petrarca

soms maakt afscheid nemen
nauwelijks meer geluid,
dan stappen in het grind.

soms maakt afscheid nemen
nauwelijks meer geluid,
dan blaren in de wind.

soms maakt afscheid nemen
nauwelijks meer geluid,
dan de traan die je pinkt.

blue mountains to the north of the walls,
white river winding about them;
here we must make separation
and go out through a thousand miles of dead grass.

mind like a floating wide cloud,
sunset like the parting of old acquaintances
who bow over their clasped hands at a distance.
our horses neigh to each others
as we are departing

in een uit verlatenheid geworpen duisternis
die niet anders kan dan verlangen
naar wensgedroomde verlossing
is lijden niets anders dan lijden.
oneindig zichzelf,
niet gerelateerd aan,
niet in verbinding staande met.

in een uit duisternis geworpen verlatenheid
is onwetendheid geen mysterie,
maar niets anders dan het besef van leegte.
leegte zonder houvast,
beweging zonder doel,
gedachte zonder substantie.

een oneindige vrije val
in een bodemloos zwart gat,
kaleidoscopische illusie zonder werkelijkheid.
een opgejaagd niets, bang om zichzelf te worden.

wat wij delen is de drang
gevoel te vangen
het reizen door de tijd
het zoeken naar
een woord
dat stilte spreekt

wij reizigers...

wanneer was de laatste keer
zo kruipen treinen in het landschap
en schrapen sterren strepen
op de tijdslijn
en schrapt een mens mijn naam
verschijn ik op een andere lijst
met naam en nummer
zo verdorren bloemen waar ik bij sta
en slacht ik schaapjes tot het dag wordt
de klok is een uitvinding
tijd is iets anders

profitez du moment présent de votre vie,
car ce moment ne reviendra pas.
l'avenir peut être meilleur ou pis,
mais maintenant vous êtes là.

voyez où vous êtes dans le cours de l'existence,
par rapport à l'avenir au passé
puis chaque instant, pleinement,
au jour le jour vivez.

regardez ce qui se passe ici
écoutez les sons du moment.
respirez le parfum de la vie
et buvez-en l'enchantement.

faites-le maintenant,
pas plus tard, pas demain,
car ce précieux instant
jamais ne revient.

als de nacht de ramen
sluit

en niemand is nog
onderweg

dicht ik het licht
naar morgen toe.

je kunt wel alles denken
dat je wie weet wat,
dat de wortel getrokken
uit je bestaan
een mooi rond getal geeft,
het product van je wezen
een hogere macht is

maar:

waar kiemt de liefde,
waar wortelt je lust,
door welke trage lagen
sijpelt het sap
van de groeiende onmacht,
wie legt van je zijn
de bleke uiteinden bloot.

om ramen te sluiten
en deuren te openen

het is nooit te laat
om verder te kijken
diep in jezelf
en te ontdekken
dat alles wat je zo graag wilt zijn
allang in je verscholen ligt

het is nooit te laat
je leven om te gooien
de buitenlucht op te snuiven
opdat je hart beroerd wordt
en je lichaam tintelt
van ontdekte vrijheid

het is nooit te laat
om te gaan leven

* © Linside *

horizon ontwaakt,

ochtendlicht daalt schaduwen

neer op zwijgzaam zand.

afscheid nemen
is met zachte vingers
wat voorbij is dicht doen
en verpakken
in goede gedachten
der herinnering…
is verwijlen bij
een brok leven en
stilstaan op de pieken
van pijn en vreugde.

afscheid nemen
is met dankbare handen
weemoedig meedragen
al wat waard is
niet te vergeten…
is moeizaam
de draden losmaken
en uit het spinrag
der belevenissen loskomen
en achterlaten en
niet kunnen vergeten.

woordeloos verovert vrijheid mijn leven.
wacht!
loop niet te snel!

ik pak nog wat spullen
in de koffer van mijn hart.

herinneringen
zo dierbaar

overblijfselen van mijn worsteling.

je denkt een vogel te zien,
het geluidloos voorbijwaaien
van een donkere vlek, een
vage, gevleugelde omtrek
maar het is langzame lucht,
het trage bewegen van einder
naar einder, het onophoudelijk
stromen van iets dat zich als
lucht beweegt.

in dit voorbijgaan woon je,
had je iets willen vragen, iets
willen schrijven, vastleggen
een woord harder dan tijd,
totdat je ziet de dagen dat
je leefde, liefhad, losliet zonder
te blijven, dat jij het bent,
die vogel - toen en vandaag,
gevlogen.

ik ben niets, kan niets, volg niets na.
ik draag mijn zijn, illusie, waar ik ga.
begrip begrijp ik niet, kan nergens lezen
of ik zal zijn, niets zijnd, wat ik zal wezen.

hiernevens, wat niets is, onder 't azuur
der wijde hemel, wekt me in ijdel uur
een zuidenwind die siddert in het lover.
gelijk hebben, winnen, in liefde geloven

zijn aan illusie's dode mast verstard.
dromen is niets, niet weten is onnut.
slaap in de schaduw, o onzeker hart.

voor wie dit leest
en voor degenen
die graag met kleine klakjes
van de tong als terloops
van zichzelf proeven

het is van de zeewind
een klein zout spoor
dat tussen neus en lippen
zich vluchtig beroeren laat
een zweem van de einder

nauwelijks noemenswaard
geeft het naam
aan het onvermijdelijk getijde
afgeroepen en aangekondigd
of
heimwee naar een verlegen verliefdheid
een onvindbaar wit pension
een zomer in de duinen
summertime

jij kroop langs de rozen omhoog.
een lied stond zwetend zijn bril te poetsen,
zuigend op een schemerlamp
- een brandende fakkel, een insektenpoot
in vlam, lichtend in de treurige morgen -.
jij beplaste het gras en
omhelsde een kikker die zong
en peultjes kweekte in een verlaten fietsbel, ach...

je haren verkruimelden in de wind.
takkebossen leed stegen op
vanonder insekten strelende stenen.
je hakkelde, wind sneed - ach, de wind!
kon ik je maar kussen op je kleine harp,
sukkelend voort over hooi puntend, piano-
stemmend mos, ach, de krekels, op waterige
krukken bolbozend in de diepte,
de diepte, ja, kroos, en daarna...

een krekel die het hazepad koos,
een lied aan zijn achterpoot gebonden,
een kistje,
en daarín.

god allemachtig, je kan me gestolen worden.
'k heb jou niet lief en evenmin bemin ik het woord,
het vlees geworden, ferm gekneed en gaargestoofd
gehakt der schone poëzij. al wat zich waarheid waant
en wil aanbeden, zal ik weerspreken

tot mijn tong verdroogt. want ik ben dichter,
timmer gaten dicht en kieren, hamer schotten
tegen blikseminslag van het lot, sla spijkers
waar jouw donder dreigt, en vloek het gluipen
van de gifslang die jij zendt, o god.

ik zal er staan, van aangezicht tot aangezicht
wanneer je duistre spiegel breekt; maar wel als david
met zijn slingersteen. zolang ik duur, hoed ik
mijn hart, mijn wankel fort aan het ravijn dat jij
zo wonder schept, met slagen van je hand.

ik baken wereld af, verweer me tegen overmacht
en roverlust: jij rooft gestaag de lieve levens
van wie mij lief zijn en met wie ik delen mag
de razernij om afscheid dat jij ons proeven doet
al in de eerste kus - jouw dood, jouw as, jouw roet.