Naar de inhoud

jovo

een verkenning
akke.beakke.be
inspirerende, spirituele gedichten om rustig tegen de nacht aan te leunen...
Maandag 26 december 2005

yoka daishi

                 nooit verlaat het deze plek      
                  en het is altijd volmaakt          
                     als je er naar zoekt,            
    zul je vinden dat het niet te vinden is    
                    het is niet grijpbaar,             
                  je kunt er niet van af              

         maar als je helemaal niets doet,        
                     dan is het er!                     
         als je stil bent, dan spreekt het        
           als je spreekt, dan is het stil          


Uit: De Shodoka- Het Lied van Verlichting
Geschreven door jovo om 20:20 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Zaterdag 24 december 2005

sand dollar

There's a pretty little legend
That I would like to tell
Of the birth and death of Jesus
Found in this lowly shell

If you examine closely,
You'll see that you find here
Four nail holes and a fifth one
Made by a Roman's Spear.

On one side the Easter Lily,
Its center is the star
That appeared unto the shepherds
And led them from afar.

The Christmas poinsettia
Etched on the other side
Reminds us of His birthday
Our Happy Christmastide.

Now break the centre open
And here you will release
The five white doves awaiting
To spread Good Will and Peace.

This simple little symbol,
Christ left for you and me
To help us spread his Gospel
Through all eternity.

Geschreven door jovo om 00:00 Reageer op dit bericht
Donderdag 22 december 2005

frans terken

In het winterlicht warmt
het vochtige land de ramen
kruipen de tegels dieper
in de koude aarde weg
dwarrelt een laatste blad
overtuigd naar de grond

in het winterlicht schuift
de helderheid niets ontziend
nog wat obstakels opzij
trekken vuurpijlen
de ogen verder open
en halen te voorschijn

een paar korte, laatste dagen
die zich voor hun leven haasten
ik loop ze op kousenvoeten na
om met nieuwe stapvoets te beginnen

Geschreven door jovo om 00:00 Reageer op dit bericht
Maandag 19 december 2005

ad goos

Alleen
door
te verdwalen

vond ik
midden in het bos

een open plek

Geschreven door jovo om 00:00 Reageer op dit bericht
Zaterdag 17 december 2005

ted van lieshout

Als uit een kaal ei een donzig kuikentje
komt, uit een vraatzuchtig lompe rups
een lichte vlinder ontsnapt, dan waarom
kan ik niet op een dichtbije dag opstaan
en veranderd zijn van wie ik was
in wie ik ben bedoeld, in iets moois
op zijn minst? als alles op weg is,
als alles nieuw wordt, waarom luistert
de spiegel dan zo langzaam als ik erin kijk?

Geschreven door jovo om 00:00 Reageer op dit bericht
Vrijdag 16 december 2005

johan de boose

wij gaan een heuvel op. zo blijven wij,
zo blijft het gaan: een heuvel op
in weer en wind, en iemand die ons ziet
op afstand in een dal en wuift
en met de armen wiekt om mee
te vliegen, maar de heuvel kun je
niet veroveren dan stapvoets
bloedend en alleen.

wij gaan een heuvel op en jaren
klimmen. afgrond houden wij
te vriend. bij helder weer zien wij
de top, men zegt dat niemand
hem bereikt tenzij wie springt
naar wie beneden op ons lijkt.

Geschreven door jovo om 00:54 Reageer op dit bericht
Donderdag 15 december 2005

an cooreman

Na maanden tronen
in hoogten
van spinsels en mist

blijven wij beneden
waar onze woorden elkaar raken
als riet in de spiegeling van water

Geschreven door jovo om 00:00 Reageer op dit bericht
Zondag 4 december 2005

hanny michaelis

Vanavond hoorde ik
dat de maan niet rond
maar peervormig is
met tenminste twee
uitstulpingen, misschien
wel drie - toen ik later
naar buiten keek
klom een ronde
witgloeiende schijf
boven de daken uit
en ik betrapte me
op dezelfde koppigheid
waarmee ik andere
gedeukte illusies
in ere houd.

Geschreven door jovo om 21:35 Reageer op dit bericht
Woensdag 30 november 2005

koen stassijns

de laatste dagen, en nog zoveel moet
aan kant gedaan, om nooit te vergeten

gooi overboord, scheep in, het ga je goed
wij moeten maar eens willen wat we weten
dat wat wij willen er niet echt toe doet

ontroering heet nu: kast waarin mijn kleren
aandoenlijk toen ik er voor je uit ging, zoet
bed dat die herinnering licht op doet veren,
en een boek waarin ik je meenam op reis
naar het noorden - hoe ik je daar ontkleedde
en verboden bloemen sneed uit het ijs

neem al die beelden mee, begraaf ze niet in
nieuwe aarde, in een taal die ik nooit sprak

och, denk aan mij als aan een lekkend dak

Geschreven door jovo om 23:24 Reageer op dit bericht

Meer van jovo

↑ Terug naar de berichten