met volle teugen van het leven
want vaders hand zal haar beschermen en zij geniet daarvan.

Ó

Geschreven door ive om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 22 maart 2006

Straal mijn kleine ster

Achter de nevelsluiers in het wolkendek
verschuilt zich soms een kleine ster
te schuchter om vaak op te lichten
lijkt ze van ons verwijderd, mijlenver.

Timide gluurt ze langs het maantje
naar al wat er zich hier op aard bevindt
zo verdrietig door haar oeverloze zorgen
denkt het dat niemand haar aardig vindt

Maar schitter toch, mijn lieve sterretje
toon dat je aan die grote hemel pronkt
verlicht de angstige wereld met je warmte
zo fel dat je kleine hart van vreugde bonkt

Vergeet je zorgen, gooi ze achter de wolken
en baadt ons allen in een gouden licht
weef je stralen ragfijn langs de nevelslierten
en strààl en strààl, beschouw het als je plicht!

Ó

Geschreven door ive om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 17 maart 2006

Vertel hem niet

Doe het raam maar dicht
en sluit de uren buiten
de warmte koestert je
kille lichaam wel
vertel het kind maar over
de zingende bergen en
de immens blauwe lucht
leer het luisteren
naar de fluisterende winden
en de zoevende vlerken
van een adelaar op zijn
avontuurlijke vlucht

maar

spreek niet over
de vernietigende cellen
of de pijn die woekert in
zijn nog zo jong bestaan
hij zou het het niet begrijpen
hij zou het gewoon niet
kùnnen begrijpen
wat hij jou of
al de andere mensen
toch ooit in zijn leven
moet hebben misdaan

©

Geschreven door ive om 16:31 Reageer op dit bericht

Dinsdag 7 maart 2006

Dit moment

Dit is het moment dat ik koester in mijn hart
dat ik me zal herinneren op die ogenblikken
dat ik bang ben of verward
dat ik aan zal voelen als de frisse druppel water
die aan mijn gebarsten lippen kleeft
als ik ziek ben of verlaten en denk
dat ik geheel ben opgeleefd
geen gouden inkt kan het beschrijven
een dichter vindt de juiste woorden niet
geen meesterwerk kan ook maar even tonen
wat dit ogenblik mij biedt
ik zal me warmen aan de loutering
aan de liefde en de ijlende tijd
ik zal het uitschreeuwen in mijn dromen
of als onmacht mijn lichaam ooit in tweeën splijt
het zal me helen
het zal me laven
het zal me dragen
over alle wolken heen
want door jouw toedoen
gewoonweg door jouw \'zijn\'
overstijg ik werkelijk àlles
om mij heen

©

Geschreven door ive om 14:09 Reageer op dit bericht

Dinsdag 28 februari 2006

Onderstenboven

Oh klokje, jij komt aarzelend piepen
haast breekbaar tussen het stugge gras,
en ik krijg hier vanbinnen zo'n warm gevoel
er ontstijgt uit mijn wezen zo'n blij gejoel
dat ik zou willen dat ik een schilder was.

Dan penseelde ik jouw prille aanwezigheid
in teder wit, haast breekbaar als porselein
en een tikje magie van nog sluimerend groen
waarvoor ik haast een wonder zou doen
want jouw schoonheid maakt me zo klein.

Maar aan mij ging een kunstenaar verloren
ook al ben ik hoteldebotel van jou
jouw schoonheid kan ik enkel bezingen
omdat mijn ogen terug open gingen
en ik nu van vervoering in zwijm vallen zou.

©

Geschreven door ive om 20:17 1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 19 februari 2006

De ziel van een dichter

Er kleven tranen aan zijn
dichtersziel en onrust
vervult haast iedere porie
van zijn woordenloze geest

Een leegte woekert in zijn
dichtershart en wonden
worden niet geheeld
het vergt gewoon te veel verdriet

Er sijpelt wanhoop in zijn
dichtersgeest en geen mens
heeft weet van zijn gekwelde ziel
het onkruid wordt niet meer gewied

©

Geschreven door ive om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 13 februari 2006

De morgen is bijna voorbij

De morgen is bijna voorbij
de geur van koffie geheel vervlogen
de poes spint de laatste restjes weg
van even in mezelf te zijn

De uren tikken dagen rijgen
als snoeren aan elkaar en ik
geraak niet in het schrijdend tempo
omdat ik met heel veel vragen zit

De avond komt al aangewankeld
beschaduwt het fruit vol grilligheid
ik denk te veel beslis te weinig en
veeg de laatste kruimels van ' t ontbijt

©

Geschreven door ive om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 23 januari 2006

Twee paar handen

Verstrengeld, twee paar handen
als worteltronken die verweven zijn,
en in de glooing van beider palmen
kronkelt zich de levenslijn

Het bloed in blauwgekleurde aderen
wordt gestadig voortgestuwd
\'t suizend kloppen van twee harten
wanneer de onrust wordt geluwd

\'t Tastbaar voelen van grote waarden
als troost of onstuimig liefdesspel,
zonder woorden, zonder aarzelen
na al die tijd kennen ze elkander wel

©

Geschreven door ive om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Vrijdag 20 januari 2006

Huppelen

Ik zou nog éénmaal eens heel graag huppelen
met m'n boodschappentas in de hand,
en opnieuw 'hinkepootje' spelen
terwijl de zon op onze snoeten brandt

Ik zie m'n dochters weer lachen en gieren
en het uitproesten van uitbundige pret
omdat wij gearmd over het muurtje liepen
dat hiervoor speciaal voor ons werd gezet

En ik zie weer die vragende, verwijtende blikken
van mensen die blijkbaar nog nooit voordien
twee kinderen en hun doldwaze moeder
met pretlichtjes in d'ogen hadden gezien

Maar moeders letten niet op die stuurse gezichten
die ze passeren op zo'n heerlijke zomerse dag
ze genieten enkel van hun schatten van kinderen
en van hun kostbare klaterende lach

Neen, nooit vergeet ik die zo mooie marktdag
ik viel toen, voor 't eerst, ineens uit m'n rol
't Ging me niet aan wat al d'anderen van ons dachten
zij keken zuur maar wij hadden ongelooflijk veel lol!

©

Geschreven door ive om 16:04 Reageer op dit bericht

Dinsdag 17 januari 2006

Patiënt

Vastgeklonken aan het leven,
tergend eenzaam en vreselijk bang,
't doodgewaande menszijn
enkel schimmen op 't behang

Dof jouw ogen en je huidskleur
hersenspinsels in je hoofd
uitgemergeld is je lichaam
en al je dromen, uitgedoofd

Pillen moeten 't verdriet doen slijten,
maakten jouw vrouwzijn tot een beest
opgesloten zonder te beseffen
hoe je leven eens is geweest

'k Heb zo'n heimwee naar de jaren
dat ik jouw vriendschap heb gekend
geen enkel teken van herkenning,
ik besef ineens dat Jij er niet meer bent!

©

Geschreven door ive om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 16 januari 2006

Zielig

Robuust en in al m'n glorie
doorklief ik de mistige nevellucht.
even statig als de hoogste toren
sla ik voor niemand nog op de vlucht

Geruisloos incasseer ik regenvlagen
en zware stormwinden keer op keer,
zonder ooit ook nog te buigen
hou ik feilloos stand, zonder meer

Jij kan blazen, bleren, blaten,
jij schopt overal wild om je heen
jij kan jennen, tergen en verraden,
en voelt je dan eenzaam en alleen

Ach, jij met je kop vol muizenissen
en je gezanik tegen ieder die je ziet,
wees niet zo 'n klein en zielig mensje,
hou op en doe jezelf niet zo'n verdriet

Stop je pessimisme waar je 't steken wil
maar trek de deur zachtjes achter je dicht
want ik geniet er van om eens te pronken
als een statige toren, in volle zonnelicht!

©

Geschreven door ive om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 8 januari 2006

Luister

Luister naar 't getinkel van de klokken
hoor dat zilveren gekling
ze voorspellen heel veel vreugde
klingel, klangel, tingeling
Luister naar die honigzoete tonen
van het witte bruiloftsfeest
een nieuw begin dat ze voorspellen
dra naakt de geboortegeest
Tjingel, tjangel al die bellen
klanken zwellen luider aan
zingen, swingen, lachen, dwingen
en laten je in extase gaan
Hoor die klokken, bronzen klanken
't naderend einde van de tijd
huilen om een naderend einde
wenen om een verloren strijd
Hoor de angst van donderklokken
dreigt de oorlog, proef de dood
ze braken op de pas gedolven graven
krakende barsten, de hoogste nood
Hoor ze rollen, hollen, tollen,
schreeuwen, kronkelende pijn
hoor ze smeken; hoor ze breken
M'n God, dit moet het einde zijn

©

Geschreven door ive om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Vrijdag 6 januari 2006

Hef je hoofd

Hef je hoofd mijn lieve jongen
hef alsjeblieft je fiere hoofd
neen jouw lied is niet uitgezongen
je bent enkel wat verdoofd

Veeg weg die tranen op je wangen
schreeuw gerust de longen uit je lijf
ook al namen ze je gevangen
weet dat ik naast je zijde blijf

Ze zullen je bespotten en verachten
ze zullen je vernederen keer op keer
maar jij blijft steeds in mijn gedachten
ook al bestaat voor jou geen morgen meer

Hef toch je hoofd mijn lieve jongen
recht fier je schouders en je rug
ook al heb je ons samenzijn nu verdrongen
ooit zien wij mekaar terug!

©

Geschreven door ive om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 4 januari 2006

Ik laat je vrij ... (uit dankbare herinnering schreef ik lang geleden deze tekst)

Is de hemel niet meer zo blauw of het gras wat minder groen?
Vliegen de duiven niet meer zo hoog of schijnt de zon wat minder warm ?
Niets lijkt nog hetzelfde nu jij verder trok!
Jij nam een beetje mee van elk van ons op de lange, stofferige weg naar de horizon.
Ginder wuift de vrede, lacht de rust jou toe.
Je bent moe en vitaal; verdrietig en blij; je bent eenzaam en onder vrienden.
Maar de weg is lang, de tocht is eindeloos en de nacht is donker.
Doch als je van iemand houdt, als je liefhebt als geen ander, als je hart vervult is van tedere gevoelens, kan niets of niemand je tegenhouden.
Kom, ik reik je de hand en draag je verder over de wolken naar de einder, naar dromenland.
Het mulle, witte zand is er als van zuiver kristal.
De bomen zijn als smaragden obstakels en de waterbron lijkt gemaakt van zilveren vreugdentranen.
Geruisloze vrede; hevige vrede; dankbare vrede ... eindelijk vrede!
Teder en zacht strijgen de aan te raken dromen ten hemel op.
Lijkt de hemel iets minder blauw of wordt het gras heel donker groen ?
De duiven vliegen hoger nog door het hemelspan en de zon dreigt neer te vallen.
Hoop, mijn vriend, geloof en blijf in liefde geborgen!
Sluimer zacht als in de moederschoot ...
Ik heb je lief en zal je sussen als je verdrietig word.
Ik zal je troosten als tranen je ogen vullen en ik zal je strelen als je hoofd niet meer zo fier opgeheven blijven kan.
Ik zal je voeden als de honger aan je knaagt en ik zal met je bidden als de weg naar die verre einder steeds maar langer wordt.
Je dromen zal ik vangen in mijn beide handen en strooien voor je voeten uit zodat je de blaren van vermoeidheid niet meer voelt.
Ik zal je ogen zijn in het donker en je schouders als je niets meer torsen kan.
Ik zal je leiden naar de vrede want je lijkt nu toch zo verschrikkelijk bang.
De hemel wordt alsmaar grauwer en het groene gras lijkt zelfs een beetje dor.
De duiven werpen zich te pletter en jij wordt van je tocht zo moe ...
Maar ginder aan de verre, donkere einder daar straalt ineens een felle zon ...
Een zon die alles doet zinderen van vrede; een zon die alles overwon!
Kom, ik zal je dragen over de wolken en ik geef je mijn héle hart.
Want vanaf nu zal jij me voor gevaar behoeden en als de pijn en smart mijn leven gaan beheersen, dan zal jij naast me staan en zacht je hand op m'n schouder laten rusten.
En als mijn dromen zouden breken op muren van afgunst en onverschilligheid, dan zul jij nog altijd voor mij blijven verder zorgen en mijn ogen sluiten voor bitterheid.
Mijn vriend, mijn liefste, mijn hele leven ... ik zal je missen op je lange, eenzame maar oh-zo vreedzame tocht; de tocht die je eindelijk alles zal geven; de tocht die je laatste wordt.

©

Geschreven door ive om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Dinsdag 3 januari 2006

De wind

Ik luister naar de wind die
ruisend door de bomen gaat
en 't lijkt net of deze klank
uit een mooie melodie bestaat
woorden nestelen zich in m'n hoofd
vormen ritmische zinnen
toch kan in feite enkel de wind zelf
zijn eigen lied beginnen

Je hoort in z'n gezang een symfonie
van duizenden akkoorden
vermoedelijk waren er voor mij
zovelen die ook ditzelfde hoorden
toch kan ik niet vatten wat er zich
in zijn klanken echt verschuilt
soms lijkt het net of hij zucht
of fluistert of lacht of zachtjes huilt

...

Maar evenzeer als hij menigmaal
het hoge gras wil aaien
kan hij ontaarden in een tomeloze woede
en is hij niet te paaien
hij rolt en buldert en huilt en tiert
in een niets ontziend geweld
en op die momenten lijkt het wel
of ons laatste uur is geteld

Boven de zee blaast hij vervaarlijke golven
als waren het hele hoge bergen
en hij schept er plezier in om
hele stoere zeelui gewoon gek te tergen
hij splijt dikke bomen tot lucifers
katapulteert huizen gewoon tot gruis
en onder zijn laaiende toorn
vergaan er schepen met man en muis

...

Maar even snel als hij zijn verderf
over de aarde laat donderen
herpakt hij zich en kan ik me weer
over zijn lieflijkheid verwonderen
als neuriet er een zoetgevooisde stem
over de platgewalste velden
en pronken er aan de einder
scheef geblazen eiken als 'ware' helden

Op dit moment lig ik echter stil te luisteren
naar een fluisterende wind
die als een minnestreel betoverende woorden
met zijn klank verbindt
terwijl ik ademloos luister
wil ik gewoonweg een beetje dromen
over al de dingen die ik al weet
maar ook over wat er nog gaat komen

...

Slaap overvalt me in mijn bed
terwijl ik luister naar mijn eigen zwijgen
vermoeidheid doet me naar
de wijde armen van Morpheus neigen
ik verzink in een diepe slaap
terwijl de nacht me in zijn armen sluit
en buiten fluistert de zachte wind
weer zijn romantisch mooi geluid

©

Geschreven door ive om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Ive's Carpe Diem