ef

niemand

zag de wereld

ooit zoals hij was

in mij is een jonger vrouw dan ik
met lichter ogen en smaller handen.

zij staat op kleine gespitste voeten
door mijn ogen naar buiten te zien,
zij kijkt naar de dagen, naar licht en naar kleuren,
ziet alles verwonderd, ziet alles heel schoon.

beiden verlangen we, dat zij kon spreken,
dat zij kon bewegen en leven en breken
de donkere, die om haar woont. 

Taal en teken
Uitgever: Contact, Amsterdam, 1956

een ideaal dagje

om buiten

te stoeien

in het zonnetje

met het snoeigerief

en de hagen

you, whom I do not tell that all night long
i lie weeping,
whose very being makes me feel wanting
like a cradle.

you, who do not tell me, that you lie awake
thinking of me:--
what, if we carried all these longings within us
without ever being overwhelmed by them,
letting them pass?

look at these lovers, tormented by love,
when first they begin confessing,
how soon they lie!

you make me feel alone. i try imagining:
one moment it is you, then it's the soaring wind;
a fragrance comes and goes but never lasts.

oh, within my arms i lost all whom i loved!
only you remain, always reborn again.
for since I never held you, i hold you fast.

translated by Albert Ernest Flemming

het blijft maar over zachte dingen gaan
wanneer ik jou bedoel - wie niet beter wist
zou denken dat het onvervalste hoop is,

weliswaar van rafeltouw en wankelende
keukentrapjes, maar toch hoop, op jou,
en wie beweert hier dat ik beter weet?

ik ken mezelf niet terug de laatste tijd,
schreeuw schor met alle liedjes mee,
mijn lichaam vlindert als ik aan je denk.

ik droom je bent een puppy in de sneeuw,
je piept totdat ik naar de voordeur ren
en merk dat ík de puppy ben.

tederheid

is passie in rust

en zij wilde over liefde spreken

"nee..! niet over liefde…!" riep iedereen
en iedereen ging weg of sloeg haar neer,
en de dood keek door een raam:
"over liefde…? belachelijk…!"

en zij trok vleugels aan,
gelijk die van een lijster,
maar groter en radelozer,
en weg vloog ze en zong over de liefde
en de liefde zong over haar, ruiste over haar

nooit zo verdrietig ging slapen deze vrouw
op deze achteloze aarde.

.








koe in de wei
- een glimlach

poes met jongen
- vreugde

hen met kroost
- schateren

blik in mezelf
- kom niet meer bij

de tuin rouwt

de regen verfrist de laatste bloemen

de zomer huivert en nadert zijn einde

to the soft power of the feminine
gently stroking all closed hearts to yield, to care
for water’s sweet taste
for breezes’ balmy caress
for grasses’ willowy waving
for fire’s radiant glowing
for all sentient beings’ cooing, laughing, peeping, crying.

to the tough power of the feminine
firmly cutting to the heart of all hearts
to reveal and to acknowledge
the water’s wild flowing
the wind’s fierce howling
the earth’s wounded body
the fire’s uncontrollable devouring.

to the soft, tough power of the feminine
to proclaim and to honor
truth’s exposing light
suffering’s raw flesh
living’s pulsing blood
dying’s sweet, fearful, sad yearning.

may this soft, tough, invisible, invincible power
give birth to
all the love
all the peace
all the truth
all the beauty
all the richness
all the abundance
that exists already in our heavens
may it all come down to earth.

6:15
het bos
jonge, rennende haasjes
en ik
ook

if, during life's up and downs,

our spirit remains unperturbed,

worry-free, pure and unflustered,

that is the greatest of all happiness

ton amour pour elle, il est à toi
il t'appartient

même si elle refuse, elle ne peut rien y changer 
elle n'en profite pas, c'est tout

ce que tu donnes, c'est à toi pour toujours;
ce que tu gardes, c'est perdu à jamais!

uit: Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran

we staan voortdurend met elkaar in contact

niet enkel op sociaal en fysiek vlak

maar ook omdat de stromen van

onze gedachten en emoties elkaar kruisen

don't go far off, not even for a day, because --
because -- I don't know how to say it: a day is long
and I will be waiting for you, as in an empty station
when the trains are parked off somewhere else, asleep.

don't leave me, even for an hour, because
then the little drops of anguish will all run together,
the smoke that roams looking for a home will drift
into me, choking my lost heart.

oh, may your silhouette never dissolve on the beach;
may your eyelids never flutter into the empty distance.
don't leave me for a second, my dearest,

because in that moment you'll have gone so far
I'll wander mazily over all the earth, asking,
will you come back? will you leave me here, dying?