frederik van eeden

je serais bien resté:
la maison était bonne.
le petit chat m'aimait.


elle s'était mariée,
puis s'était séparée.
à présent, elle vivait
retirée, loin des gens,
loin du bruit,
de ses quelques amis,
mais surtout loin des hommes.

je serais bien resté:
la maison était bonne,
le petit chat m'aimait.
déjà, c'était l'automne....

van alles wat ik schreef
zijn dit het minste woorden


en tel ze na, het zijn er
nog te veel: zelf hou ik van
mijn mond vol tanden,
het aaien van de toetsen, de
woordenschat van mijn
twee handen, het stokken
van mijn adem als ik zeg
dat ik je hier niet kan
vertellen wie of wat ik
voor je ben, omdat het klavier
me in de weg zit, en ik
het juiste woord niet ken.

ik misse u waar ik henenvaar
of waar ik henenkeer

den morgenstond, de dagen rond
en de avonden nog meer!

hoe ver is afstand?

we zijn gevangenen van onze geest
en ook al zetten we de muren
nog zo ver uit elkaar en
maken we ze nog zo mooi,
gevangenen blijven we

als we ooit uit onze cel willen ontsnappen,
moeten we ons allereerst bewust worden van onze werkelijke situatie
we moeten onszelf zien zoals we zijn,
en niet zoals we ons inbeelden dat we zijn

love will make the beloved
more and more free
love will give wings
and love will open the vast sky

it cannot become a prison

but that quality of love comes only
when there is awareness

het huis is stil - ik zit op de stoel
en luister hoe de verveling begint

de uren liepen weer vast in de avond
van altijd - ik naaide - ik zon
op een woord om de tijd te herstellen,
de angst voor de dood -"ik moet op reis"

ik ging rustig door de steken te tellen
de dood bleef aanwezig, maar zonder bewijs
ik schrok wakker - het donker stolde,
een stilte als was

de goden bestaan - ver van hier.

kom naast me zitten
zei ik tegen mezelf

en al klinkt het wat gek
ik pakte mijn eigen hand
als een klein blijk van vertrouwen
en samen zat ik op de stoel

men moet zijn zomers nog tellen, zijn vonnis
nog vellen, men moet zijn winters nog sneeuwen

men moet nog boodschappen doen voor het donker
de weg vraagt, zwarte kaarsen voor in de kelder

men moet zijn zonen nog moed inspreken, de dochters
een harnas aanmeten, ijswater koken leren

men moet de fotograaf nog de bloedplas wijzen
zijn huis ontwennen, zijn inktlint vernieuwen

men moet nog een kuil graven voor een vlinder
het ogenblik ruilen voor zijn vaders horloge.

wees dan maar gewoon eenzaam
leer de weg kennen in het alleen-zijn
maak er een plattegrond van
ga er voor één keer helemaal in op


welkom in het leven van de mens
maar gebruik nooit meer het lichaam
of de gevoelens van een ander als
krabpaal van je eigen onvervulde verlangens.

the Self is an ocean without a shore

gazing upon it has no
beginning or end,
in this world and the next

mijn geluk

in dit leven

hangt af van

de kwaliteit van mijn gedachten