Brons bij gemeente huis
Oosterbeek

Voor de positieve uitslag van Dini zijn we een week in Otterlo geweest in een stacaravan in het Lorkenbos. Hier hebben wij ondermeer het Krollermuller museum bezocht met werken van o.m. Vincent van Gogh.

Chemo 5 Ik heb KK6 gemaakt. Hier volgen nog een keer alle aquarellen ( van de kankerserie)

Morgen is de laatste keer chemo van Dini . Ik ga dan KK6 maken om de kankercellen naar wij hopen voor altijd te begraven.

Op de foto,s

De wachtruimte van Q2 waar de chemo gegeven wordt.

Er hangen bewerkte foto,s waar ik zelf niet vrolijk van word.

Bij de radiotherapie hangen deze zeefdrukken op rijstpapier in het begin zei het me niets. Nu denk ik dat het te maken heeft met de röntgenkanonnen. 

AMC radiotherapie Bali 2

Richting endoscopie C2

Geloof,hoop en liefde hebben hun krachten gebundeld. Goede cellen eromheen. Kankercellen worden op afstand gehouden.

Via het hoofd gebouw naar de poliklinieken ,door de gang huidziekten,

2 x brons.
1 x olieverf
1 x oud ijzer

Chemisch huilen

Ik heb nog nooit zoveel gehuild als de afgelopen tijd, terwijl ik in het gewone leven al niet kijk op een

traan meer of minder. Ik kan snikken om een hond met drie poten, zingende kinderen, trompetmuziek

en Spoorloos, dus mijn kanker moest wel een zee van tranen opleveren.

Toch huil ik anders dan anders. Soms moet ik huilen van de liefde die ik krijg, als er een bos bloemen

wordt bezorgd of een mooi kaartje met een bemoedigende tekst. Soms moet ik huilen uit frustratie, als

mijn benen van vla me niet kunnen dragen of als ik een dot haar in m’n handen heb. Maar de meeste

huilbuien zijn chemisch. Ik zit op de bank en het voelt alsof er een loden deken over me heen is

gegooid. De chemo heeft bezit genomen van mijn hersenen. Ik kan niets leuks bedenken, niets

positiefs. Ik voel me machteloos, doodmoe en depressief en hup, daar rollen de tranen in een

eindeloze stroom.

Er is één huilbui waar ik de klok op gelijk kan zetten: als ik ’s avonds naar bed ga. Op het bed ligt het

geruite dekentje van Annemiek, dat precies past bij mijn geruite kussen. De lamp schijnt op het

wandkleed uit Istanbul en maakt dat het gouddraad en de pailletjes glanzen als sterren. Hans heeft

drie warme kruiken in bed gelegd, een voor m’n tintelende voeten, een voor m’n dooie handen, en

een voor m’n buik. Zodra m’n hoofd het kussen raakt, komen de tranen. Chemische tranen, ik loop

over. Hans zit naast het bed en houdt mijn hand vast. Elke avond neemt het verdriet de vorm aan van

de vraag: vind je me nog wel leuk? En elke avond antwoordt Hans: Ik vind je de liefste van de hele

wereld. En dan moet ik nog harder huilen.

Mariane de bruin 1956

”Mensen met kanker zijn echte knokkers. Ze zijn enorm gemotiveerd om aan de slag te gaan, hun ziekte in beeld te brengen en een plek te geven. Vergeet niet dat er veel is gebeurd met deze mensen. Door de ziekte is hun hele leven op z’n kop gezet en bovendien zijn ze door een medische mallemolen gegaan. Beeldend werken kan hen helpen weer vat te krijgen op hun leven; kan hen laten kijken naar de plaats waar ze staan. Bovendien vinden velen het werken met de handen ontspannend en geeft het samenwerken met lotgenoten vaak veel steun”

Charlotte Fontein, creatief therapeut beeldend, St. Antonius Ziekenhuis (locatie Oudenrijn)

Dini 63 jaar

 

 AMC Hoofdingang.

Gang naar rechtervleugel Apotheek

Over de helft met bestraling en chemo toch een beetje feest, daarom de ballonnen uit het AMC meegenomen.

Een nieuwe aanval over het water op geloof hoop en liefde + een beeldje op de bali van Q2