jovo

Kristalwegen schept de volle maan
in vorstnacht
in donkerte drijven straten wiggen van harde klaarten
   hoeken scheiden steenkantscherp
kluisduisternis van duizellicht
maanbomen vergaren en dragen
schaduwmythos

begerend alle klaarte
verlangend alle maanstraalstraten
is de vijver
glad en eenzaam
heldere drager van het veelvoudig éne
van het éne veelvoudige
licht

Ik zag je ‘s nachts
op de vlakte van de dromen,
en jij waart de eerlijkste droom.

als een witte reiger van stilte,
als een witte reiger van de wateren,
wou ik dat ik kon vliegen naar de sterren
tezamen met jouw universeel licht,
beiden naakt in het laken van de passie
waar verlangen zijn einde bereikt.

handen als kandelaars van liefde,
kristalheldere klaarheid,
sprakeloze uren van een nachtelijke gavotte…

De kromming, de torsie in onze hersenen
die taal verwekt
waanzin veroorzaakt en droefheid en waanzin
die uniek is onder de beesten.
neem de woorden weg (en veel van de pijn verdwijnt)
we zijn bijna alleen maar woorden (en hebben niets anders te zeggen)
té veel woorden in de wereld (en niet genoeg waarheid)
de drukke en hebzuchtige woorden
(die herinneren… die uiteenrijten)

wat kan ik zeggen over woorden
wier naakte keizer de eenzaamheid is ?
geen goden, geen magische helpers (en woorden zijn enkel arbeid)
waarom verkiezen wij verhalen boven inzicht?

religie (enkel de spiegel van arrogantie)
filosofie (valse analyse van de arrogantie)
kennis (slechts een mythe)
(wijsheid is stilte)
gedachte (enkel woorden die eindeloos permuteren
en hun drukdoenerij produceren)
omdat wij de rede uitvonden denken we dat we rationeel zijn.

waanzin is de prijs van de taal.

kunnen we ze niet reduceren de woorden die doorgaan voor bewustzijn
(die ons vertellen dat we zwemmen in ons zinken)?
herleid ze tot heel kleine gedichten (kleiner nog dan een haiku)
of enkel tot ademhalingen
of enkel tot blikken?

laat er geen woorden meer bestaan!
laat er geen boeken meer zijn!

Ze kan zeggen hoe en wat ze wil.
in hoeken, cirkels, omwegen,
codes van gemeengoed.
vierkant is een wereld rond

en draagt fier de hoeken.
driehoek, bloedend floret,
ze moet het oprapen en rondslijpen,
want het zaait en woekert.

ze vindt de kartelrand, het botte
bijlenslijpsel met haar vingernagel
aan de buitenkant.
is het de ziekte van de hoop?

mijn wereld,

ik liet je slingeren als een trieste hint
in taal: een kathedraal
van kracht, van onmacht
in letters tussen kin en schouder
als een schuilend schip wiegend op
op de strijkstok van een zin.

en mijn naam, mens –moe,
gaat verder, gaat om het even

mocht ik je weerzien
verbrand alle poëzie

Wake up - day calls you
to your life: your duty.
and to live, nothing more.

root it out of the glum
night and the darkness
that covered your body
for which light waited
on tiptoe in the dawn.

stand up, affirm the straight
simple will to be
a pure slender virgin.
test your bodys metal.
cold, heat? your blood
will tell against the snow,
or behind the window.
the colour
in your cheeks will tell.

and look at people. rest
doing no more than adding
your perfection to another
day. your task
is to carry your life high,
and play with it, hurl it
like a voice to the clouds
so it may retrieve the light
already gone from us.

that is your fate: to live
do nothing.
your work is you, nothing more.

Wat anders zoekt het woord

in de droesem van het zijn

dan wat onvatbaar is

en toch bestaat

zoals het water van de stroom

aan de hand ontglipt

maar in de kruik

zijn begrenzing kent

zijn vorm bewaart

en laaft

zoals soms

het gedicht

Ik weet niet
waarvandaan het komt
dit schreeuwen
van papieren daken
de vreemde drang
om steeds te zeggen
wat ik denk of denk te zijn

maar als jij het bent
herken je de strofen
schud stiekem
het papier de hand

als jij het bent
is het slechts drukinkt
dat ons scheidt
noch scheiden kan

                                  
   silence is everything --      
     the renewing sleep of earth,    
    the purifying dream of water,     
       the purifying rage of fire,       
   the soaring and spiraling flight of air  
    it is all things dissolved into no-thing--  
     silence is with you always.....    
          the presence of             
                  i am                  
                                       

along this road
going with no one
winter evening

eindejaarsgeluk

sneeuwverse hertensporen volgen

in het bos

Altijd en ergens oudejaarsavond
       op een ster in een boek of een brief
       ik vier mijn tijd niet in namen
       ik hef geen punch op een dief

       eeuwen zo oud als mijn jaren
       mijn jaren zo jong als de wind
       die met datumloze gebaren
       mij uit de kalenders ontbindt

       deze avond blijf ik afwezig
       betrek een aanwezigheid
       op einders die mij genezen
       van mijn vergankelijkheid

Our deepest fear is not that we are inadequate
our deepest fear is that we are powerful beyond measure
 it is our light, not our darkness that most frightens us

we ask ourselves, who am I to be brilliant, gorgeous, talented, fabulous?
actually, who are you not to be? you are a child of God
your playing small does not serve the world
there is nothing enlightened about shrinking so that other people won't feel insecure around you

we are all meant to shine, as children do
we were born to make manifest the glory of God that is within us

it is not just in some of us; it is in everyone
and as we let our own light shine, we unconsciously
give other people permission to do the same
as we are liberated from our own fear,
our presence automatically liberates others.

Ik zou tot al mijn vrienden willen gaan
- ook wel tot hen, die niet mijn vrienden zijn -
en vragen: heb mij lief, gelijk ik ben

en stel aan mij geen eischen. zie, ik kan
niet onderhoudend praten, niet gevat
of geestig zijn, en niet vertrouwelijk
vertellen van mij zelf of van mijn ziel...
wat zouden we ons vermoeien voor elkaar?

laat mij maar zwijgend naast u zitten, stil
verdiept in eigen werk, eigen gedachten.
of - als gij praten wilt - spreek gij tot mij.

ik zal wel luistren, als gij vriendelijk
met lichten kout mij onderhouden wilt,
wel lachen om de grappen, die ge zegt,
wel ernstig kijken, als ge hoog, of diep,
of ijdel praat van al te diepe dingen...

maar, als ik dan zoo zwijgend zit, en luister
naar uw gesprek - of naar het klokgetik -
of 'k laat de stilte ruischen om ons heen,
- die ruischt zoo prettig, als de menschen zwijgen -

als 'k mij dan blij in uw nabijheid voel,
dan zou ik willen vragen, en de stilte
- of ons gesprek - verbreken met mijn vraag:
"zeg, zijt ge ook blij, dat ik naast u zit?"
spraakt gij dan "ja", dan zei ik zacht: "ik ook"...

en dat was alles, wat ik weten wou
en al, wat gij van mij behoeft te weten.

Je zou de rust moeten hebben

van een vogel gezeten op een tak

de voorzichtigheid van te staan aan een afgrond

de lichtvoetigheid van lopen op dun ijs

In het bleke winterlicht
worden de dagen kort en stil
zacht aarzelend en
grijs en ingetogen

december houdt de adem in
maar glinstert in de bomen
en knipoogt naar het nieuwe jaar
dat er zit aan te komen

I see no valid reason

for living on this earth,

other than to create and to love