ingmar heytze

tederheid

is passie in rust

en zij wilde over liefde spreken

"nee..! niet over liefde…!" riep iedereen
en iedereen ging weg of sloeg haar neer,
en de dood keek door een raam:
"over liefde…? belachelijk…!"

en zij trok vleugels aan,
gelijk die van een lijster,
maar groter en radelozer,
en weg vloog ze en zong over de liefde
en de liefde zong over haar, ruiste over haar

nooit zo verdrietig ging slapen deze vrouw
op deze achteloze aarde.

.








koe in de wei
- een glimlach

poes met jongen
- vreugde

hen met kroost
- schateren

blik in mezelf
- kom niet meer bij

de tuin rouwt

de regen verfrist de laatste bloemen

de zomer huivert en nadert zijn einde

to the soft power of the feminine
gently stroking all closed hearts to yield, to care
for water’s sweet taste
for breezes’ balmy caress
for grasses’ willowy waving
for fire’s radiant glowing
for all sentient beings’ cooing, laughing, peeping, crying.

to the tough power of the feminine
firmly cutting to the heart of all hearts
to reveal and to acknowledge
the water’s wild flowing
the wind’s fierce howling
the earth’s wounded body
the fire’s uncontrollable devouring.

to the soft, tough power of the feminine
to proclaim and to honor
truth’s exposing light
suffering’s raw flesh
living’s pulsing blood
dying’s sweet, fearful, sad yearning.

may this soft, tough, invisible, invincible power
give birth to
all the love
all the peace
all the truth
all the beauty
all the richness
all the abundance
that exists already in our heavens
may it all come down to earth.

6:15
het bos
jonge, rennende haasjes
en ik
ook

if, during life's up and downs,

our spirit remains unperturbed,

worry-free, pure and unflustered,

that is the greatest of all happiness

ton amour pour elle, il est à toi
il t'appartient

même si elle refuse, elle ne peut rien y changer 
elle n'en profite pas, c'est tout

ce que tu donnes, c'est à toi pour toujours;
ce que tu gardes, c'est perdu à jamais!

uit: Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran

we staan voortdurend met elkaar in contact

niet enkel op sociaal en fysiek vlak

maar ook omdat de stromen van

onze gedachten en emoties elkaar kruisen

don't go far off, not even for a day, because --
because -- I don't know how to say it: a day is long
and I will be waiting for you, as in an empty station
when the trains are parked off somewhere else, asleep.

don't leave me, even for an hour, because
then the little drops of anguish will all run together,
the smoke that roams looking for a home will drift
into me, choking my lost heart.

oh, may your silhouette never dissolve on the beach;
may your eyelids never flutter into the empty distance.
don't leave me for a second, my dearest,

because in that moment you'll have gone so far
I'll wander mazily over all the earth, asking,
will you come back? will you leave me here, dying?

zoals ééntje
om een tweede vraagt
en ook bijna altijd krijgt
of een begin
niet zonder einde komt

zo smaakt mijn koffie vandaag
naar meer
naar jou
naar meer van jou

en telkens weer
schaatsen we
andere woorden

sporen naar jou
krassen liefde
op je zere ziel

van weemoed
klunen we naar elkaar

zoenen is onverbiddelijk
er is weinig dat zo nauw luistert
lippen zijn de gevoeligste oren die we hebben
en een tong kan eindeloos liegen,
maar niet tijdens de zoen...

zoals zij poëzie schrijft
met het wiegen
van haar heupen

vlinders verleidt
met het knipperen
van haar wimpers

en woorden welkom heet
met het klakken
van haar tong

o, zo
en zo alleen
zou ik haar
willen dichten