Straal mijn kleine ster

Ik zou toch zo graag eens echt heel even
in de schoenen staan van Sint en Piet
niets doen dan enkel te 'geven'
kijken op een euro hoefde ik dan niet

Ik zie dan enkel maar stralende gezichtjes
ieder kind kijkt vol ontzag naar mij
ik word vertroeteld met zelfgemaakte gedichtjes
zelfs de oudsten voelen zich toch ook nog blij

Uit mijn jute zak haal ik fantastische geschenken
wie ik niet kan velen, die schrijf in in m’n boek

Zo dat al wie wat krijgen wil, mij zal gedenken
met een wortel voor mijn schimmel en voor mij wat koek

Ik hoef dan echt niet hard te zwoegen
enkele maanden in de winter lossen zo veel op
in de zomer zit ik gewoon tot ieders genoegen
in Spanje lekker te zonnen zonder mijter op mijn kop

Want 't moet toch ideaal zijn om als kinderheld te fungeren
bewonderd te worden door groot, maar vooral door klein
dankzij die hoge leeftijd niet te veel hoeven te presteren
elk jaar weer zoiets als een superman te zijn

Toch zou het mij ook altijd weer vreselijk veel pijn doen
om dat hele grote verschil te zien tussen arm en rijk
zelfs al zetten sommigen een geheel versleten schoen
daarvoor brengt ook mijn zak 'geen zoden aan de dijk'

Neen, 't is maar best dan ik niet te veel ga dromen
van die gulle Sinterklaas en die leuke Zwarte Piet
mijn eigen gratis weggeeftijd zal heus nooit komen
want die superzak vol speelgoed bezit ik zeker niet!

                           ©

Laat mij in trance even deinen
in een heel klein sloepje op de blauwe zee
waar ik het water stil hoor klateren
en de wind, die neemt mijn tranen mee

Ik hoor de meeuwen heel schel krijsen
ze grijpen mijn mijmeringen stevig vast
en de wolkenzee heel hoog daarboven
bevrijdt mij van mijn piekerlast

Pallieterlijk zweef ik door het leven
Carpe Diem werd mijn levensdoel
maar als ik alleen ben en het stil is
dan krijg ik soms zo'n wee gevoel

Ik ga zowat zingend door het leven
wil niks meer weten van die dagelijkse pijn
maar als een kind kan ik zitten grienen
als mijn kleine meid speelt in de zonneschijn

Om die dikke knuffel van mijn dochters
om die stevige klapzoen van mijn man
om het leven en zijn magistrale schoonheid
maar vooral omdat ik opnieuw 'hopen' kan

                           ©

Ik pak wat van 't wit
van een donzig sneeuwtapijt
en vraag die stralende lentelucht
wat van haar blauw,
misschien wil die boom ook nog wel
één van z'n groene blaadjes kwijt
of schraap ik zowaar nog een ietsje
zilver van de morgendauw

Graag pluk ik een fluwelen blaadje
uit de knop van een rode roos
voorzichtig hunker ik naar 't goud
van die felle zomerzon
daarbij nog een pluisje van de
paardebloem, heel vluchtig en broos
dan iets van 't flinterdunne uit het web
dat de spin zojuist spon

Nu nog wat roze van de appelbloesem 
plus 't gele van de boterbloem,
het purper van een viooltje
het grijs van een fikse regenbui,
wat honing van het bijtje met haar
zalig gonzend gezoem,
het heerlijke gevoel dat je hebt
in een zelfgebreide trui

Het zwart van de nacht voeg ik
er noodgedwongen aan toe,
evenals een ietsie-pietsie
van de kilte van 't ijs,
want eens zal 't er toch moeten
van komen als wij allemaal moe
maar hopelijk heel tevreden
beginnen aan onze allerlaatste reis

©

Het moet een engel zijn geweest
die jou even innig kuste
of was het God zelf misschien
die jou schiep met zijn vaderlijke hand
nooit gedacht dat hij mijn allergrootste wens
zomaar ineens vervulde
maar toen jij geboren werd
verloor ik echt heel eventjes mijn verstand.

Terwijl het frele zonlicht je haartjes toetst
lig je sluimerend te dromen
en ineens besef ik hoeveel rijkdom
er nu in mijn hele grote handen ligt
nooit gedacht dat ik nog eens
zo intens verliefd kon worden
lieve Yentl, roze-rode kussemondje,
jij hebt vandaag een mirakel verricht!


©

ã

Dat het antwoord op zovele vragen
zou bevestigen dat waar geluk zit
verborgen in een kostbaar glazen
schrijn

Dan noopt het mij om te gewagen
van een illusie, een echte utopie
een leven vol euforie is enkel schone
schijn

ã

Ó

De lucht zo hemelsblauw en meer
nog dan de allermooiste droom
spiegelt zich in het wemelende
water waar in een boot een paartje
heerlijk stoeit zonder de minste schroom

Verkneukelend sop in beide handen
graai ik in het drijvend eendenkroos
duizendenden gensters zonlicht door
de bomen doen me smelten nu weet
ik weer waarom ik voor dit plekje koos

©

Mocht jij me ooit vergeten
en niet meer weten dat ik bestond
onthou dan alsjeblieft de geur van mijn huid
als je me vond na het ochtendlijk ontwaken

Hoe ik door je haren streek, de ogen
half gesloten en het net leek of er
geen woorden nodig waren om te begrijpen wat
niet hoefde te worden gezegd

Hoe ik me tegen je aanvleide en we samen
naar de stilte luisterden en het geluid
van de satijnen lakens die verkreukeld
getuigden van de liefde die tussen ons
bezegeld werd

Hoe het licht mijn haren kleurde en
mijn immens geluk en hoe ik
me nestelde in jouw schoot
tot de wekker aanstalten
maakte ons te storen

©

Vannacht heeft zij de maan gezien
en ook nog vele sterren
de pose van de oude eik
bracht herinneringen mee
gehoorzaamheid in driekwartsmaat
haar vaders stem vol rust
een wee gevoel van dankbaarheid
heeft haar toen stil gesust

ã  

Hoeveel kan een mens verwerken
voor hij breekt als een dorre twijg,
murw geslagen door het noodlot
platgeknepen als een vijg
Hoe dikwijls kan je afscheid nemen
van mensen waar je zo van houdt
voor dat je hart het dreigt te begeven
omdat je om al die geliefden rouwt
Hoe lang kan je hen blijven troosten
diegenen die er nu alleen voor staan
zonder je eigen verdriet te verwerken
want jij, jij kan immers altijd alles aan
Maar als ik alleen ben met mijn gedachten
en de moed me naar m'n tenen zakt
als ik verkrampt ben van al de zorgen
lijkt het of ik op de grond word neergesmakt
Ik voel me zo eenzaam, ondanks de vele mensen
die ik iedere dag wel weer ontmoet
maar laat hen niets merken van mijn gevoelens
want anders ontbreekt het ook hen aan de nodige moed
Maar ondanks die moeilijke, harde tijden
wil ik er dra weer zijn voor iedereen die me nodig heeft
want ook al kijgt een mens zoveel te verwerken
ik ben en blijf een mens dat ontzettend veel om anderen geeft

ã

Echo's uit een intens verleden
weergalmen in mijn hoofd
mijn toekomst eventjes verdoofd
laten me deinen op het heden

Zing alsjeblieft nog éénmaal je lied
zodat ik mij weer kind kan voelen
en jij me door mijn haar kan kroelen
zodat ik blijf weet met mijn verdriet

Ik heb het lot niet in eigen hand
het werd me al zo vaak gezegd
toch geloof ik het niet echt
en verzeil steeds vaker in m'n eigen land

Daarom zou ik jouw stem nog eens willen horen
die me meeneemt naar mijn kindertijd
zodat ik van dit bang gevoel ben bevrijd
en ik me me sterker voel dan ooit tevoren

ã

Hey sexy girl, met je straalblauwe ogen
je geurt als de meest beschreven bloem
je lang krullend haar, zo buitengewoon prachtig
oh, hoe erg ik jouw ziekte verdoem.

Je tanden schitteren als straalwitte parels
in je volle, lichtjes gestifte mond,
de blos op je wangen, betoverend waarachtig
oh, als ik nu de juiste woorden maar vond.

Je outfit die draag je met zo'n groot allure
dat menig model zou jaloers zijn op jou
maar je vale gezichtje en de donkere vlekken
beletten dat jij, meisje, ooit ontluikt als een vrouw.

©

Er hangt iets in de lucht vannacht
waardoor de sterrenpracht
je koestert maar ook jouw geheim verzwijgt
laat je drijven door die grote kracht
zodat je jezelf niet meer zo veracht
voel toch opnieuw de liefde die naar ’t ultieme neigt

Hoor jij ‘t geklapwiek van vlerken mijn lief
luister hoe de adelaar jou in vertrouwen
over zijn wondere vlucht verhaalt
proef je een beetje van zijn vrije val mijn lief
en van de vrijheid die hij bij z’n steile klim
door ‘t hemelspan vertaalt

Er hangt liefde in de lucht vannacht
waardoor je nu heel zacht
je verdriet laat deinen op de spiegeling van de zee
laat je tranen maar hun vrije loop
om die grote angst die je besloop
jouw berusting brengt eindelijk verwerking met zich mee

Want ik heb je zo lief
mijn lief
ik heb je zo verschrikkelijk lief

                       ã

Uitgemergeld bleek, haar knokige lijf
stil in een hoekje weggekropen,
haar haren wild en vuilig-stijf
murmelend van ellende en straalbezopen.
Maar in haar ogen rest dat vleugje blauw
waar mannen zich eens aan laafden
té veel verdriet voor dat tere lijf
godvergeten tussen al die beschaafden.
De hypocrisie viert nogmaals hoogtij, en weer
wordt onnoemelijk smalend neergekeken
op de 'verlopen loeders' van de maatschappij
en worden zij met beesten vergeleken.
Zie ze daar staan, dat intelligent crapuul
hun grootspraak wordt tot 'kunst' verheven
De idioten, hevig spottend met de mindere 'mens'
die, godverdomme, niks begrijpen van het leven.
Kijk naar haar ogen, verwaande kwasten
en herken dat kleine zweempje blauw
want ondanks haar bijna dodelijk gelal,
was zij eens een adembenemend mooie vrouw!

©