de tuin rouwt

de regen verfrist de laatste bloemen

de zomer huivert en nadert zijn einde

to the soft power of the feminine
gently stroking all closed hearts to yield, to care
for water’s sweet taste
for breezes’ balmy caress
for grasses’ willowy waving
for fire’s radiant glowing
for all sentient beings’ cooing, laughing, peeping, crying.

to the tough power of the feminine
firmly cutting to the heart of all hearts
to reveal and to acknowledge
the water’s wild flowing
the wind’s fierce howling
the earth’s wounded body
the fire’s uncontrollable devouring.

to the soft, tough power of the feminine
to proclaim and to honor
truth’s exposing light
suffering’s raw flesh
living’s pulsing blood
dying’s sweet, fearful, sad yearning.

may this soft, tough, invisible, invincible power
give birth to
all the love
all the peace
all the truth
all the beauty
all the richness
all the abundance
that exists already in our heavens
may it all come down to earth.

6:15
het bos
jonge, rennende haasjes
en ik
ook

if, during life's up and downs,

our spirit remains unperturbed,

worry-free, pure and unflustered,

that is the greatest of all happiness

ton amour pour elle, il est à toi
il t'appartient

même si elle refuse, elle ne peut rien y changer 
elle n'en profite pas, c'est tout

ce que tu donnes, c'est à toi pour toujours;
ce que tu gardes, c'est perdu à jamais!

uit: Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran

we staan voortdurend met elkaar in contact

niet enkel op sociaal en fysiek vlak

maar ook omdat de stromen van

onze gedachten en emoties elkaar kruisen

don't go far off, not even for a day, because --
because -- I don't know how to say it: a day is long
and I will be waiting for you, as in an empty station
when the trains are parked off somewhere else, asleep.

don't leave me, even for an hour, because
then the little drops of anguish will all run together,
the smoke that roams looking for a home will drift
into me, choking my lost heart.

oh, may your silhouette never dissolve on the beach;
may your eyelids never flutter into the empty distance.
don't leave me for a second, my dearest,

because in that moment you'll have gone so far
I'll wander mazily over all the earth, asking,
will you come back? will you leave me here, dying?

zoals ééntje
om een tweede vraagt
en ook bijna altijd krijgt
of een begin
niet zonder einde komt

zo smaakt mijn koffie vandaag
naar meer
naar jou
naar meer van jou

en telkens weer
schaatsen we
andere woorden

sporen naar jou
krassen liefde
op je zere ziel

van weemoed
klunen we naar elkaar

zoenen is onverbiddelijk
er is weinig dat zo nauw luistert
lippen zijn de gevoeligste oren die we hebben
en een tong kan eindeloos liegen,
maar niet tijdens de zoen...

zoals zij poëzie schrijft
met het wiegen
van haar heupen

vlinders verleidt
met het knipperen
van haar wimpers

en woorden welkom heet
met het klakken
van haar tong

o, zo
en zo alleen
zou ik haar
willen dichten

als een boek op de index
lig jij opengeslagen
op onbeslapen pagina's

wakker worden
met woorden
in je handen

en voelen
met vingers verlangen
om jou te lezen

twee blanke boeken
om te strelen

die zachte nobelprijzen
van jou

ik hoorde de lakens
vlekkeloos praten.
misschien was het wel klagen.

hoe hun nachten
er kreukeloos
bij lagen.

en ook hun donkere dagen.
zonder het gewoel
van heftig gevoel.


ooit waren kreukels
hun tedere maatjes.

op weg naar zegbaarheid
maar net ontheven
en zo nauwelijks rakend
begeeft het teken zich naar de verte
waar het van overvaart tot overoever
stilhoudt

het zicht op rivieren is hier
eindstation van een droom
het schamele het luttele het gemalen zand
spreekt zijn korrels gedrenkt in inkt
voor nieuw vertrek
naar de verlaten wenkende overkant
terug

je legt je pen op leegte en wacht