Ive's Carpe Diem

Dinsdag 28 februari 2006

Onderstenboven

Oh klokje, jij komt aarzelend piepen
haast breekbaar tussen het stugge gras,
en ik krijg hier vanbinnen zo'n warm gevoel
er ontstijgt uit mijn wezen zo'n blij gejoel
dat ik zou willen dat ik een schilder was.

Dan penseelde ik jouw prille aanwezigheid
in teder wit, haast breekbaar als porselein
en een tikje magie van nog sluimerend groen
waarvoor ik haast een wonder zou doen
want jouw schoonheid maakt me zo klein.

Maar aan mij ging een kunstenaar verloren
ook al ben ik hoteldebotel van jou
jouw schoonheid kan ik enkel bezingen
omdat mijn ogen terug open gingen
en ik nu van vervoering in zwijm vallen zou.

©

Geschreven door ive om 20:17 1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 19 februari 2006

De ziel van een dichter

Er kleven tranen aan zijn
dichtersziel en onrust
vervult haast iedere porie
van zijn woordenloze geest

Een leegte woekert in zijn
dichtershart en wonden
worden niet geheeld
het vergt gewoon te veel verdriet

Er sijpelt wanhoop in zijn
dichtersgeest en geen mens
heeft weet van zijn gekwelde ziel
het onkruid wordt niet meer gewied

©

Geschreven door ive om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 13 februari 2006

De morgen is bijna voorbij

De morgen is bijna voorbij
de geur van koffie geheel vervlogen
de poes spint de laatste restjes weg
van even in mezelf te zijn

De uren tikken dagen rijgen
als snoeren aan elkaar en ik
geraak niet in het schrijdend tempo
omdat ik met heel veel vragen zit

De avond komt al aangewankeld
beschaduwt het fruit vol grilligheid
ik denk te veel beslis te weinig en
veeg de laatste kruimels van ' t ontbijt

©

Geschreven door ive om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 23 januari 2006

Twee paar handen

Verstrengeld, twee paar handen
als worteltronken die verweven zijn,
en in de glooing van beider palmen
kronkelt zich de levenslijn

Het bloed in blauwgekleurde aderen
wordt gestadig voortgestuwd
\'t suizend kloppen van twee harten
wanneer de onrust wordt geluwd

\'t Tastbaar voelen van grote waarden
als troost of onstuimig liefdesspel,
zonder woorden, zonder aarzelen
na al die tijd kennen ze elkander wel

©

Geschreven door ive om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Vrijdag 20 januari 2006

Huppelen

Ik zou nog éénmaal eens heel graag huppelen
met m'n boodschappentas in de hand,
en opnieuw 'hinkepootje' spelen
terwijl de zon op onze snoeten brandt

Ik zie m'n dochters weer lachen en gieren
en het uitproesten van uitbundige pret
omdat wij gearmd over het muurtje liepen
dat hiervoor speciaal voor ons werd gezet

En ik zie weer die vragende, verwijtende blikken
van mensen die blijkbaar nog nooit voordien
twee kinderen en hun doldwaze moeder
met pretlichtjes in d'ogen hadden gezien

Maar moeders letten niet op die stuurse gezichten
die ze passeren op zo'n heerlijke zomerse dag
ze genieten enkel van hun schatten van kinderen
en van hun kostbare klaterende lach

Neen, nooit vergeet ik die zo mooie marktdag
ik viel toen, voor 't eerst, ineens uit m'n rol
't Ging me niet aan wat al d'anderen van ons dachten
zij keken zuur maar wij hadden ongelooflijk veel lol!

©

Geschreven door ive om 16:04 Reageer op dit bericht

Dinsdag 17 januari 2006

Patiënt

Vastgeklonken aan het leven,
tergend eenzaam en vreselijk bang,
't doodgewaande menszijn
enkel schimmen op 't behang

Dof jouw ogen en je huidskleur
hersenspinsels in je hoofd
uitgemergeld is je lichaam
en al je dromen, uitgedoofd

Pillen moeten 't verdriet doen slijten,
maakten jouw vrouwzijn tot een beest
opgesloten zonder te beseffen
hoe je leven eens is geweest

'k Heb zo'n heimwee naar de jaren
dat ik jouw vriendschap heb gekend
geen enkel teken van herkenning,
ik besef ineens dat Jij er niet meer bent!

©

Geschreven door ive om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 16 januari 2006

Zielig

Robuust en in al m'n glorie
doorklief ik de mistige nevellucht.
even statig als de hoogste toren
sla ik voor niemand nog op de vlucht

Geruisloos incasseer ik regenvlagen
en zware stormwinden keer op keer,
zonder ooit ook nog te buigen
hou ik feilloos stand, zonder meer

Jij kan blazen, bleren, blaten,
jij schopt overal wild om je heen
jij kan jennen, tergen en verraden,
en voelt je dan eenzaam en alleen

Ach, jij met je kop vol muizenissen
en je gezanik tegen ieder die je ziet,
wees niet zo 'n klein en zielig mensje,
hou op en doe jezelf niet zo'n verdriet

Stop je pessimisme waar je 't steken wil
maar trek de deur zachtjes achter je dicht
want ik geniet er van om eens te pronken
als een statige toren, in volle zonnelicht!

©

Geschreven door ive om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 8 januari 2006

Luister

Luister naar 't getinkel van de klokken
hoor dat zilveren gekling
ze voorspellen heel veel vreugde
klingel, klangel, tingeling
Luister naar die honigzoete tonen
van het witte bruiloftsfeest
een nieuw begin dat ze voorspellen
dra naakt de geboortegeest
Tjingel, tjangel al die bellen
klanken zwellen luider aan
zingen, swingen, lachen, dwingen
en laten je in extase gaan
Hoor die klokken, bronzen klanken
't naderend einde van de tijd
huilen om een naderend einde
wenen om een verloren strijd
Hoor de angst van donderklokken
dreigt de oorlog, proef de dood
ze braken op de pas gedolven graven
krakende barsten, de hoogste nood
Hoor ze rollen, hollen, tollen,
schreeuwen, kronkelende pijn
hoor ze smeken; hoor ze breken
M'n God, dit moet het einde zijn

©

Geschreven door ive om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Vrijdag 6 januari 2006

Hef je hoofd

Hef je hoofd mijn lieve jongen
hef alsjeblieft je fiere hoofd
neen jouw lied is niet uitgezongen
je bent enkel wat verdoofd

Veeg weg die tranen op je wangen
schreeuw gerust de longen uit je lijf
ook al namen ze je gevangen
weet dat ik naast je zijde blijf

Ze zullen je bespotten en verachten
ze zullen je vernederen keer op keer
maar jij blijft steeds in mijn gedachten
ook al bestaat voor jou geen morgen meer

Hef toch je hoofd mijn lieve jongen
recht fier je schouders en je rug
ook al heb je ons samenzijn nu verdrongen
ooit zien wij mekaar terug!

©

Geschreven door ive om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 4 januari 2006

Ik laat je vrij ... (uit dankbare herinnering schreef ik lang geleden deze tekst)

Is de hemel niet meer zo blauw of het gras wat minder groen?
Vliegen de duiven niet meer zo hoog of schijnt de zon wat minder warm ?
Niets lijkt nog hetzelfde nu jij verder trok!
Jij nam een beetje mee van elk van ons op de lange, stofferige weg naar de horizon.
Ginder wuift de vrede, lacht de rust jou toe.
Je bent moe en vitaal; verdrietig en blij; je bent eenzaam en onder vrienden.
Maar de weg is lang, de tocht is eindeloos en de nacht is donker.
Doch als je van iemand houdt, als je liefhebt als geen ander, als je hart vervult is van tedere gevoelens, kan niets of niemand je tegenhouden.
Kom, ik reik je de hand en draag je verder over de wolken naar de einder, naar dromenland.
Het mulle, witte zand is er als van zuiver kristal.
De bomen zijn als smaragden obstakels en de waterbron lijkt gemaakt van zilveren vreugdentranen.
Geruisloze vrede; hevige vrede; dankbare vrede ... eindelijk vrede!
Teder en zacht strijgen de aan te raken dromen ten hemel op.
Lijkt de hemel iets minder blauw of wordt het gras heel donker groen ?
De duiven vliegen hoger nog door het hemelspan en de zon dreigt neer te vallen.
Hoop, mijn vriend, geloof en blijf in liefde geborgen!
Sluimer zacht als in de moederschoot ...
Ik heb je lief en zal je sussen als je verdrietig word.
Ik zal je troosten als tranen je ogen vullen en ik zal je strelen als je hoofd niet meer zo fier opgeheven blijven kan.
Ik zal je voeden als de honger aan je knaagt en ik zal met je bidden als de weg naar die verre einder steeds maar langer wordt.
Je dromen zal ik vangen in mijn beide handen en strooien voor je voeten uit zodat je de blaren van vermoeidheid niet meer voelt.
Ik zal je ogen zijn in het donker en je schouders als je niets meer torsen kan.
Ik zal je leiden naar de vrede want je lijkt nu toch zo verschrikkelijk bang.
De hemel wordt alsmaar grauwer en het groene gras lijkt zelfs een beetje dor.
De duiven werpen zich te pletter en jij wordt van je tocht zo moe ...
Maar ginder aan de verre, donkere einder daar straalt ineens een felle zon ...
Een zon die alles doet zinderen van vrede; een zon die alles overwon!
Kom, ik zal je dragen over de wolken en ik geef je mijn héle hart.
Want vanaf nu zal jij me voor gevaar behoeden en als de pijn en smart mijn leven gaan beheersen, dan zal jij naast me staan en zacht je hand op m'n schouder laten rusten.
En als mijn dromen zouden breken op muren van afgunst en onverschilligheid, dan zul jij nog altijd voor mij blijven verder zorgen en mijn ogen sluiten voor bitterheid.
Mijn vriend, mijn liefste, mijn hele leven ... ik zal je missen op je lange, eenzame maar oh-zo vreedzame tocht; de tocht die je eindelijk alles zal geven; de tocht die je laatste wordt.

©

Geschreven door ive om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Archief

Onderstenboven

De ziel van een dichter

De morgen is bijna voorbij

Twee paar handen

Huppelen

Patiënt

Zielig

Luister

Hef je hoofd

Ik laat je vrij ... (uit dankbare herinnering schreef ik lang geleden deze tekst)

Meer van Ive's Carpe Diem