elexir d'amour

laat er een tuin zijn
waar de bladeren heel traag
vallen, menigmaal
hun laatste landingsplaats
bepalen, alvorens
de aarde te raken waar
ze ligt in het verlengde
van hun vrije val.

laat het mijn tuin zijn
waar de wereld eeuwig blijft
haperen tussen zomer en herfst
tussen vallen en opstaan.

de meeste mensen die mijn naakte lichaam hebben gezien, hebben het aangeraakt zonder enige begeerte.

ze hebben het behandeld, doorzocht, geopereerd. het leven van een zieke laten zien: wat is daar nog choquerend aan? je hele bestaan is besmet door de onzedigheid die de ziekte je opdringt. een lichaam dat meermaals open en dicht is gedaan laat je zien zonder er nog warm of koud van te worden.

je geeft de illusie van bedekt en beschermd vlees op. je lichaam is alleen nog maar een ding waar ze in binnendringen, waar ze dwars doorheen gaan zonder dat het hen raakt. mijn lichaam is geen heiligdom, het is niet van mij, ik heb er geen zeggenschap over en geen recht op.

privacy is niet voor zieken. dat is een ervaring waar je niet ongehavend uit komt. wie erover vertelt doet zichzelf niet echt geweld aan, het kwaad is al geschied....

                 

et maintenant,

du haut de la tour de marbre,


du grand mont,

du ciel enflammé,


à l'horizon,

parmi la brume,



voyez-vous flotter

une plume,


et courir
 
un cheval qui fume,




et revenir ma bien-aimée?

when we get out of the glass bottles of our ego,
and when we escape like squirrels
turning in the cages of our personality
and get into the forests again,
we shall shiver with cold and fright
but things will happen to us
so that we don't know ourselves.





cool, unlying life will rush in,
and passion will make our bodies taut with power,
we shall stamp our feet with new power
and old things will fall down,
we shall laugh, and institutions will curl up like
burnt paper.

mocht je me vergeten
wil ik dat
je één ding weet:

als ik kijk naar de kristalmaan,
de rode tak van trage herfst
bij mijn raam,
als ik, bij het vuur gezeten,
de ongrijpbare as neem
of rimpelig lijf van brandhout,
weet je,
dat alles mij tot jou voert,
alsof alles wat bestaat,
geuren, licht, metalen,
scheepjes zijn die varen
naar jouw eilanden
die me verwachten.

  welnu dan,
als beetje bij beetje
jouw liefde voor mij minder wordt,
zal beetje bij beetje
mijn liefde voor jou minder worden.

als je me plotseling vergeet,
zoek me niet,
want ik zal je reeds vergeten zijn.

als je de wind van vlaggen
die door mijn leven waait
waanzinnig en lang vindt,
en je besluit
me aan de oever te laten
van het hart waarin ik wortel
bedenk
dat op die dag, op dat uur,
ik mijn armen op zal heffen,
dat mijn wortels naar buiten komen
om andere grond te zoeken.

maar als je dag na dag,
uur na uur, voelt
- onverzoenlijk lief -
dat je voor mij bestemd bent,
als, dag na dag, een bloem
aan je lippen ontstijgt
om mij te zoeken,
ach dan, allerliefste,
komt dat vuur weer in mij op,
in mij blust niets
of wordt vergeten,
mijn liefde voedt zich
aan jouw liefde:

zolang je leeft
zal mijn liefde
in jouw armen zijn
zonder mijn armen
te verlaten.

ay amor mío, ay mía,
en mí todo ese fuego se repite,
en mí nada se apaga ni se olvida,
mi amor se nutre de tu amor, amada,
y mientras vivas estará en tus brazos
sin salir de los míos.

silence is filled with the unspoken,

with deeds not performed,

with confessions to secret loves,

and with wonders never expressed

our real truth is hidden in our silence,

yours and mine.