frans terken

Ik moet in je kijken

om te zien

wat je draagt


in je binnenste

wij gaan een heuvel op. zo blijven wij,
zo blijft het gaan: een heuvel op
in weer en wind, en iemand die ons ziet
op afstand in een dal en wuift
en met de armen wiekt om mee
te vliegen, maar de heuvel kun je
niet veroveren dan stapvoets
bloedend en alleen.

wij gaan een heuvel op en jaren
klimmen. afgrond houden wij
te vriend. bij helder weer zien wij
de top, men zegt dat niemand
hem bereikt tenzij wie springt
naar wie beneden op ons lijkt.

Vanavond hoorde ik
dat de maan niet rond
maar peervormig is
met tenminste twee
uitstulpingen, misschien
wel drie - toen ik later
naar buiten keek
klom een ronde
witgloeiende schijf
boven de daken uit
en ik betrapte me
op dezelfde koppigheid
waarmee ik andere
gedeukte illusies
in ere houd.

de laatste dagen, en nog zoveel moet
aan kant gedaan, om nooit te vergeten

gooi overboord, scheep in, het ga je goed
wij moeten maar eens willen wat we weten
dat wat wij willen er niet echt toe doet

ontroering heet nu: kast waarin mijn kleren
aandoenlijk toen ik er voor je uit ging, zoet
bed dat die herinnering licht op doet veren,
en een boek waarin ik je meenam op reis
naar het noorden - hoe ik je daar ontkleedde
en verboden bloemen sneed uit het ijs

neem al die beelden mee, begraaf ze niet in
nieuwe aarde, in een taal die ik nooit sprak

och, denk aan mij als aan een lekkend dak

bloemen leven lichtzinnig in hun bladen

dieren lopen vanzelfsprekend: ze zwijgen

van wat ze zouden kunnen zijn; hun daden

gebeuren altijd nu, dieren zijn eigen

mensen doen alsof.  bestaan in ijskoude

denken, denken, denken dat ze bestaan.

geen mens kènt een mens.   men wil zich vasthouden.

angst laat niet los.  men kijkt zijn spiegel aan

en hangt zich op aan winterse systemen

of takken van geloof.   maar dood is dood.

men neemt zich mee en is niet mee te nemen

en ik ben eenzelfde. maar leg mij bloot

omdat ik zien wil wie ik toch nog ben.

ik moet toch een mens zijn die ik herken.

Quand le cri du corps se fait dense  
et danse le corps  
dans la nudité du cri  
danse le cri  
sur la peau nue  
danse le souffle  
dans l'air  
par le geste  
par le corps  
par le nu  
en sa douleur  
en son silence  
un cri de femme  
révélée

sneeuw



zelfs

de duisterste nacht

licht op

een paar woorden maar
zou ik zacht in je oor willen zeggen

klein is het geloof van een onzeker mens
lang leven is duister, en opeens is weten jezelf niet meer herkennen

maar zelfs dan nog zou ik spreken
want mijn ogen herhalen wat ze overnemen: je schoonheid, 
het gerucht van de rivier, het bos, de ziel in haar eenzaamheid.

toen ons gesprek opeens

uit de kleren wipte,

onbeschaamd en ongegeneerd

en er enkel de

naakte waarheid

overbleef, stond ik verstomd

en het was heel vreemd om

te voelen hoe je mijn hart

voorzichtig openvouwde

en het zich

met duizend kleine armpjes

vragend naar je uitstrekte