elena v. moonray

be like water making its way through cracks....
empty your mind, be formless....
shapeless, like water....
water can flow or it can crash.
be water my friend

dance me to your beauty with a burning violin
dance me through the panic 'til i'm gathered safely in
lift me like an olive branch and be my homeward dove
dance me to the end of love

oh let me see your beauty when the witnesses are gone
let me feel you moving like they do in babylon
show me slowly what i only know the limits of
dance me to the end of love

dance me to the wedding now, dance me on and on
dance me very tenderly and dance me very long
we're both of us beneath our love, we're both of us above
dance me to the end of love

dance me to the children who are asking to be born
dance me through the curtains that our kisses have outworn
raise a tent of shelter now, though every thread is torn
dance me to the end of love

dance me to your beauty with a burning violin
dance me through the panic till i'm gathered safely in
touch me with your naked hand or touch me with your glove
dance me to the end of love

Jaag niet achter het verleden aan
verlang niet naar de toekomst

het verleden is niet meer
de toekomst is nog niet begonnen

schrijvenderwijs was ik ingeslapen
schrijvenderwijs werd ik wakker bij nacht
omdat er woorden stonden te blaten
onder het open raam waar ik lag.

wie had hen daar bijeengedreven,
was het de honger of was het de wind?
ze stonden in een beginnende regen
doodstil te kleumen op het grind.

toen heb ik ze mee naar boven genomen,
de grote ruit van de spiegel besloeg.
ik had voordien nooit geweten hoe men
woorden halfslapend naar boven droeg

maar 's morgens vroeg, toen ik ontwaakte
waren ze weg en de deur stond los.
de zon scheen hoog en droog, er zaten
vogels te lachen in het bos.

de zon vlucht voor de zon, en leven doet

niet anders dan het leven zelf ontbinden;

vanuit de tijd, die eeuwig zijn gebroed

geslachten na geslachten blijft verslinden,

ontstaat het leven, en gelijk begint de

ontluistering die ons karkas doorwroet.

wat vreest de mens nog dat hij sterven moet,

als hij slechts bij wat heen is steun kan vinden?

wat is geweest, is weg; de toekomst is

nog niet in leven, en wat nu bestaat,

bestaat niet echt, omdat er niets beklijft.

alleen wat wij niet weten is gewis;

de wereld, een op wind gestoelde staat

waarin toevalligheid de wet voorschrijft.

wie onverwachts binnenkomt in het huis van een dichter
weet niet dat de meubels macht over hem hebben
dat de kleine houtknoest meer
vogelkreten omsluit dan heel het hart van het bos

een lamp hoeft maar bij 't vallen van de avond
haar vrouwenhals tegen het gelakte hout te vlijen
of duizend bijenzwermen komen plotseling vrij
en bloesems met de geur van versgebakken brood

want dat is het geluk van deze eenzaamheid:
één vluchtige streling van de hand
en deze grote meubels, zwijgend en zwart
herkrijgen de lichtheid van een boom in de morgen.

nee jij zou nooit een ander hebben
kunnen zijn. hooguit had ik een ander
jij genoemd, die dan op haar beurt mij –
want toeval heet wat op je wacht en
als een teek boven haar schaap
precies op tijd de tak loslaat...

er kan ons niets gebeuren
wat niet zo had moeten zijn.

dood. heb geen angst. talm niet
voor mijn deur. kom binnen.
lees mijn boeken. in negen van de tien
kom je voor. je bent geen onbekende.

hou mij niet voor de gek met kwalen
waarvan niemand de namen durft te noemen.
leg mij niet in een bed tussen kwijlende
kinderen die van ouderdom niet weten wat ze zeggen.
klop mij geen geld uit de zak
voor nutteloze uren in chique klinieken.

veeg je voeten en wees welkom.

you can blow out a candle
but you can't blow out a fire
once the flame begins to catch
the wind will take it higher

 elle marchait sur un pied
sans savoir où elle poserait l’autre.
au tournant de la rue
le vent balayait la poussière et
sa bouche avide engouffrait tout l’espace.

elle se mit à courir espérant s’envoler
d’un moment à l’autre, mais
au bord du ruisseau les pavés étaient humides
et ses bras battant l’air n’ont pu la retenir.
 
dans sa chute elle comprit qu’elle
était plus lourde que son rêve
et elle aima, depuis, le poids qui l’avait fait tomber.

.......clair-obscur
licht donker, donker licht
begin einde, einde begin
oneindigheid
vormen komen uit de duisternis
openbaren zich in het licht
en vluchten weg
wisselen af

zoals het leven
gisteren vandaag morgen
hier en ginds
komende van het onbekende
en er terugkerende
oneindig herbegin
onverwoestbare chaos
orde in wanorde

magisch realisme

clair-obscur.......

we praten onophoudelijk tegen onszelf over de wereld

in feite houden we onze wereld met onze innerlijke dialoog in stand
en als we ophouden tegen onszelf over onszelf en onze wereld te praten

is de wereld altijd zoals ze moet zijn

ik zoek een huis om in te dwalen
een plek - niet om te aarden
met ramen op het zuiden
en een wildernis als tuin.

de glasgordijnen
zou ik zelf beschilderen naar willekeur
of kleuren weven als de stralen
van een gouden tropenzon.

de trappen moeten glimmen
als een zee die over treden rolt
plafonds om naar te staren
zou ik niet laten plaatsen.

en onverwachte gasten
verwelkom ik als reizigers
op weg naar een bestemming
of juist vergeefs op zoek daarnaar.

mijn vloer zal zonder drempels zijn
een loper waar jij binnentreedt
van golven - dat beloof ik je -
niets dan kalme golven.

ik mis dit kind
als golvend koren
als verse sneeuw zonder sporen
als een jonge zeehond
de neus vol water
als wijn in oktober
dichtbij druiven
als dauw op appelen
rooijannekes
een wingerd van vorig jaar, amper gehecht
een kelder vol wijn en spinrag
als een jong veulen zo hinkepoot schichtig
als een gebroken rib
ongeneeslijk onmisbaar
zo mis ik dit kind

Zo kwijt als dood
mag je niet gaan.
hoe ruim ik op
als ik niet eens
kan bellen, vragen
of je onze foto nog wel wil?

dan blijft het eeuwig stil
in huis en ben je
niet eens weg, maar dood.

nee, als ik je verlies,
dan hoop ik dat ik
op mijn zakken sla,
een poosje zoek
en dan ineens bedenk
dat jij allang gevonden bent
door wie je liever ziet.

dan zal ik kunnen rusten.

anders niet.

soms, een enkele keer,
met heel veel moeite en voornamelijk toevallig,
lukt het iemand
om met beide armen haar verdriet te omvatten.

ze tilt het op.
laat de deur niet op slot zijn, nu...
ze duwt hem open met haar knie
en loopt met grote breedsporige passen naar buiten.
kijk uit! roept zij
want het verdriet is zo groot dat ze er niet overheen kan kijken,
en doorzichtig is het nooit.

ver weg, in een sloot of op een drassige plek
onder populieren
of achter een scheve schutting tussen oude autobanden,
speelgoed, resten van vuur,
gooit zij het neer
en fluitend loopt zij terug naar huis.

na een heerlijke dag
 de avond zien vallen,
 in alle rust 
tot na middernacht
buiten sterren kijken,
jupiter,
de grote beer,
de leeuw,
bootes herkennen......
en verlicht
door een schitterende maan
slapen gaan....

voeten in het zand, handen in een hand
de zee ruist en golven dansen
een blauwe tango;
het ritme slaat de gele bank uiteen:
witte punten trekken een streep
in de afzienbare verte:
vloed komt aanrollen en natuurlijk overspoelt
het bestaan zichzelf.