Valérie

Omkransd door de reinheid van witte madeliefjes
de frele schoonheid van haar krullend haar
haar twinkelogen en haar rozeblozesnoetje
lijkt ze wel geroofd uit het werk van een groot kunstenaar.

Betoverd door een dartelgele flierefladdervlinder
die krinkelend rond haar danst met uitermate groot vertoon
de grijpgrage handjes vol enthousiasme uitgestoken
dit meisje is toch zo puur en overdadig schoon.

Huppelend veert zij door de groene weide
laaft zich aan de koesterende liefde van de grote man
en samen drinken ze met volle teugen van het leven
want vaders hand zal haar beschermen en zij geniet daarvan.

Ó

Timide gluurt ze langs het maantje
naar al wat er zich hier op aard bevindt
zo verdrietig door haar oeverloze zorgen
denkt het dat niemand haar aardig vindt

Maar schitter toch, mijn lieve sterretje
toon dat je aan die grote hemel pronkt
verlicht de angstige wereld met je warmte
zo fel dat je kleine hart van vreugde bonkt

Vergeet je zorgen, gooi ze achter de wolken
en baadt ons allen in een gouden licht
weef je stralen ragfijn langs de nevelslierten
en strààl en strààl, beschouw het als je plicht!

Ó

Doe het raam maar dicht
en sluit de uren buiten
de warmte koestert je
kille lichaam wel
vertel het kind maar over
de zingende bergen en
de immens blauwe lucht
leer het luisteren
naar de fluisterende winden
en de zoevende vlerken
van een adelaar op zijn
avontuurlijke vlucht

maar

spreek niet over
de vernietigende cellen
of de pijn die woekert in
zijn nog zo jong bestaan
hij zou het het niet begrijpen
hij zou het gewoon niet
kùnnen begrijpen
wat hij jou of
al de andere mensen
toch ooit in zijn leven
moet hebben misdaan

©

Dan penseelde ik jouw prille aanwezigheid
in teder wit, haast breekbaar als porselein
en een tikje magie van nog sluimerend groen
waarvoor ik haast een wonder zou doen
want jouw schoonheid maakt me zo klein.

Maar aan mij ging een kunstenaar verloren
ook al ben ik hoteldebotel van jou
jouw schoonheid kan ik enkel bezingen
omdat mijn ogen terug open gingen
en ik nu van vervoering in zwijm vallen zou.

©

©

De morgen is bijna voorbij
de geur van koffie geheel vervlogen
de poes spint de laatste restjes weg
van even in mezelf te zijn

De uren tikken dagen rijgen
als snoeren aan elkaar en ik
geraak niet in het schrijdend tempo
omdat ik met heel veel vragen zit

De avond komt al aangewankeld
beschaduwt het fruit vol grilligheid
ik denk te veel beslis te weinig en
veeg de laatste kruimels van ' t ontbijt

©

Verstrengeld, twee paar handen
als worteltronken die verweven zijn,
en in de glooing van beider palmen
kronkelt zich de levenslijn

Het bloed in blauwgekleurde aderen
wordt gestadig voortgestuwd
\'t suizend kloppen van twee harten
wanneer de onrust wordt geluwd

\'t Tastbaar voelen van grote waarden
als troost of onstuimig liefdesspel,
zonder woorden, zonder aarzelen
na al die tijd kennen ze elkander wel

©

                                    ©

                            ©

Geruisloos incasseer ik regenvlagen
en zware stormwinden keer op keer,
zonder ooit ook nog te buigen
hou ik feilloos stand, zonder meer

Jij kan blazen, bleren, blaten, 
jij schopt overal wild om je heen
jij kan jennen, tergen en verraden, 
en voelt je dan eenzaam en alleen 

Ach, jij met je kop vol muizenissen
en je gezanik tegen ieder die je ziet,
wees niet zo 'n klein en zielig mensje,
hou op en doe jezelf niet zo'n verdriet

Stop je pessimisme waar je 't steken wil 
maar trek de deur zachtjes achter je dicht
want ik geniet er van om eens te pronken 
als een statige toren, in volle zonnelicht!

                          ©

Luister naar 't getinkel van de klokken
hoor dat zilveren gekling
ze voorspellen heel veel vreugde
klingel, klangel, tingeling
Luister naar die honigzoete tonen
van het witte bruiloftsfeest
een nieuw begin dat ze voorspellen
dra naakt de geboortegeest
Tjingel, tjangel al die bellen
klanken zwellen luider aan
zingen, swingen, lachen, dwingen
en laten je in extase gaan
Hoor die klokken, bronzen klanken
't naderend einde van de tijd
huilen om een naderend einde
wenen om een verloren strijd
Hoor de angst van donderklokken
dreigt de oorlog, proef de dood
ze braken op de pas gedolven graven
krakende barsten, de hoogste nood
Hoor ze rollen, hollen, tollen,
schreeuwen, kronkelende pijn
hoor ze smeken; hoor ze breken
M'n God, dit moet het einde zijn

©

                           ©

©

Ik luister naar de wind die
ruisend door de bomen gaat
en 't lijkt net of deze klank
uit een mooie melodie bestaat
woorden nestelen zich in m'n hoofd
vormen ritmische zinnen
toch kan in feite enkel de wind zelf
zijn eigen lied beginnen

Je hoort in z'n gezang een symfonie
van duizenden akkoorden
vermoedelijk waren er voor mij
zovelen die ook ditzelfde hoorden
toch kan ik niet vatten wat er zich
in zijn klanken echt verschuilt
soms lijkt het net of hij zucht
of fluistert of lacht of zachtjes huilt
 
...


Maar evenzeer als hij menigmaal
het hoge gras wil aaien
kan hij ontaarden in een tomeloze woede
en is hij niet te paaien
hij rolt en buldert en huilt en tiert
in een niets ontziend geweld
en op die momenten lijkt het wel
 of ons laatste uur is geteld

Boven de zee blaast hij vervaarlijke golven
als waren het hele hoge bergen
en hij schept er plezier in om
hele stoere zeelui gewoon gek te tergen
hij splijt dikke bomen tot lucifers
katapulteert huizen gewoon tot gruis
en onder zijn laaiende toorn
vergaan er schepen met man en muis

...


Maar even snel als hij zijn verderf
over de aarde laat donderen
herpakt hij zich en kan ik me weer
over zijn lieflijkheid verwonderen
als neuriet er een zoetgevooisde stem
over de platgewalste velden
en pronken er aan de einder
scheef geblazen eiken als 'ware' helden

Op dit moment lig ik echter stil te luisteren
 naar een fluisterende wind
die als een minnestreel betoverende woorden
met zijn klank verbindt
terwijl ik ademloos luister
wil ik gewoonweg een beetje dromen
over al de dingen die ik al weet
 maar ook over wat er nog gaat komen

...


Slaap overvalt me in mijn bed
terwijl ik luister naar mijn eigen zwijgen
vermoeidheid doet me naar
de wijde armen van Morpheus neigen
ik verzink in een diepe slaap
terwijl de nacht me in zijn armen sluit
en buiten fluistert de zachte wind
weer zijn romantisch mooi geluid

©

Als de middagzon haar glinsters door de hemel schiet
en de schaduw van een boom een beetje koelte geeft
als 't gefluit van een vogel overgaat in een lentelied
dan voel ik dat m'n hele lijf van pure liefde beeft

Als het duister 's avonds zachtjes langs de huizen streelt
en de nacht eindelijk rust geeft aan dit jachtige leven
als de stilte mijn eigen wereld schoorvoetend binnentreedt
dan wil ik je weer mijn allesomvattende warmte geven

Noem mij misschien té sentimenteel, té onvolwassen
noem mij gerust 'zeemzoeterig', als je dat wil
maar geloof me : moesten ze jou bij mij verkassen
dan word ik gewoonweg heel erg stil 
                            

                                              ©