théodore monod

onschuld is het kind en vergeten,
een nieuw beginnen, een spel,
een uit zichzelf rollend rad,
een eerste beweging, een heilig ja-zeggen

waarlijk, tot het spel van scheppen
is een heilig ja-zeggen nodig.

je serais bien resté:
la maison était bonne.
le petit chat m'aimait.


elle s'était mariée,
puis s'était séparée.
à présent, elle vivait
retirée, loin des gens,
loin du bruit,
de ses quelques amis,
mais surtout loin des hommes.

je serais bien resté:
la maison était bonne,
le petit chat m'aimait.
déjà, c'était l'automne....

van alles wat ik schreef
zijn dit het minste woorden


en tel ze na, het zijn er
nog te veel: zelf hou ik van
mijn mond vol tanden,
het aaien van de toetsen, de
woordenschat van mijn
twee handen, het stokken
van mijn adem als ik zeg
dat ik je hier niet kan
vertellen wie of wat ik
voor je ben, omdat het klavier
me in de weg zit, en ik
het juiste woord niet ken.

ik misse u waar ik henenvaar
of waar ik henenkeer

den morgenstond, de dagen rond
en de avonden nog meer!

hoe ver is afstand?

we zijn gevangenen van onze geest
en ook al zetten we de muren
nog zo ver uit elkaar en
maken we ze nog zo mooi,
gevangenen blijven we

als we ooit uit onze cel willen ontsnappen,
moeten we ons allereerst bewust worden van onze werkelijke situatie
we moeten onszelf zien zoals we zijn,
en niet zoals we ons inbeelden dat we zijn

love will make the beloved
more and more free
love will give wings
and love will open the vast sky

it cannot become a prison

but that quality of love comes only
when there is awareness