Geneugten

Dat het antwoord op zovele vragen
zou bevestigen dat waar geluk zit
verborgen in een kostbaar glazen
schrijn

Dan noopt het mij om te gewagen
van een illusie, een echte utopie
een leven vol euforie is enkel schone
schijn

ã

Ó

De lucht zo hemelsblauw en meer
nog dan de allermooiste droom
spiegelt zich in het wemelende
water waar in een boot een paartje
heerlijk stoeit zonder de minste schroom

Verkneukelend sop in beide handen
graai ik in het drijvend eendenkroos
duizendenden gensters zonlicht door
de bomen doen me smelten nu weet
ik weer waarom ik voor dit plekje koos

©

Mocht jij me ooit vergeten
en niet meer weten dat ik bestond
onthou dan alsjeblieft de geur van mijn huid
als je me vond na het ochtendlijk ontwaken

Hoe ik door je haren streek, de ogen
half gesloten en het net leek of er
geen woorden nodig waren om te begrijpen wat
niet hoefde te worden gezegd

Hoe ik me tegen je aanvleide en we samen
naar de stilte luisterden en het geluid
van de satijnen lakens die verkreukeld
getuigden van de liefde die tussen ons
bezegeld werd

Hoe het licht mijn haren kleurde en
mijn immens geluk en hoe ik
me nestelde in jouw schoot
tot de wekker aanstalten
maakte ons te storen

©

Vannacht heeft zij de maan gezien
en ook nog vele sterren
de pose van de oude eik
bracht herinneringen mee
gehoorzaamheid in driekwartsmaat
haar vaders stem vol rust
een wee gevoel van dankbaarheid
heeft haar toen stil gesust

ã  

Hoeveel kan een mens verwerken
voor hij breekt als een dorre twijg,
murw geslagen door het noodlot
platgeknepen als een vijg
Hoe dikwijls kan je afscheid nemen
van mensen waar je zo van houdt
voor dat je hart het dreigt te begeven
omdat je om al die geliefden rouwt
Hoe lang kan je hen blijven troosten
diegenen die er nu alleen voor staan
zonder je eigen verdriet te verwerken
want jij, jij kan immers altijd alles aan
Maar als ik alleen ben met mijn gedachten
en de moed me naar m'n tenen zakt
als ik verkrampt ben van al de zorgen
lijkt het of ik op de grond word neergesmakt
Ik voel me zo eenzaam, ondanks de vele mensen
die ik iedere dag wel weer ontmoet
maar laat hen niets merken van mijn gevoelens
want anders ontbreekt het ook hen aan de nodige moed
Maar ondanks die moeilijke, harde tijden
wil ik er dra weer zijn voor iedereen die me nodig heeft
want ook al kijgt een mens zoveel te verwerken
ik ben en blijf een mens dat ontzettend veel om anderen geeft

ã

Echo's uit een intens verleden
weergalmen in mijn hoofd
mijn toekomst eventjes verdoofd
laten me deinen op het heden

Zing alsjeblieft nog éénmaal je lied
zodat ik mij weer kind kan voelen
en jij me door mijn haar kan kroelen
zodat ik blijf weet met mijn verdriet

Ik heb het lot niet in eigen hand
het werd me al zo vaak gezegd
toch geloof ik het niet echt
en verzeil steeds vaker in m'n eigen land

Daarom zou ik jouw stem nog eens willen horen
die me meeneemt naar mijn kindertijd
zodat ik van dit bang gevoel ben bevrijd
en ik me me sterker voel dan ooit tevoren

ã

Hey sexy girl, met je straalblauwe ogen
je geurt als de meest beschreven bloem
je lang krullend haar, zo buitengewoon prachtig
oh, hoe erg ik jouw ziekte verdoem.

Je tanden schitteren als straalwitte parels
in je volle, lichtjes gestifte mond,
de blos op je wangen, betoverend waarachtig
oh, als ik nu de juiste woorden maar vond.

Je outfit die draag je met zo'n groot allure
dat menig model zou jaloers zijn op jou
maar je vale gezichtje en de donkere vlekken
beletten dat jij, meisje, ooit ontluikt als een vrouw.

©

Er hangt iets in de lucht vannacht
waardoor de sterrenpracht
je koestert maar ook jouw geheim verzwijgt
laat je drijven door die grote kracht
zodat je jezelf niet meer zo veracht
voel toch opnieuw de liefde die naar ’t ultieme neigt

Hoor jij ‘t geklapwiek van vlerken mijn lief
luister hoe de adelaar jou in vertrouwen
over zijn wondere vlucht verhaalt
proef je een beetje van zijn vrije val mijn lief
en van de vrijheid die hij bij z’n steile klim
door ‘t hemelspan vertaalt

Er hangt liefde in de lucht vannacht
waardoor je nu heel zacht
je verdriet laat deinen op de spiegeling van de zee
laat je tranen maar hun vrije loop
om die grote angst die je besloop
jouw berusting brengt eindelijk verwerking met zich mee

Want ik heb je zo lief
mijn lief
ik heb je zo verschrikkelijk lief

                       ã

Uitgemergeld bleek, haar knokige lijf
stil in een hoekje weggekropen,
haar haren wild en vuilig-stijf
murmelend van ellende en straalbezopen.
Maar in haar ogen rest dat vleugje blauw
waar mannen zich eens aan laafden
té veel verdriet voor dat tere lijf
godvergeten tussen al die beschaafden.
De hypocrisie viert nogmaals hoogtij, en weer
wordt onnoemelijk smalend neergekeken
op de 'verlopen loeders' van de maatschappij
en worden zij met beesten vergeleken.
Zie ze daar staan, dat intelligent crapuul
hun grootspraak wordt tot 'kunst' verheven
De idioten, hevig spottend met de mindere 'mens'
die, godverdomme, niks begrijpen van het leven.
Kijk naar haar ogen, verwaande kwasten
en herken dat kleine zweempje blauw
want ondanks haar bijna dodelijk gelal,
was zij eens een adembenemend mooie vrouw!

©

Dag lieve, lieve lentezon,
dag fris-geel, jeugdig groen,
dag katjes aan die hoge tak
ik gooi je vlug een zoen

Ik dartel, ik spring, ik rollebol
door het bedauwde gras,
mijn gemoed is over-, overvol
ik voel me in m'n sas

Dag zwaluw scherend door de lucht
dag vriendelijk paardje in de wei,
ik slaak een hele diepe zucht
want ik voel me zo erg blij

Dag madeliefjes tussen 't gras
en bonte sleutelbloemen van fluweel,
oh, ik zou willen dat het steeds zo was
en roep de poes die ik dan zachtjes streel

In een uitgelaten vreugdedans
zing ik heel even mijn allerhoogste lied,
'k krijg immers daarvoor niet vaak de kans
en d'er is nu toch niemand die het ziet

Vandaag is het een zeldzaam mooie dag,
die nu eens àlles kleurt rondom mij.
Het weer is misschien maar eventjes van slag
want 't is nog lang geen mei

Dag vogels, dag vlinders, dag dartele wind,
dit uitgesproken goed gevoel
maakt van mij net een stràlend lentekind
en 'k weet zeker dat jullie begrijpen wat ik bedoel

©

Hier is’t,
hier begint het leven
waar de kamperfoelie
geurig te bellefleuren staat
en waar ’t kwetteren van zotte vogels
in wonderschone melodieën overgaat.

Ja hier
waar ik onder een boog
van wel duizend rozen
op een bank te soezen zit
de zon kust blosjes op m’n wangen
en trotse waterlelies pronken romig-wit.

Hier ligt het,
dat paradijs op aarde
aan de zilv’ren waterplas
met een aroma van zoete bloemengeuren
en de kruidige geur van vers gemaaid gras.

Waar bijen
en bontgekleurde vlinders,
duelleren om iedere bloemenkroon
zit ik in die rust van een diepe stilte
koninklijk op m’n gouden troon.

De natuur
met al zijn rijkdom
is zo oneindig volmaakt en puur
maar door ons jachtige leven
zou je 't vergeten op de duur.

©

Er zijn nog van die ochtenden
bedauwd en met een ietsje blauw
waar in de overvolle kersenboom
een vroege vogel zit te kwinkeleren
en ik intens geniet van verse koffie
maar nog zoveel meer van jou

Er zijn nog van die morgenden
beduimeld door frêle slierten mist
waar ik later weer de schapenkoppen tel
geprangd tussen het oostelijke rood
het gras geurt naar onze maagdelijke jeugd
en die allereerste warme kus van jou

Er zijn nog van die ochtenden
gelauwerd door herinnering
waar ik met mijn onstuimig bonkend hart
ineens tot rust kom en ervaar hoe diep
mijn leven is verweven met mijn kleine poëzie
maar het allermeest met jou

©

In de kleuren van de door het licht gesponnen draden
flitsen duizenden gedachten, gelouterd door de tijd,
maar al die zowat haast vergeten herinneringen
blijven zachtjes verder zweven in mijn memorie
'k had ze gewoon verborgen en was ze helemaal niet kwijt

Ik zie stofjes glinsterflitsend door die draden dansen
tergend langzaam spelen ze met mijn mijmerende geest,
de jaren die als zand geruisloos door mijn vingers gleden
blijven zacht maar haarscherp op mijn netvlies branden
en ik besef onherroepelijk : wat geweest is, is geweest

Een zweem van schemerdonker komt aangeslopen
en vangt de ragfijne zilverdraden in zijn cocon,
trekt zwarte schaduwen op de kamermuren
duelleert ongenadig met mijn immense nostalgie,
jaagt ze uit de kleurendraden, waar het allemaal begon

©

De deur vermolmde met herinneringen
frêle spinrag hecht zich aan de zoldering
het tapijt ligt nu verkleurd te soezen
geen tijd rest me toen ik met jou vlinders ving

De koffie geurt niet meer door de mooiste kamer
toch hangt de verse koekjesgeur nog in het kleed
waarop de vaas pronkte met wel duizend anjelieren
\'t leek net of je hand weer over mijn haren gleed
                             Ó