rené magritte
tout ce que je sais de l'espoir
que je mets dans l'amour
c'est qu'il n'appartient qu'à une femme
de lui donner une réalité
na een nocturebezoek magritte museum brussel in hevig surrealist onweer!
margot bickelsilence is filled with the unspoken,
with deeds not performed,
with confessions to secret loves,
and with wonders never expressed
our real truth is hidden in our silence,
yours and mine.
quand tu caresses ma fourrure
est-ce que tu m'entends ron ron?
je sais que je ne suis qu'un châton rousse
je veux être une femme
mes petits yeux sont bleu chinois
ils voient avec tristesse
la main qui me caresse
une main d'un autre espace
j'aimerais être aimée
mais les dieux ordonnent
tu es femme
et moi petit châton
ik zou deze ochtend graag inpakken. voor later.
de witte aarde. die rode buik van de wolken.
en de blauwe ontblote navel daartussenin.
de traagheid waarmee ik uit bed stap.
het zachte spoelen van warm water.
om m'n huid langzaamaan wakker te maken.
de poes wachtend op de stoel.
en dan het hevig koken van de waterketel.
het gedruppel van koffie en het ontwaken van de geur.
o, ik mag de stilte niet vergeten.
en al die letters in m'n ochtendboeken.
het leeslint tussen de bladen.
en dan het licht dat lanterfantert naar de dag.
o, wat zal ik dat later allemaal missen.
ef
na die dag met jou
ik bij het raam
met niets dan liefde aan,
denkend aan de stilte
tussen onze zinnen
en aan je handen.
dit weet ik nu:
handen
groeien langzaam
diep in je.
where are you this moment? only in my dreams.
you're missing, but you're always a heartbeat from me.
niemand
zag de wereld
ooit zoals hij was
ankie peypers
in mij is een jonger vrouw dan ik
met lichter ogen en smaller handen.
zij staat op kleine gespitste voeten
door mijn ogen naar buiten te zien,
zij kijkt naar de dagen, naar licht en naar kleuren,
ziet alles verwonderd, ziet alles heel schoon.
beiden verlangen we, dat zij kon spreken,
dat zij kon bewegen en leven en breken
de donkere, die om haar woont.
Taal en teken
Uitgever: Contact, Amsterdam, 1956
zondag
een ideaal dagje
om buiten
te stoeien
in het zonnetje
met het snoeigerief
en de hagen
Rainer Maria Rilke
you, whom I do not tell that all night long
i lie weeping,
whose very being makes me feel wanting
like a cradle.
you, who do not tell me, that you lie awake
thinking of me:--
what, if we carried all these longings within us
without ever being overwhelmed by them,
letting them pass?
look at these lovers, tormented by love,
when first they begin confessing,
how soon they lie!
you make me feel alone. i try imagining:
one moment it is you, then it's the soaring wind;
a fragrance comes and goes but never lasts.
oh, within my arms i lost all whom i loved!
only you remain, always reborn again.
for since I never held you, i hold you fast.
translated by Albert Ernest Flemming
ingmar heytze
het blijft maar over zachte dingen gaan
wanneer ik jou bedoel - wie niet beter wist
zou denken dat het onvervalste hoop is,
weliswaar van rafeltouw en wankelende
keukentrapjes, maar toch hoop, op jou,
en wie beweert hier dat ik beter weet?
ik ken mezelf niet terug de laatste tijd,
schreeuw schor met alle liedjes mee,
mijn lichaam vlindert als ik aan je denk.
ik droom je bent een puppy in de sneeuw,
je piept totdat ik naar de voordeur ren
en merk dat ík de puppy ben.
joseph joubert
tederheid
is passie in rust
naar toon tellegen
en zij wilde over liefde spreken
"nee..! niet over liefde…!" riep iedereen
en iedereen ging weg of sloeg haar neer,
en de dood keek door een raam:
"over liefde…? belachelijk…!"
en zij trok vleugels aan,
gelijk die van een lijster,
maar groter en radelozer,
en weg vloog ze en zong over de liefde
en de liefde zong over haar, ruiste over haar
nooit zo verdrietig ging slapen deze vrouw
op deze achteloze aarde.
na karuna intro-weekend
when ocean meets light
rainbows are inevitable
.
koe in de wei
- een glimlach
poes met jongen
- vreugde
hen met kroost
- schateren
blik in mezelf
- kom niet meer bij
Miriam Van hee
Uit: De bramenpluk
Uitgever: De Bezige Bij, Amsterdam 2002
de tuin rouwt
de regen verfrist de laatste bloemen
de zomer huivert en nadert zijn einde
Joan Whitacre
to the soft power of the feminine
gently stroking all closed hearts to yield, to care
for water’s sweet taste
for breezes’ balmy caress
for grasses’ willowy waving
for fire’s radiant glowing
for all sentient beings’ cooing, laughing, peeping, crying.
to the tough power of the feminine
firmly cutting to the heart of all hearts
to reveal and to acknowledge
the water’s wild flowing
the wind’s fierce howling
the earth’s wounded body
the fire’s uncontrollable devouring.
to the soft, tough power of the feminine
to proclaim and to honor
truth’s exposing light
suffering’s raw flesh
living’s pulsing blood
dying’s sweet, fearful, sad yearning.
may this soft, tough, invisible, invincible power
give birth to
all the love
all the peace
all the truth
all the beauty
all the richness
all the abundance
that exists already in our heavens
may it all come down to earth.
6:15
het bos
jonge, rennende haasjes
en ik
ook
words of dhamma
if, during life's up and downs,
our spirit remains unperturbed,
worry-free, pure and unflustered,
that is the greatest of all happiness