pablo neruda

Weggaan is iets anders
dan het huis uitsluipen
zacht de deur dichttrekken
achter je bestaan en niet
terugkeren. je blijft
iemand op wie wordt gewacht.

weggaan kun je beschrijven als
een soort van blijven. niemand
wacht want je bent er nog.
niemand neemt afscheid
want je gaat niet weg.

Er zijn plekken
waar ik zonder glimlach
niet meer langs kan.

ooit is daar een grap
verteld, een kus geroofd,
iets voor het eerst gedacht.
ter hoogte van mijn oor,
bijvoorbeeld,
heb jij me op een nacht
beloofd dat eeuwigheid
een leugen is, maar dat het
daarom tussen ons niet
minder lang gaat duren.

meer woorden waren er
niet nodig – een mond
spreekt van zichzelf al mooi
en huid heeft een geheugen.

jij blijft mijn hals, mijn navel,
mijn holte van mijn knie
voor altijd bij.

zonder glimlach kan ik
aan geen plek voorbij.

Dood, laat me niet lachen.
tot oppergod verheven,
werd je ego veel te groot.

terwijl je hebberig naar alle
lijven graait en vergeet waar
het echt om draait. met veel

misbaar verniel je slechts
omhulsel – dat ons toch alleen
gedonder geeft – zodat wat telt

weer alle vrijheid heeft. vuurwerk
dat uiteenspat, als gloeiende
gensters in wachtende harten

ongrijpbaar onderduikt. povere
mislukkeling: precies hetgeen je
hebben wilt ontsnapt je elke keer.

de ochtend trok plotsklaps sandalen aan
het licht drapeerde zich door lamellen
en door mijn hoofd
het joeg mijn bloed zigeunerblauw de ijle hoogte in

was het mei geweest, had ik gewacht
had ik toegekeken hoe de avond
Bengaals rood onderging
zouden dagen zich tussen de bladeren haken
en had ik in rust genoten van het neervlijen op het mos

maar het was pril februari
gesmolten sneeuw spoorde nog de schoenenkast
en tot vorige avond rilde kou door mijn slaap

het was een voorjaar dat frontaal aansloeg
me meezoog uit bestofte voorkamers
het soort dat wees naar iets dat moest gebeuren
naar het plukken van vruchten voordat
bloesems groeiden

ik priemde de paarlemoeren lucht
volgde de lijn van vogels
hun gezang was hevig begonnen
ik zocht
stond met naakte voeten op versteende grond
de dood hield bomen nog uitgekleed
en geen lied
geen verlangen
hoe weelderig het uit me sloeg
deed leven uit zijn slapen springen

er gebeurde ondraaglijk niets

en als nu eens mijn bewustzijn in deze aardse dimensie

dit lijf had gekozen als een cocon

om bij het afsterven ervan

te ontplooien in een andere dimensie?

Al ons weten verandert met de tijd

niet-weten is waarheid

het stille
maanlicht

droomt
in mijn tuin
geeft gestalte
aan de schaduw
van overdag

bewerkt kleur
tot bleek
bijna geel
en behangt
mijn tuin met
haar beelden

zo droom ik wakker
en waak ik dromend

waar ben ik in de tijd?

ik vervaag
en met mij, de maan
de grenzen
van afgebakend weten

  Le bleu ne fait pas de bruit.

  C'est une couleur timide, sans arrière-pensée,
  présage, ni projet, qui ne se jette pas brusquement
  sur le regard comme le jaune ou le rouge,
  mais qui l'attire à soi, l'apprivoise peu à peu,
  le laisse venir sans le presser, de sorte qu'en elle il s'enfonce
  et se noie sans se rendre compte de rien.

  Le bleu est une couleur propice à la disparition.

  Une couleur où mourir,
  une couleur qui délivre,
  la couleur même  de l'âme après qu'elle s'est déshabillée du corps, 
  après qu'a giclé tout le sang et que se sont vidées les viscères,
  les poches de toutes sortes, déménageant une fois
  pour toutes le mobilier de ses pensées.

  Indéfiniment, le bleu s'évade.

  Ce n'est pas, à vrai dire, une couleur.
  une tonalité, un climat, une résonance spéciale de l'air.
  Un empilement de clarté, une teinte qui naît du vide ajouté au vide,
  aussi changeante et transparente dans la tête de l'homme que dans les cieux.

  L'air que nous respirons, l'apparence de vide sur laquelle remuent nos figures,   l'espace que nous traversons n'est rien d'autre que ce bleu terrestre,
  invisible tant il est proche et fait corps avec nous,
  habillant nos gestes et nos voix.
  Présent jusque dans la chambre, tous volets tirés et toutes lampes éteintes,
  insensible vêtement de notre vie.
                                               

Wat blijft is de weide waarin  
   hun kleine bazuinen ten hemel geheven, 
   blinkend, geel en veel,  
   de boterbloemen staan - wat blijft 
   is de wind op de grasharp spelend. 
                                                           
   onder het dorre blad van de dovenetel, 
    in windsels als een mummie, de mug  
   meedeinend in de flard van een web.   
                                                         
   wat blijft is de wolkenherders hemellicht  
   het bankroet van alle benul.  
                                            
   tot in je goudzwijgen verbabeld  
   jij die uit de onzee komt.   
                                        

   Aan de paradijselijke vogel   
   die nu zo dicht bij de hemel   
    de poorten van de nacht    
        ontgrendelen moet       
   geef ik mijn dromen mee   
                                          
           opdat ze straks         
     als ochtendrode rozen       
     aan je raam zouden staan   
                                          

Tue-moi, splendide et sombre amour,
     si tu vois dans mon âme s’égarer l’espérance,
     si le cri de douleur en moi se lasse,
     comme dans mes mains succombe cette fleur.
                                                            
     dans l’abîme de mon cœur
     tu trouvas un espace digne de ton attente,
     en vain de ton ciel tu m’éloignas
     laissant en flammes ma désolation.
                                                                    
     contemple la misère, la richesse
     de qui connaît toute ta joie.
     contemple mon hypnotique tristesse.
                                                                  
     ô toi qui me fis don de l’harmonie !
    je crois sans espérance en ta promesse.
     amour contemple-moi, dans tes bras, prisonnière.
                                                                           

Entre les eaux fécondes

au coeur d'un paysage de pure beauté

des mains d'homme se sont réunies

pour aplanir la terre

et t'asseoir en profonde médiation

tu es surgie d'un élan vers la clarté

bâtie par l'épanouissement de l'esprit

montant d'un seul jet vers le soleil

en forme de lumière intérieure

sculptée dans la roche vive

afin que résonne

la plus haute musique

d'un chant qui se perpétuera

jusqu'à la fin des jours

dans un mouvement intime

de génération

c'est ainsi qu'une rigole se creuse

et devient torrent d'amour

qui se lance vigoureux

dans la grande mer

de l'unique Absolu.

de melktandjes van het ochtendlicht knabbelen

aan de nog argeloze dingen op tafel - de afstand

tot mij is een dans die verleidt - pas als ik ben

genaderd en de lamp ontsteek bijten de dingen terug.

Niet kunnen

leven

voor anderen

jezelf tegenkomen
in tegen- strijdige
gevoelens

een andere
werkelijkheid
ervaren

beterschap
verlangen

en vrede

liefste niemand weet hoe wij elkaar in vorige levens
misliepen of de bus misten waar een
van ons beiden in zat of jij mijn zuster mijn moeder
in was en het tussen ons niks kon worden omdat

er te veel jaren of een geloof tussen ons
dreef zo plastisch als een continent zal de afstand
wel eens geweest zijn ik was misschien in de weer met
het uitvinden van vuur terwijl jij en je minnaar

aan de andere kant van de oceaan de kaarsen aanstaken
houd ik je alweer te stevig vast ik wil je niet
fijnknijpen maar ik ben bang en blij tegelijk dat

er nooit meer tussen ons zal zijn dan dit heelal
waarin wij niet bij elkaar kunnen komen omdat
het te klein is voor het verdriet van twee die een worden

liefste laat tijd ons van elkaar af trekken als wij een voor een sterven
wij slaan terug met bruggen van woorden

   in het zachte oor van de ezel  
   valt de avond  
   in de muren de rest  
   van de zon  
                         
   valt de schaduw langer  
   en langer  
   in het trage gebaar  
   van de rijzende duisternis 
                                     

Deep in the night
the winds blow cold
and in a heartbeat
the fear takes hold

deep in the storm
there's a place that's soft and still
where the road waits to be taken
if you only will

the voices inside you
can lead your soul astray
believe in what you dream
don't you turn away

reach for the light
you might touch the sky
stand on the mountaintop
and see yourself flying
reach for the light
to capture a star
come out of the darkness
and find out who you are

Somewhere in time
the truth shines through
and the spirit knows
what it has to do

somewhere in you
there's a power with no name
it can rise to meet the moment
and burn like a flame

and you can be stronger
than anything you know
hold on to what you see
don't you let it go

now, there's no turning back
when your destiny is calling
listen to the thunder roll
and let your heart break free

reach for the light

volle
maan
in

heldere
winternacht

warm
samen

Kristalwegen schept de volle maan
in vorstnacht
in donkerte drijven straten wiggen van harde klaarten
   hoeken scheiden steenkantscherp
kluisduisternis van duizellicht
maanbomen vergaren en dragen
schaduwmythos

begerend alle klaarte
verlangend alle maanstraalstraten
is de vijver
glad en eenzaam
heldere drager van het veelvoudig éne
van het éne veelvoudige
licht