ev

along this road
going with no one
winter evening

eindejaarsgeluk

sneeuwverse hertensporen volgen

in het bos

Altijd en ergens oudejaarsavond
       op een ster in een boek of een brief
       ik vier mijn tijd niet in namen
       ik hef geen punch op een dief

       eeuwen zo oud als mijn jaren
       mijn jaren zo jong als de wind
       die met datumloze gebaren
       mij uit de kalenders ontbindt

       deze avond blijf ik afwezig
       betrek een aanwezigheid
       op einders die mij genezen
       van mijn vergankelijkheid

Our deepest fear is not that we are inadequate
our deepest fear is that we are powerful beyond measure
 it is our light, not our darkness that most frightens us

we ask ourselves, who am I to be brilliant, gorgeous, talented, fabulous?
actually, who are you not to be? you are a child of God
your playing small does not serve the world
there is nothing enlightened about shrinking so that other people won't feel insecure around you

we are all meant to shine, as children do
we were born to make manifest the glory of God that is within us

it is not just in some of us; it is in everyone
and as we let our own light shine, we unconsciously
give other people permission to do the same
as we are liberated from our own fear,
our presence automatically liberates others.

Ik zou tot al mijn vrienden willen gaan
- ook wel tot hen, die niet mijn vrienden zijn -
en vragen: heb mij lief, gelijk ik ben

en stel aan mij geen eischen. zie, ik kan
niet onderhoudend praten, niet gevat
of geestig zijn, en niet vertrouwelijk
vertellen van mij zelf of van mijn ziel...
wat zouden we ons vermoeien voor elkaar?

laat mij maar zwijgend naast u zitten, stil
verdiept in eigen werk, eigen gedachten.
of - als gij praten wilt - spreek gij tot mij.

ik zal wel luistren, als gij vriendelijk
met lichten kout mij onderhouden wilt,
wel lachen om de grappen, die ge zegt,
wel ernstig kijken, als ge hoog, of diep,
of ijdel praat van al te diepe dingen...

maar, als ik dan zoo zwijgend zit, en luister
naar uw gesprek - of naar het klokgetik -
of 'k laat de stilte ruischen om ons heen,
- die ruischt zoo prettig, als de menschen zwijgen -

als 'k mij dan blij in uw nabijheid voel,
dan zou ik willen vragen, en de stilte
- of ons gesprek - verbreken met mijn vraag:
"zeg, zijt ge ook blij, dat ik naast u zit?"
spraakt gij dan "ja", dan zei ik zacht: "ik ook"...

en dat was alles, wat ik weten wou
en al, wat gij van mij behoeft te weten.

Je zou de rust moeten hebben

van een vogel gezeten op een tak

de voorzichtigheid van te staan aan een afgrond

de lichtvoetigheid van lopen op dun ijs

In het bleke winterlicht
worden de dagen kort en stil
zacht aarzelend en
grijs en ingetogen

december houdt de adem in
maar glinstert in de bomen
en knipoogt naar het nieuwe jaar
dat er zit aan te komen

I see no valid reason

for living on this earth,

other than to create and to love

In het winterlicht warmt
het vochtige land de ramen
kruipen de tegels dieper
in de koude aarde weg
dwarrelt een laatste blad
overtuigd naar de grond

in het winterlicht schuift
de helderheid niets ontziend
nog wat obstakels opzij
trekken vuurpijlen
de ogen verder open
en halen te voorschijn

een paar korte, laatste dagen
die zich voor hun leven haasten
ik loop ze op kousenvoeten na
om met nieuwe stapvoets te beginnen

Ik moet in je kijken

om te zien

wat je draagt


in je binnenste

wij gaan een heuvel op. zo blijven wij,
zo blijft het gaan: een heuvel op
in weer en wind, en iemand die ons ziet
op afstand in een dal en wuift
en met de armen wiekt om mee
te vliegen, maar de heuvel kun je
niet veroveren dan stapvoets
bloedend en alleen.

wij gaan een heuvel op en jaren
klimmen. afgrond houden wij
te vriend. bij helder weer zien wij
de top, men zegt dat niemand
hem bereikt tenzij wie springt
naar wie beneden op ons lijkt.