AFWEZIGE MOEDER

MIDDENIN

Het leven is een lange proef

Soms is het leuk, soms droef

Het leven heeft heel weinig zin

Maar ja, wij zitten er nu middenin

Dat “middenin” is al lang voorbij

En toch maakt het leven ons soms blij

Dan kijken wij naar de huidige jeugd

Waarvan het grootste deel toch wel deugt

En dan gebeurt er weer een ramp

Een teen trekt samen in een kramp

Daarover klagen heeft geen enkele zin

Dat is het leven voorbij het stadium middenin

De kramp is weg, maar nu fluiten de oren

Dat kwam langzaam; wij zijn zo niet geboren

Middenin het leven hadden wij daarvan geen last

Nu houden wij ons stoer, maar zijn bijna verkast

Wij zijn al blij dat wij hier nog mogen vertoeven

Zelfs als het leven niet één is, maar vele proeven

Misschien geven die proeven aan het leven zin

Wij weten het allemaal, achter ons ligt middenin

Jefken

03.12.2011

VROEGER EN VANDAAG

Wij kruipen weeral naar het einde van het jaar

Ik krijg de stuipen en verlies mijn haar

Wat gaan wij eten en wie mag er komen ?

Gaan wij nog eens van Nieuwjaar dromen ?

Vroeger waren wij blij want wij kregen kip

Vandaag de dag kijken de meesten  daarvan sip

Vroeger was men blij want men dronk wijn

Vandaag moet dat een grand cru wijn zijn

Vroeger kwam men samen in het ouderlijk huis

Vandaag staren ze met zijn allen naar de buis

Vroeger was men vrolijk en men deed wat gek

En nu luistert men naar die met de grootste bek

En het nieuwe jaar zal wel terug beginnen

Over het voorbije jaar kan men zich bezinnen

Maar al dat diep gemijmer leidt echt tot niets

De politieker rijdt per auto en wij met de fiets

Wij zullen allemaal met minder moeten leven

Tevreden zijn met wat de Heer ons zal geven

Wie niet tevreden is met wat hij heeft, misschien weinig

Die gaat het nieuwe jaar in, verdrietig en chagrijnig

Jefken

29.11.2011

IK HAAT POLITIEKERS

Politiekers doen niet wat zij ons beloofden

Hun lafheid zal ons allemaal onthoofden

Die hooghartige pipo’s praten er maar op los

En op het einde is ons spaargeld total loss

Een politieker heeft van het leven geen benul

En als het er op aankomt zijn ze echt crapuul

Ze vullen hun eigen grote zakken iedere dag

Maar zwaaien nog altijd de nationale vlag

Wij moesten hard werken en lang sparen

Alleen zo konden wij dan iets vergaren

De meesten van ons hebben dat altijd gedaan

Nu dreigt de politiek om alles aan te slaan

Wij zijn onnozelaars die van niets wisten

En nu zeggen vooral die klotensocialisten

“Wie iets heeft vergaard, zal moeten betalen”

“Bij onze aanhangers kunnen wij het niet halen”

Een Limburgse socialist gaf alles voor niets

Maar zelf vergaarde hij veel meer dan niets

Zoals veel rode leiders is hij tamelijk rijk

Vragen daarover vindt die man jaloers gezeik

Bij de blauwen zitten er ook grote boeven

Die graag in het warme Italië vertoeven

Die kerels hebben gans België uitverkocht

Dat wij daarvoor betalen, hebben wij zelf gezocht

Dan zijn er de groenen, ogenschijnlijk idealisten

Maar zij denken ook zoals de rode socialisten

Ook zij brengen ons naar heel hoge pieken

En dat beweren ook die hypocriete katholieken

Je hebt het al begrepen, ik haat die idioten

Men had ze beter allemaal al neergeschoten

Maar ja, dat is verboden door de wetten

Ik zal dus maar verder mijn wonden betten

Jefken

16.11.2011

AAN DE ANDERE KANT

Met de dood gaat niets verloren

Aan de andere kant wordt je herboren

Daar kan je dan opnieuw beginnen

Om je over de dood te bezinnen

Elk einde is een nieuw begin

Misschien gelooft ook jij daarin

Je moet dat allemaal niet geloven

Niets hieronder en niets hierboven

Ooit geloofde ik in hemel en hel

En dus was de aarde van geen tel

Maar, ik stelde mij vragen op den duur

En toen sprak de pater over het vagevuur

Al die dingen zijn hier op aarde

Maar men schat ze niet naar waarde

De hemel is hier, maar dat weet je wel

In het Zuiden leven mensen in de hel

Wie in het Zuiden sterven mag, is blij

Over een dode in het Noorden, treuren wij

Maar daarover moet men zich bezinnen

Aan de andere kant kunnen beiden herbeginnen

Misschien waren wij beter niet geboren

Dan ging er ook  later niets verloren

Zelf ben ik ooit op de aarde neergezet

Tot vandaag heeft niemand ooit daarop gelet

Jefken

06.11.2011

VERGETELHEID

Jij kijkt naar mij en ik weet

Dat jij mij langzaamaan vergeet

Je grote ogen staan op onbestemd

Een toestand waaraan ik ben gewend

Je beweegt nog, maar je leeft niet meer

Ik zeg iets dwaas en dan lach je weer

En dan, dan verdwijn je weer van hier

Ik kijk bezorgd, maar jij vertrekt geen spier

Je schaarse woorden klinken als een hol vat

Omdat je alles van vroeger tijden al vergat

Mensen worden alsmaar ouder en ouder

Ze gooien het eigen leven van hun schouder

Die mensen worden steeds meer afhankelijk

Wij met zijn allen zijn evenveel vergankelijk

Wat is de zin van het leven als men alles vergeet ?

Elkeen weet dat, maar berust en vergeet

Jefken

21.10.2011

MACHTELOOSHEID

Wij beleven met zijn allen rare  tijden

Men probeert de waarheid te vermijden

Vandaag is het het redden van een bank

Die is vol van onkunde, stront en stank

De meesten van ons blijven kalm en beleefd

En zien dat de macht geen macht meer heeft

Al die dames en heren hebben het gehad

Nadat ze ons beetje spaargeld hebben gejat

Ze kakelen maar, die hanen en kloeken

Terwijl ze naar een ander jobken zoeken

Daarnaar gevraagd zeggen ze domweg “hoezo ?”

En dan vluchten zij naar hun zetel bij de OESO

Het is simpel; de spaarders zullen betalen

Waar anders kan men het nog gaan halen ?

Iedereen moet gelijk zijn, werken of niet

Naar de braven schuift men nu de Zwarte Piet

Jefken

17.10.2011

WEES OP JE HOEDE

Je mag zuchten en je mag janken

Maar ze blijken rot, al die banken

Bij een rotstreek geven zij geen krimp

 Van hun ware aard tonen zij geen glimp

Zij lenen geen geld aan andere banken

En dat hebben zij aan zichzelf te danken

Geef aan de bank geen blind vertrouwen

Binnenkort hangen ze toch in de touwen

De politiekers vertellen mooie praatjes

Maar daarmee vult men geen gaatjes

Het zijn geen gaatjes, maar diepe kloven

En alle burgers zal men daarin verdoven

Alleen de superrijken zullen ontsnappen

En die zullen aan ons hun laarzen lappen

De chaos is groot, niemand weet raad

Wij leven nu al in een failliete staat

Wees op je hoede voor de officiële macht

Zij komt als de dood, diep in de nacht

De politiek zal onze zielen raken

Zij zullen met de banken verder kwaken

Jefken

12.10.2011

DE LAATSTE BENEN

Het einde komt dichter en dichter

Het hoofd wordt lichter en lichter

Misschien zijn de gedachten nu leeg

Omdat je gans je leven te veel zweeg

Niemand vraagt nog wat je nu denkt

Ook Piet niet die met zijn zeisje wenkt

Men kan zuchten en men kan wenen

Maar wij lopen op onze laatste benen

Vlug nog een sterk kopje koffie gezet

Wij roken misschien de laatste sigaret

Niemand meer om tegen te praten

Lege stoelen waar de anderen zaten

Aan vroeger denken, heeft geen zin

Vroeger is weg, vandaag is het begin

En als morgen komt, zoals wij hopen

Zullen wij op onze laatste benen lopen

En ben jij nu een beetje gedeprimeerd

Dan heb jij misschien toch iets geleerd

Iedereen loopt op zijn laatste benen

Als je wil, zal ik je die van mij eens lenen

Jefken

07.10.2011

OUDJES EN SENIOREN

Er zijn oudjes en er zijn senioren

Ze voelen zich blij of soms verloren

Sommigen weten echt niet wat te doen

De meesten hebben recht op een pensioen

De oudjes praten alleen over het verleden

Senioren genieten iedere dag van het heden

Allen beseffen het verloop van een lange tijd

Senioren voelen vreugde, oudjes voelen spijt

Oudjes zeuren en zeuren de ganse dag

Een senioor is blij dat hij nog leven mag

Beiden hebben soms een stramme spier

Het oudje wordt dan een mekkerende klier

Het oudje klaagt over de hedendaagse jeugd

Voor hem of haar is er geen jongere die deugt

Die jeugdige vreugde kan de senioor niet hinderen

Dat jong plezier gunt hij of zij de eigen kinderen

Een kleinzoon vroeg wat ik van het leven vind

Maar, ja, hoe legt men dat nu uit aan een kind ?

Ik probeerde het met woorden die hij kon verstaan

Hij glimlachte en keek mij heel indringend aan

Na een poosje van stilte  opende hij zijn jonge mond

Hij probeerde het met woorden die ook ik verstond

“Opa”, zei hij,”ik begrijp je woorden door en door”

“Jij bent niet oud, jij bent een kind in een senioor”

Jefken

11.09.2011

HET GA JE GOED

Alles komt van hierboven

Het huis van veel beloven

Het regent dat het klettert

Wij worden weer verkettert

Zo gaat het ook in de politiek

Op kop één of andere komiek

Daarnaast een bende gekken

Die gesprekken oneindig rekken

De rooie rakkers zijn pakkers

De oranje tjeven zijn kakkers

De blauwen lullen er op los

De groenen lopen in het bos

Die zeikerds zullen voor ons zorgen

Niet vandaag, maar misschien wel morgen

Wie heeft gespaard, zal moeten betalen

Want waar kan men het anders halen ?

Ondertussen zijn er brood en spelen

Voor de blinden, en zo zijn er velen

Zij schreeuwen met het vuistje in de  lucht

Inmiddels slaan de politiekers op de vlucht

Zij vluchten naar het Europese parlement

Omdat geen enkel mens hen daar nog kent

Van daaruit leveren zij dan zwaar kritiek

Op die klojo’s van de nationale politiek

En dan zijn er al die gele extremisten

Die al jaren alle nationale treinen misten

Zij baseren alles op de nationaliteit

En willen alle vreemdelingen kwijt

In Antwerpen is het koud; het is er “winter”

In Brussel “balkt” men over de Vlaamse splinter

In Limburg verscheen en verdween in het niets

Een onnozelaar die reed op een “gratis” fiets

Vergaderen is het enige dat nog telt

Over B.H.V. en het gebrek aan geld

Aan de zijkant schreeuwt “Niets Van A”

In het Latijn roept men :”Oui! Oui! Ja!Ja!”

Ondertussen is er regen, wind en donder

Allen samen gaan wij dan ten onder

Aan dat “samen” heeft een mens toch schijt

Maar politiekers noemen dat “solidariteit”

Met zijn allen zitten wij gevangen

Het einde van het groot sociaal verlangen

Men zong het zelfs in oude heilige gezangen

Wie veel heeft, zal nog meer ontvangen

Wie niets heeft….wel, die blijft gevangen

Jefken

21.08.2011

HET VERTREK

Het is stilaan tijd om te vertrekken

Men moet het hier niet langer rekken

Wij gaan allen naar hetzelfde verre oord

Waarover iedereen zwijgt zoals vermoord

De weg naar ginder is eigenlijk niet  lang

Maar hij is donker en dat maakt ons bang

Voorbij de verste sterren is de eeuwigheid

Wie daar verblijft, is voorbij de sterfelijkheid

Wij worden geboren en beginnen te sterven

Een lange weg om eeuwigheid te verwerven

Men zegt:”Elk einde is een nieuw begin”

Maar die lange weg, heeft die dan wel zin ?

Aan het einde  moeten wij dus opnieuw vertrekken

Waarom zouden wij dan die reis nog langer rekken ?

En waarom doet men ons die reis toch beginnen ?

Daarover kan een mens zich wel eens bezinnen

Jefken

09.08.2011

AAN EN UIT

Soms slaat de eenzaamheid toe

Is men het leven ietwat moe

Wij zijn al ver gevorderd in de tijd

Wij lijden  aan vergeetachtigheid

God de Heer schiep alles op eigen houtje

Bij het creëren van de tijd maakte Hij een foutje

Vanuit zijn huis klikt hij op donker en klaar

Maar, waarom gaf Hij aan ons geen schakelaar ?

Met een schakelaar klikt men aan en uit

Maar onze tijd loopt altijd maar vooruit

Waarom is er geen knopje “uit” en “aan” ?

Om bij  het heden even stil te staan ?

Wij hollen vooruit op de lijn van de tijd

Als een trein die op twee sporen rijdt

Met een druk op de knop staat de trein stil

Maar “wij” kunnen niet stoppen, zels als men dat wil

Daarom heb ik bij de Heer een schakelaar besteld

Maar tot vandaag heeft Hij zich nog niet bij mij gemeld

Hij weet beslist wat alle mensen zouden willen

Hij denkt misschien:”Vergeet Mij en neem jullie pillen”

Maar, Hij zorgt er voor dat het klaar en donker wordt

En ooit drukt hij op onze knop op zijn groot schakelbord

Dan klikt Hij op de  “uit”en nooit meer op de “aan”

“Ach, Lieve Heer, wat hebben wij U misdaan ?”

Het antwoord van de Heer willen wij echt niet weten

En als wij het weten, willen wij het vlug vergeten

Plots wordt er aan de deur gebeld, de postbode is daar

Die man geeft mij een pakje met…een tijdschakelaar

Jefken

31.07.2011

TON OF VAATJE

Het leven is als een ton

Gans leeg als het begon

En later, met enig geduld

Wordt die ton gevuld

Ieder  krijgt een ton of een vat

Maar wat ieder ook ooit had

Een grote ton of een klein vaatje

In beide is er onderaan een gaatje

Het leven lekt langs het gaatje

De inhoud daalt elk jaartje

Het peil zakt steeds maar lager

En de kwaliteit wordt ietwat mager

De leegloop van een ton duurt langer

Die van het vaatje wordt wat banger

Op het einde is de inhoud weggelopen

Vandaag kan men alleen maar hopen

Het gaatje lekt en gaat nooit dicht

Lekken is des vaatje’s levensplicht

Ton en vaatje lopen langzaam leeg

Niemand sprak ervan, iedereen zweeg

Jefken

29.07.2011

MOED VAN HET LEVEN

Soms verlangt men naar de dood

Bij een diepe emotionele nood

Dan wil men weg van deze aarde

Dan heeft het leven echt geen waarde

Meestal komt alles toch weer goed

En schept een mens weer frisse moed

Ach ja, het leven gaat op en neer

Wij zijn een speelbal van de Heer

De Schepper heeft zich zwaar vergist

Vele dingen die die man niet wist

Hij schiep ons naar zijn gelijkenis en beeld

En soms zit hij met zijn schepping echt verveeld

Waarom moeten vele mensen zò diep lijden

Kon Hij dat in zijn schepping niet vermijden?

Soms willen mensen echt niet verder gaan

Soms verlangen zij naar het einde van hun bestaan

De mens is waarschijnlijk een proefproject

Een probeersel dat soms veel afkeer wekt

Maar misschien is dat allemaal perceptie

En zijn wij alleen maar een illusie of reflexie

Jefken

27.07.2011

RENNEN MAAR

Zie ze lopen, zie ze rennen

Dwaze hanen, dwaze hennen

Weg van de soms grijze  lucht

Allemaal slaan ze op de vlucht

Met de wagen volgepropt

Rijden maar en niet gestopt

Naar de bergen of de zon

Verder nog, als het effen kon

Thuis voelen ze zich niet goed

Weg!Weg! Alsof dat moet

Over bergen of water turen

Verder gaan dan de naaste buren

Van vakantie moet men toch genieten

Thuis blijven is voor saaie Pieten

Ver weg kan niets hen hinderen

Weg van thuis en met de kinderen

Waarom lijkt huis toch zo overbodig?

Is dat dure weggaan echt zo nodig?

Ze zijn moe en moeten dus rusten

Hoewel, ver weg vieren zij hun lusten

En dan keren ze terug, gans berooid

Ze zijn moe, leeg en voelen zich gekooid

Ze hebben geen geld meer en gaan naar huis

En thuis lijkt voor hen een gevangeniskluis

Velen kunnen niet meer van de rust genieten

En de vraag is dus:”Wie zijn de saaie Pieten?”

Zij die indruk willen maken op de buren ?

Of zij die thuis naar de bloemetjes turen?

Jefken

10.07.2011

DE ONTSNAPPINGSROUTE

Soms verlangt een mens naar slapenstijd

Om te ontsnappen aan de werkelijkheid

Het leven wordt steeds leger en lichter

En zo ontstaat het leven van een dichter

De pen in de hand en hij wacht en wacht

Bij donker schijnt het licht in de nacht

Dan verschijnen hem de juiste woorden

En zo kan hij de realiteit vermoorden

De dichter zweeft op een hoge wolk

Daar overstijgt hij het gewone volk

En plots valt dan de druilerige regen

En dan komt hij weer de anderen tegen

De werkelijkheid kan men niet ontlopen

Zelfs met geld kan men dit niet kopen

En dus kijkt men uit naar slapenstijd

De ontsnappingsroute uit de werkelijkheid

Jefken

03.07.2011

PLOMPVERLOREN

Ik reed met mijn wagen op een lange baan

Wist niet waar naartoe of waar vandaan

Ik stapte uit en hoorde een zacht geruis

Deze  vreemde weg nam ik zeker per abuis

Daar stond ik dan, totaal verdwaald

Hoe had ik deze rit toch uitgehaald ?

De ganse situatie zat mij toch wel dwars

Was ik nu op aarde of was ik op Mars ?

Een klein mannetje kwam vanuit het groen

Het vroeg mij wat ik daar kwam doen

Wist ik veel ! Ik reed plompverloren !

Het mannetje spitste zijn grote oren

Het mannetje keek mij aan met ogen van glas

Zijn mond zei dat ik zopas herboren was

Mijn wagen was verdwenen en ik lag in een bedje

Het mannetje grijnsde en gaf mij een zetje

Toen nam het mannetje mij mee naar het bos

Ik spartelde tegen, maar het liet mij niet los

Het bracht mij binnen in een groene grot

Duizend mannetjes riepen:”Jozef, jij bent zot!”

De baas van de mannetjes sprak mijn taal

Zijn stem weerklonk luid in die groene zaal

Hij zei:”Jozef, hier heb je geen enkele waarde”

“Daarom stuur ik je terug naar moeder aarde”

Terug op aarde voelde ik mij wat verward

Mijn verloren wagen kreeg ik weer opgestart

Ik reed weg en volgde mijn lange levensbaan

Waar het einde is, weet ik niet. Ik kom wel aan

Ach ja, in het leven weet men niet waarheen

En soms klagen wij allen steen en been

Soms verliezen wij onszelf in het verleden

En rijden wij plompverloren in het heden

Onwezenlijk lijkt ons soms het bestaan

Weten wij niet in welke richting gaan

Ik praat zelfs tegen muggen en vliegen

En je weet dat ik daarover niet zou liegen

Als je verward bent, triestig of ontstemd

Weet dan dat je eigenlijk jezelf niet kent

Aanvaard de dingen zoals ze komen

En wees blij dat je nog kan dromen

Jefken

21.06.2011

SPIJT

Veel mensen stoppen niet met klagen

Mekkeren en brommen godganse dagen

Hun leven is verzuurd met haat en nijd

Over wat ze niet deden, voelen ze nu spijt

De jongeren gunnen zij geen enkele vreugd

Volgens hen is er geen jongere die deugd

Jaja, het was zòveel beter in de oude tijd

Daarom gaan ze nu kapot van grote spijt

De buurman heeft weeral een nieuwe wagen

Die krijgt ook alles zonder het te vragen

En zie eens hoe galant mevrouw daar rijdt

Dat is niet eerlijk, wat voelen zij een spijt

Zo ’n mensen hebben zelfs spijt vooraf

Zoniet dan komt die spijt wel achteraf

Aan niemand dat zij ook maar iets gunnen

Zij hebben spijt dat zij  zo weinig kunnen

Op deze aarde loop ik  al een lange tijd

En als ik omkijk, voel ik echt geen spijt

Ik deed domme dingen, voelde mij een kemel

Maar wat kan er mij gebeuren? Ik ga toch naar de hemel !

Jefken

12.06.2011