Luister

                           ©

©

Ik luister naar de wind die
ruisend door de bomen gaat
en 't lijkt net of deze klank
uit een mooie melodie bestaat
woorden nestelen zich in m'n hoofd
vormen ritmische zinnen
toch kan in feite enkel de wind zelf
zijn eigen lied beginnen

Je hoort in z'n gezang een symfonie
van duizenden akkoorden
vermoedelijk waren er voor mij
zovelen die ook ditzelfde hoorden
toch kan ik niet vatten wat er zich
in zijn klanken echt verschuilt
soms lijkt het net of hij zucht
of fluistert of lacht of zachtjes huilt
 
...


Maar evenzeer als hij menigmaal
het hoge gras wil aaien
kan hij ontaarden in een tomeloze woede
en is hij niet te paaien
hij rolt en buldert en huilt en tiert
in een niets ontziend geweld
en op die momenten lijkt het wel
 of ons laatste uur is geteld

Boven de zee blaast hij vervaarlijke golven
als waren het hele hoge bergen
en hij schept er plezier in om
hele stoere zeelui gewoon gek te tergen
hij splijt dikke bomen tot lucifers
katapulteert huizen gewoon tot gruis
en onder zijn laaiende toorn
vergaan er schepen met man en muis

...


Maar even snel als hij zijn verderf
over de aarde laat donderen
herpakt hij zich en kan ik me weer
over zijn lieflijkheid verwonderen
als neuriet er een zoetgevooisde stem
over de platgewalste velden
en pronken er aan de einder
scheef geblazen eiken als 'ware' helden

Op dit moment lig ik echter stil te luisteren
 naar een fluisterende wind
die als een minnestreel betoverende woorden
met zijn klank verbindt
terwijl ik ademloos luister
wil ik gewoonweg een beetje dromen
over al de dingen die ik al weet
 maar ook over wat er nog gaat komen

...


Slaap overvalt me in mijn bed
terwijl ik luister naar mijn eigen zwijgen
vermoeidheid doet me naar
de wijde armen van Morpheus neigen
ik verzink in een diepe slaap
terwijl de nacht me in zijn armen sluit
en buiten fluistert de zachte wind
weer zijn romantisch mooi geluid

©

Als de middagzon haar glinsters door de hemel schiet
en de schaduw van een boom een beetje koelte geeft
als 't gefluit van een vogel overgaat in een lentelied
dan voel ik dat m'n hele lijf van pure liefde beeft

Als het duister 's avonds zachtjes langs de huizen streelt
en de nacht eindelijk rust geeft aan dit jachtige leven
als de stilte mijn eigen wereld schoorvoetend binnentreedt
dan wil ik je weer mijn allesomvattende warmte geven

Noem mij misschien té sentimenteel, té onvolwassen
noem mij gerust 'zeemzoeterig', als je dat wil
maar geloof me : moesten ze jou bij mij verkassen
dan word ik gewoonweg heel erg stil 
                            

                                              ©

Maar camouflage door wat plamuursel,
vederlicht, maar soms ook klieder-hard
iedere groef kent zijn geheimen
maar maakt mijn gezicht ook zo apart.
soms wat slikken, soms wat zeuren,
soms ook klaag ik steen en been,
maar moest ik ze allemaal voorgoed kwijt zijn,
'k zou ze missen één voor één.

Maar in mijn brein wil ik wel geen muizinissen,
'k wil geen gepieker of doemdenkerij,
'k swing ze de pan uit al die vervlogen jaren
want ze gingen veel te vlug voorbij.
'k vlecht wel verder aan de komende kraaienpootjes
en verweef ze tot een maskertje van puur graniet
maar mijn jeugdigheid wil ik wel blijven behouden
want anders doe ik zoveel kijklustigen te veel verdriet.



©

'Feilloos'!
Mijn zelfgemaakte gerecht, waar scampi's de hoofdtoon aangeven, is gewoonweg uitgevonden om feilloos te zijn!
Kan ik het helpen dat het m'n gasten misschien niet zo bevalt!
Oh, jazeker ... dat kan ik helpen, inderdaad!
Ik had vanmorgen maar niet zo uit m'n bed moeten proberen te springen als een overjaarse tiener om me vervolgens in ijltempo naar de badkamer te haasten.
Vervolgens had ik daar dan niet de één of de andere pirouette moeten uitvoeren, als een ijsschaatster die wil gekwalificeerd te worden voor d'Olympische Spelen, toen ik kwam aangesjeesd op de gladde badkamervloer.
Zo had ik bijgevolg deze middag ook niet hoeven te sakkeren omdat er nog allerhande inkopen dienden gedaan te worden voor mijn 5 gangen-avondmenu en waar ik daartoe op dat ogenblik niet meer de mogelijkheid zag.
Ik ga jullie nu niet alle redenen opsommen waarom ik het me niet kan permitteren deze snelheid aan te wenden, vooral niet tijdens de ochtendshift in de badkamer.
Als ik hieraan zou beginnen, dan was ik morgen nog bezig.
Feit is dat ik het zo rond een uur of drie vanmiddag echt niet meer zag zitten.
Zowat alles wat er ook maar in een mensenlichaam vastzit of rondzwalpt was half naar de knoppen en deed verdomd pijn.
Ik vergeet immers zo af en toe nog wel eens dat m'n lichaam immers maar aankan wat het wenst aan te kunnen en niet wat ik er nog steeds van verlang.
Toch kan ik het niet nalaten om nog steeds van die leuke invallen te krijgen.
Ik hou namelijk erg van gezelligheid en van koken.
Mensen houden er over 't algemeen ook wel van als ik zo af en toe eens uit de bol ga en wat gasten uitnodig op een etentje.
De meesten gaan hier trouwens graag op in en meestal lukt het ook wel om hen aangenaam te verrassen.
Maar met een lichaam dat al betere dagen heeft gekend dan vandaag is het moeilijk om, zonder hulp van 't één of ander gezinslid dat wel ergens in de buurt rondhangt, de uitverkoren delicatessenzaken te gaan verkennen en alle voorbereidingen te treffen.
Maar, geen nood!
Tijd brengt raad en ... in de diepvriezer zit er toch altijd wel iets dat in één handomdraai te verwezelijken is tot een gerecht om duimen en vingers van af te likken.
Dus ik duik me daar in mijn koele schatkist, proportioneer wat verse groenten tot een fijn gesneden geheel, tover wat met kruiden, room en andere proefwaardigheden, en net wanneer mijn gasten arriveren, presenteer ik hen een gerecht, waar menige televisiekok me dringend het recept van zou willen ontfutselen.
Ik kan bijna geen stap meer verzetten op dat uur, maar de tafel pronkt dat het een lieve lust is en hongerige magen lusten nu éénmaal alles; dus wat kan er nu dan nog mislopen ?
Glazen worden gevuld met heerlijke wijn en het aroma van mijn-vele-gangen-menu doet iedereen watertanden.
Succes verzekerd!
Kan ik het dan ook helpen dat enkele van mijn gasten in 't geheel niet kunnen genieten van visschotels in het algemeen en van scampi's in het bijzonder!
Moest het nog zo geweest zijn dat ik, bij al dat gejongeleer met kruiden, niet té rijkelijk had gestrooid, dan had men me misschien enkel maar wat meewarig aangekeken.
Maar om te beginnen had ik ook al de scampi's niet genoeg had laten garen en als afsluiter was ik er vervolgens bovendien ook nog in geslaagd het nagerecht té erg te zoeten.
Nu zullen m'n gasten deze bijeenkomst zeker niet notereren als een 'feilloos diner bij kaarslicht en ultieme gezelligheid' vermoed ik.
Integendeel, ik heb op dit ogenblik meer het gevoel dat ik er niet erg in geslaagd ben om mijn kunsten te laten optekenen in de analen van de kookkunst met een grote letter 'K'.
Ineens begint het me echter op te vallen dat m'n gezelschap er blijkbaar toch niet al te zwaar aan tilt.
Ik beeld het me maar in misschien, maar ik kan me toch ook niet van de indruk ontdoen dat mijn vrienden toch eigenlijk niet zo héél erg misnoegd lijken ?
Komt het door de lekkere wijn die erbij hoort, is het de heerlijke koffie of thee mèt of zonder ?
Hangt het misschien nog meer af van mijn allesovertreffende aangename gezelschap.
Maakt dit alles dan misschien wel veel goed!
Wie zal het zeggen ?
Maar intussen is er zo iets ontstaan wat men 'een gezellige sfeer aan de dis' zou kunnen noemen.
Feit is dat mijn eetpartners immers na al die jaren ook al heel wat gewoon zijn vermoed ik.
Op de één of andere manier slaag ik er altijd toch wel weer in om de mensen te verrassen als ze mogen komen eten!
Of dit vandaag de juiste manier was, valt nog wel af te wachten!
Maar, we trekken gewoon nog een flesje open, en geloof me ... morgen herinneren ze zich hier niet al te veel meer van!
Maar of ik het met niet meer zal herinneren ... dat is nog maar de vraag, want mijn voet begint nu toch wel serieus te lijden aan 'blauwzucht'!


                                               ©

©

Ik voel de strelende fluisterwind
tokkelkracht streelt melancholie
ik lééf dit virtuoze klankenspel
voel de zachte rukjes aan de snaren
fragiel die magische aaibaarheid
ontlading in versmolten harmonie.

Noten begeesteren mijn volle brein
brengen zoveel bij mij teweeg
een stille traan beroert mijn wang
emoties kroppen plots mijn keel
ziltheid bedekt nu mijn gezicht
mijn god, wat voel ik me leeg.

©